Atos 27
Chru (CJE) vs NVI
1 Tŭ hũ ngă-nìn tơ buơl dơlhă nau jơlàn ia-tơsì truh tơ Itali, nư̆n buơl guñu jào Pôl sơ̆ng du mơnih glài-jàm pơkơ̆n tơ Julius, la mơnih apăn-akŏ sa rơtùh lĭng, lăm tơrpuơl lĭng Ôgustơ.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Buơl dơlhă trŭn lăm sa boh ahò mư̆ng Atamit; ahò nư̆n kơjĕ nau truh tơ du anih rò gah ia-tơsì c̆àr Asi, sơ̆ng buơl dơlhă tơbiă nau. Nau găm sơ̆ng buơl dơlhă hũ Aritak, la mơnih Maseđoan, plơi phŭn tơ Tesalônika.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Hơrơi hơdơi, buơl dơlhă truh tơ Siđôn. Julius hũ hơtai-hơtiàn siàm sơ̆ng Pôl, ñu brơi gơnuăr Pôl nau c̆uă-rơwăng du adơi-ai gơŭ, sơ̆ng tô hũ buơl guñu c̆ơ dŏng Pôl.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Hơdơi mư̆ng nư̆n buơl dơlhă tơbiă nau, sơ̆ng păl nau dăr tui gah ngŏ aguăn ia-tơsì C̆iprơ, kơyoa păp rơbù tơrblơ̆.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Hơdơi tŭ buơl dơlhă nau rơlau gah dih ia-tơsì Silisi sơ̆ng Pamphili, buơl dơlhă truh tơ Mira, lăm c̆àr Lisi.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Tơ anih nư̆n, mơnih gơnuăr apăn-akŏ sa rơtùh lĭng 'buh hũ sa boh ahò mư̆ng Aleksandri nau tơ Itali, nư̆n brơi buơl dơlhă trŭn ahò nư̆n.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Ahò đuaĭ rơlĕ lăm lô hơrơi, sơ̆ng păl gleh-glăr biă nư̆n ka hũ truh găn plơi-prŏng Kơnit. Kơyoa păp rơbù tơrblơ̆, nư̆n ahò păl nau dăr trŭn gah yù aguăn ia-tơsì Kret, nau găn Salmôn.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Ahò kừ nau tui rò gah ia-tơsì, sơ̆ng păl gleh-glăr biă nư̆n ka hũ truh jiơ̆ng tơ sa anih angăn la Anih Pơdơh Siàm, jĕ tơ plơi-prŏng Lase.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Buơl dơlhă păl dò wơ̆ tơ anih nư̆n lô hơrơi, sơ̆ng bruă nau tơpa ia-tơsì mư̆ng ni tơbiă jiơ̆ng kăn-dơmăn mơtai-lơhiă biă, kơyoa hơrơi Wèr 'Bơ̆ng hũ rơlau bơjơ. Nư̆n Pôl đờm dơlhơu tơ du mơnih lăm ahò,
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 lài: “Ơ buơl kơi, dơlhă 'buh pơnuaĭ tơpa ia-tơsì ni rơŭ păp lô pơnuaĭ mơtai-lơhiă sơ̆ng kơđòng lơhiă lô biă, 'buh iơŭ mĭn tơ phơ̆n-bơna sơ̆ng ahò soh, bloh găm truh tơ pơnuaĭ hơdiŭ buơl gudrơi rơi.”
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Bloh mơnih apăn-akŏ sa rơtùh lĭng păng-tui pơnuaĭ mơnih yuơ̆ ahò sơ̆ng mơnih pô ahò rơlau la pơnuaĭ Pôl đờm.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Kơyoa anih ahò dò pơdơh nư̆n 'buh hơnàn-iơŭ tơ ahò dò pơdơh lăm tŭ blàn mơrềt, nư̆n lô mơnih rơlau sa hơtai đờm bơyai lài ngă hơyơu ngă păl nau truh tơ Phenik, tô dò pơdơh sơdăng tơ anih nư̆n lăm abih blàn mơrềt. Nư̆n la sa anih pơkơ̆n pioh ahò dò pơdơh, anih ni lăm aguăn ia-tơsì Kret, c̆ơ tui gah yù sơ̆ng gah ngŏ ia-hơrơi tơma.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Tŭ 'buh sa-sĭt rơbù gah yù tơma blùh, buơl guñu sơnư̆ng lài hũ rơgơi ngă jiơ̆ng tui yơu pơnuaĭ hơtai-akŏ buơl guñu khiăng, nư̆n kơtŭng pơsơi boh-wah prŏng đì sơ̆ng brơi ahò nau tui rò gah aguăn ia-tơsì Kret.