Atos 22

Chru (CJE) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 “Ơ buơl adơi-ai, buơl ama, yòng păng bĕ pơnuaĭ dơlhă đờm mơblàng-dŏng mư̆ng rùp-phŭn dơlhă tơ anaŭ buơl adơi-ai gơŭ.”
1 Irmãos e pais, ouvi o que vos tenho a dizer em minha defesa.
2 Tŭ păng Pôl đờm sơ̆ng ia Hebrơ, buơl guñu 'brŏ dò kơđơ̆ng rik rơlau. Pôl đờm:
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, escutaram-no com a maior atenção.
3 “Dơlhă la mơnih Juđa, đih apui lăm Tarsơ, c̆àr Silisi, bloh hũ ròng prŏng lăm plơi-prŏng ni, mơgru tơ tơkai Gamaliel. Dơlhă hũ mơgru nĭ-nùn biă mư̆ng pơnuaĭ adăt-adia kơi-kŏ pàng-yau buơl gudrơi. Dơlhă abih hơtai-hơtiàn biă sơ̆ng Yàng Pô Lơngì, kŭng yơu abih buơl kơi hơrơi ni rơi.
3 Continuou ele: Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade, instruí-me aos pés de Gamaliel, em toda a observância da lei de nossos pais, partidário entusiasta da causa de Deus como todos vós também o sois no dia de hoje.
4 Dơlhă hũ mă-pơkơŭ du mơnih tui jơlàn duh-dơlbăt ni tơ̆l truh mơtai; mă c̆aŭ sơ̆ng krơ̆ buơl guñu lăm sàng jàm 'buh kơrhia la lơkơi halài kơmơi.
4 Eu persegui de morte essa doutrina, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres.
5 Mư̆ng pơnuaĭ nư̆n, mơnih gơnuăr prŏng apăn-akŏ pơyă phơ̆n duh-dơlbăt sơ̆ng abih tơrpuơl mơnih gơnuăr-tha hũ rơgơi ngă grơh tơ dơlhă. Kơyoa dơlhă hũ đồ-mă mư̆ng tơngàn buơl guñu du bơ-àr wă pơyoa tơ buơl adơi-ai lăm Đamas, đờm brơi thơu mư̆ng dơlhă, tô dơlhă truh tơ anih nư̆n mă c̆aŭ du mơnih păng-tui jơlàn duh-dơlbăt ni bloh ba mơrai wơ̆ tơ Jerusalem tô ngă glài.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos anciãos me são testemunhas. E foi deles que também recebi cartas para os irmãos de Damasco, para onde me dirigi, com o fim de prender os que lá se achassem e trazê-los a Jerusalém, para que fossem castigados.
6 Lăm tŭ dơlhă nau jơlàn, kơjĕ truh tơ plơi-prŏng Đamas, pơgăp tơkrah ia-hơrơi dơ̆ng, mơre-mơro hũ sa pơnuaĭ sơrdah kơc̆rà biă mư̆ng ngŏ lơngì pơsàng trŭn tòmdăr dơlhă.
6 Ora, estando eu a caminho, e aproximando-me de Damasco, pelo meio-dia, de repente me cercou uma forte luz do céu.
7 Dơlhă lơbuh tơ ala lơ̆n, sơ̆ng mơhư̆ hũ săp đờm sơ̆ng dơlhă lài: ‘Ơ Sol, Sol, kơđa hơgĕ hã mă-pơkơŭ Kơu?’
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Dơlhă đờm sơđồ lài: ‘Khoai Yàng, Yàng la aràng sơi?’ Pô đờm: ‘Kơu la Jêsu mơnih Nasaret bloh hã dò mă-pơkơŭ.’
8 Eu repliquei: Quem és tu, Senhor? A voz me disse: Eu sou Jesus de Nazaré, a quem tu persegues.
9 Du mơnih nau găm sơ̆ng dơlhă 'buh pơnuaĭ sơrdah nư̆n, bloh 'buh mơhư̆ săp Pô đờm sơ̆ng dơlhă.
9 Os meus companheiros viram a luz, mas não ouviram a voz de quem falava.
10 Dơlhă tơnia: ‘Khoai Yàng, anà păl ngă hơgĕ?’ Yàng đờm: ‘Tơgồ dơ̆ng bĕ, nau truh tơ plơi-prŏng Đamas, tơ anih nư̆n rơŭ hũ mơnih đờm tơ anà thơu mư̆ng abih tơgrơ̆ bruă Kơu hũ ngă-nìn tơ anà păl ngă!’