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Bloh nau 'buh hơdùm suơi, hũ sa joa rơbù-angĭn khăng-pràn biă blùh truh, angăn la rơbù Ơrakilôn, mư̆ng gah ngŏ aguăn ia-tơsì blùh trŭn.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Nư̆n la ahò kơđòng rơbù-angĭn hua nau. Kơyoa 'buh rơgơi brơi ahò đuaĭ tơrblơ̆ sơ̆ng rơbù-angĭn tô gài tơma tơ gah jiơ̆ng, nư̆n buơl dơlhă kừ luơi mơti rơbù ba-pơsơ̆ ahò nau anih lơi nau.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Tŭ ahò kơđòng ia hua nau truh tơ gah yù sa aguăn ia-tơsì tìt, angăn la Kiôda, buơl dơlhă păl gleh-glăr biă nư̆n ka krơ̆ng-apăn jiơ̆ng gơlài dŏng mơnih.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Hơdơi tŭ kơtŭng gơlài đì tơ ngŏ, buơl guñu angui tơlơi prŏng akă kơjăp tòmdăr ahò. Bloh nư̆n, kơyoa huơĭ ahò kơđòng lăm anih c̆uah đĕl tơ agàh aguăn ia-tơsì Sirtơ, nư̆n buơl guñu pơtrŭn khăn-rơbù trŭn, sơ̆ng kừ luơi mơti tơ rơbù ba pơsơ̆ ahò nau.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Hơrơi hơdơi, kơyoa rơbù-angĭn kừ blùh pràn-khăng yơu nư̆n mĭt, nư̆n buơl guñu mă abih du phơ̆n-bơna pơblơi-sơlih prah trŭn lăm ia-tơsì,
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 sơ̆ng hơrơi hơdơi wơ̆, tơngàn rùp-phŭn buơl guñu mă abih du phơ̆n angui lăm ahò prah trŭn lăm ia-tơsì.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Lăm luĭ lô hơrơi, buơl dơlhă 'bu 'buh ia-hơrơi, sơ̆ng kŭng 'bu 'buh sa boh ia-pơtŭ lơi, bloh rơbù-angĭn nư̆n sơđaŭ kừ blùh pràn-khăng mĭt 'buh pơdơh. Hơdơi luĭ, buơl dơlhă 'buh dò gơnừm-c̆àng hũ dŏng hơdiŭ tra.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Kơyoa buơl guñu 'buh 'bơ̆ng 'buh mơñŭm hơgĕ lăm lô hơrơi bơjơ, nư̆n Pôl dò dơ̆ng tơkrah buơl guñu sơ̆ng đờm: “Ơ buơl kơi, yah hơrơi dơlhơu buơl kơi păng pơnuaĭ dơlhă, juơi tơbiă nau mư̆ng aguăn ia-tơsì Kret, nư̆n buơl gudrơi hũ pleh klàh jiơ̆ng mư̆ng pơnuaĭ kơđòng mơtai-lơhiă sơ̆ng lơhiă-prah ni bơjơ.
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Bloh tŭ ni, dơlhă pơto-kơkơi buơl kơi păl kơjăp hơtai-hơtiàn bĕ, kơyoa 'buh hũ aràng sơi lăm buơl kơi păl mơtai-lơhiă ơu, mĭn lơhiă ahò soh.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Kơyoa mơlăm kơni, sa aràng mơnih gơdrưh Yàng Pô Lơngì, la Pô dơlhă duh-dơlbăt sơ̆ng duh bruă, hũ tơbiă truh sơ̆ng dơlhă bloh đờm lài:
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 ‘Ơ Pôl, juơi huơĭ! Hã păl tơbiă tơ anaŭ anih Sesa c̆ahrơña; sơ̆ng ni, kơyoa mư̆ng hã, Yàng Pô Lơngì rơŭ brơi abih tơgrơ̆ mơnih nau găm lăm ahò sơ̆ng hã hũ hơdiŭ.’
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Yơu nư̆n yòng buơl kơi kơđơ̆ng-kơjăp hơtai-hơtiàn bĕ. Kơyoa dơlhă păng-tui nìn-kơjăp lài Yàng Pô Lơngì rơŭ ngă tui iơŭ yơu pơnuaĭ Pô hũ đờm.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Bloh buơl gudrơi rơŭ păl kŏng ba-pơsơ̆ kơđòng lăm sa boh aguăn ia-tơsì.”