10 Então eu disse: Senhor, que devo fazer? E o Senhor me respondeu: Levanta-te, vai a Damasco e lá te será dito tudo o que deves fazer.
11 Du buơl adơi-ai gơŭ nau jơlàn găm sơ̆ng dơlhă apăn tơngàn, dùi dơlhă truh tơ plơi-prŏng Đamas, kơyoa pơnuaĭ sơrdah kơc̆rà nư̆n hũ ngă tơ mơta dơlhă jiơ̆ng mơsrư̆, 'bu 'buh hơgĕ tra.
11 Como eu não pudesse ver por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos meus companheiros, cheguei a Damasco.
12 Lăm plơi-prŏng nư̆n hũ Anania, la mơnih abih hơtai-hơtiàn păng-rơmiă ngă tui pơnuaĭ adăt-adia, hũ abih tơgrơ̆ mơnih Juđa hơdiŭ lăm Đamas ngă grơh siàm mư̆ng ñu.
12 Um certo Ananias, homem piedoso e observador da lei, muito bem conceituado entre todos os judeus daquela cidade,
13 Ñu truh duah dơlhă, dò dơ̆ng jĕ tơ gah dơlhă sơ̆ng đờm: ‘Ơ sơ-ai Sol, sơrdah bĕ mơta wơ̆!’ Lăm tŭ jơ nư̆n mư, dơlhă hũ sơrdah mơta wơ̆ sơ̆ng c̆ơ 'buh Anania.
13 veio ter comigo e disse-me: Irmão Saulo, recobra a tua vista. Naquela mesma hora pude enxergá-lo.
14 Bloh nư̆n ñu đờm: ‘Yàng Pô Lơngì kơi-kŏ pàng-yau buơl gudrơi hũ rơwah sơ-ai, tô brơi sơ-ai thơu hơtai-khiăng Pô, tô sơ-ai hũ c̆ơ 'buh Pô Rĭng-Tơpă, sơ̆ng hũ mơhư̆ săp mư̆ng kàng Pô đờm tơbiă.
14 Continuou ele: O Deus de nossos pais te predestinou para que conhecesses a sua vontade, visses o Justo e ouvisses a palavra da sua boca,
15 Kơyoa sơ-ai rơŭ ngă grơh tơ Pô tơ anaŭ abih tơgrơ̆ mơnih, mư̆ng du bruă sơ-ai hũ 'buh sơ̆ng mơhư̆.
15 pois lhe serás, diante de todos os homens, testemunha das coisas que tens visto e ouvido.
16 Tŭ ni, sơ-ai dò c̆àng hơgĕ wơ̆? Tơgồ dơ̆ng bĕ, iơu-lơkơu angăn Yàng bloh đồ-mă pơnuaĭ 'baptem sơ̆ng ngă pơsơc̆ih-goh glài-sơnoh drơi bĕ!’
16 E agora, por que tardas? Levanta-te. Recebe o batismo e purifica-te dos teus pecados, invocando o seu nome.
17 Hơdơi mư̆ng nư̆n, dơlhă gài wơ̆ tơ Jerusalem. Lăm tŭ dơlhă dò iơu-lài lăm sàng duh-dơlbăt, nư̆n dơlhă hũ pơnuaĭ Yàng brơi pơ'buh.
17 Voltei para Jerusalém e, orando no templo, fui arrebatado em êxtase.
18 Dơlhă 'buh Yàng đờm sơ̆ng dơlhă: ‘Sơmăr bĕ, lăm tơk tơbiă klàh mư̆ng Jerusalem, kơyoa buơl guñu rơŭ 'buh păng-tui đồ-mă pơnuaĭ anà ngă grơh mư̆ng Kơu ơu.’