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Truh mơlăm sa-pluh pà bơjơ bloh ahò buơl dơlhă sơđaŭ dò kơđòng ba-pơsơ̆ mĭt yơu nư̆n tơkrah ia-tơsì Adriatik. Lăm tŭ mơtưh mơlăm, du mơnih ngă bruă lăm ahò sơnư̆ng lài ahò hũ kơjĕ truh tơ gah lơ̆n bơjơ,
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 nư̆n buơl guñu pơlĕ tơlơi akă boh trŭn tô dŭ c̆ơ ia, sơ̆ng 'buh ia dơrlăm pơgăp dua pluh tơpa; nau atàh rơlau sa-sĭt tra, buơl guñu pơlĕ tơlơi akă boh trŭn wơ̆, nư̆n 'buh ia mĭn dò sa-pluh lơma tơpa.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Tŭ nư̆n, huơĭ ahò tơ̆m gò anih hũ pơtơu tơrđơŭ lăm ala ia, nư̆n buơl guñu mư̆ng gah aku wah ahò, pơlĕ pà boh pơsơi boh-wah prŏng trŭn, sơ̆ng dò lơkơu c̆àng tô sơmăr truh sơrdah.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Bloh kơyoa du mơnih ngă bruă lăm ahò duah pơnuaĭ luơi ahò bloh đuaĭ, nư̆n buơl guñu ngă lơ̆r yơu khiăng nau pơlĕ pơsơi boh-wah prŏng tơ gah akŏ ahò, buơl guñu ngă yơu nư̆n tô hũ pơnuaĭ pơtrŭn gơlài dŏng mơnih trŭn lăm ia-tơsì.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Kơyoa nư̆n, Pôl đờm sơ̆ng mơnih gơnuăr apăn-akŏ sa rơtùh lĭng sơ̆ng du mơnih lĭng: “Yah du mơnih ni 'buh dò wơ̆ lăm ahò, nư̆n buơl kơi rơŭ 'buh hũ dŏng hơdiŭ ơu.”
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Tŭ nư̆n, du mơnih lĭng kơtrĕ tơlơi akă gơlài, brơi ñu lĕ trŭn lăm ia-tơsì.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Lăm tŭ dò c̆àng lơngì sơrdah, Pôl đờm pơto-jà tơgrơ̆ mơnih păl 'bơ̆ng bĕ. Pôl đờm: “Găm hơrơi ni la sa-pluh pà hơrơi bơjơ bloh buơl kơi kừ dò ờ, kraŭ-c̆àng bloh 'buh 'bơ̆ng sa-sĭt hơgĕ.
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Yơu nư̆n, dơlhă pơto-jà buơl kơi păl 'bơ̆ng bĕ tô gàr-rơmiă pơnuaĭ hơdiŭ, kơyoa 'buh aràng sơi lăm buơl kơi rơŭ lơhiă sa dĕt 'bù tơ akŏ ơu.”
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Hơdơi tŭ đờm yơu nư̆n, Pôl mă pah, ưnjơmừn Yàng Pô Lơngì tơ anaŭ tơgrơ̆ mơnih, bloh nư̆n 'bĕt pah sơ̆ng 'bơ̆ng.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Tŭ nư̆n abih tơgrơ̆ mơnih hũ hĭl-kơjăp hơtai-hơtiàn sơ̆ng buơl guñu kŭng 'bơ̆ng.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Buơl dơlhă hũ abih-tih dua rơtùh tơjuh pluh năm aràng lăm ahò.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Hơdơi tŭ 'bơ̆ng trơi, buơl guñu prah du bơdai-bràh trŭn lăm ia-tơsì, ngă tơ sơ-uơ̆l ahò.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Truh ờm, buơl guñu 'buh kràn-thơu nư̆n la c̆àr tơnah lơi, bloh 'buh loh-làng sa c̆àr hũ 'blàng c̆uah prŏng, kơyoa nư̆n buơl guñu sơnư̆ng-bơyai, yah rơgơi nư̆n brơi ahò đuaĭ tơma tơpă truh tơ gah.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Yơu nư̆n, buơl guñu kơtrĕ abih du tơlơi akă pơsơi boh-wah prŏng trŭn lăm ia-tơsì, tơleh tơlơi akă aku yuơ̆ ahò, bloh nư̆n kơtŭng khăn-rơbù tơ gah akŏ ahò đì, sơ̆ng tui joa rơbù bloh đuaĭ tơma tơpă truh tơ gah.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Bloh ahò đuaĭ tơma iơŭ lăm anih 'blàng c̆uah tơrđơŭ, nư̆n kơđòng tơ anih nư̆n. Akŏ ahò pơñŭ trŭn lăm c̆uah, 'buh mơgơi pơtrah jiơ̆ng, dò gah aku ahò nư̆n kơđòng rơyà ia poh pơc̆ah-tơrlah abih.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Tŭ nư̆n, buơl lĭng tămbơyai sơ̆ng gơŭ ngă-nìn pơmơtai abih du mơnih glài-jàm, tô 'buh sa aràng mơnih lơi hũ rơgơi lơwai tơma bloh đuaĭ klàh jiơ̆ng.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Bloh mơnih apăn-akŏ sa rơtùh lĭng khiăng dŏng Pôl, nư̆n pơkơŭ 'buh brơi buơl lĭng ngă yơu nư̆n. Ñu brơi gơnuăr-pơđăr tơ aràng sơi thơu lơwai nư̆n kơsĕt trŭn dơlhơu, sơ̆ng lơwai tơma lăm lơ̆n;
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 dò du mơnih pơkơ̆n nư̆n tui hơdơi, mơnih nư̆n đì lăm kơmàn, mơnih nư̆n kwăr du phơ̆n ahò pơc̆ah bloh lơwai tơma. Yơu nư̆n la abih tơgrơ̆ mơnih hũ tơma truh lăm lơ̆n rĭng-lơngai.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.