18 E vi Jesus que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Dơlhă đờm: ‘Khoai Yàng, rùp-phŭn buơl guñu thơu loh-làng anà ni la mơnih hũ truh lăm yàu boh sàng pơtòm, mă jàm-krơ̆ sơ̆ng pờng-ngă du mơnih păng-tui Yàng.
19 Eu repliquei: Senhor, eles sabem que eu encarcerava e açoitava com varas nas sinagogas os que crêem em ti.
20 Sơ̆ng tŭ Etien la mơnih ngă grơh tơ Yàng kŏng hŏ drah, nư̆n rùp-phŭn anà kŭng hũ mơta tơ anih nư̆n rơi, anà sa hơtai sơ̆ng buơl guñu, sơ̆ng c̆ơ apăn khăn-ào tơ du mơnih pơmơtai Etien.’
20 E quando se derramou o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu estava presente, consentia nisso e guardava os mantos dos que o matavam.
21 Yàng đờm sơ̆ng dơlhă: ‘Nau bĕ, kơyoa Kơu rơŭ pơđăr anà truh sơ̆ng du buơl làng agàh dò tơ du anih atàh.’ ”
21 Mas ele me respondeu: Vai, porque eu te enviarei para longe, às nações...
22 Buơl guñu dò kơđơ̆ng păng Pôl đờm, bloh tŭ păng truh pơnuaĭ nư̆n, buơl guñu kơmrào driau prŏng: “Pơluĭ-pơlơhiă bĕ mơnih yơu nư̆n klàh mư̆ng lơ̆n! Ñu 'buh iơŭ păl tô hơdiŭ tra!”
22 Haviam-no escutado até essa palavra. Então levantaram a voz: Tira do mundo esse homem! Não é digno de viver!
23 Buơl guñu driau kơmrào, wà ào prah, sơ̆ng pơ̆l hơbơu lơ̆n tơ ngŏ lơngì.
23 Como vociferassem, arrojassem de si as vestes e lançassem pó ao ar,
24 Mơnih kwăng apăn-akŏ buơl lĭng pơđăr ba Pôl tơma lăm đồn-lĭng, mă tơlơi klì glih tơnia-khào Pôl, tô thơu kơđa hơgĕ buơl làng driau kơmrào tămdră-wơ̆ sơ̆ng ñu yơu nư̆n.
24 o tribuno mandou recolhê-lo à cidadela, açoitá-lo e submetê-lo a torturas, para saber por que causa clamavam assim contra ele.
25 Tŭ buơl guñu dò kơtŭng akă Pôl tô glih, nư̆n Pôl đờm sơ̆ng mơnih apăn-akŏ tơrpuơl lĭng dò dơ̆ng jĕ tơ anih nư̆n: “Buơl kơi hũ gơnuăr glih sa aràng mơnih buơl làng phŭn Rôma tŭ mơnih nư̆n ka hũ c̆ahrơña ngă nìn-glài ơu?”
25 Quando o iam amarrando com a correia, Paulo perguntou a um centurião que estava presente: É permitido açoitar um cidadão romano que nem sequer foi julgado?
26 Mơhư̆ yơu nư̆n, mơnih apăn-akŏ tơrpuơl lĭng truh đờm akhàn wơ̆ sơ̆ng mơnih kwăng apăn-akŏ buơl lĭng lài: “Kơi sơmŏng ngă hơgĕ ni? Kơyoa mơnih ni la mơnih buơl làng phŭn Rôma!”
26 Ao ouvir isso, o centurião foi ter com o tribuno e avisou-o: Que vais fazer? Este homem é cidadão romano.
27 Mơnih kwăng apăn-akŏ buơl lĭng truh tòm Pôl sơ̆ng tơnia: “Đờm bĕ tơ dơlhă thơu, sơ-ai hũ iơŭ la mơnih buơl làng phŭn Rôma ơu?” Pôl đờm sơđồ: “Biă iơŭ yơu nư̆n!”
27 Veio o tribuno e perguntou-lhe: Dize-me, és romano? Sim, respondeu-lhe.
28 Mơnih kwăng apăn-akŏ buơl lĭng đờm: “Dơlhă păl lơhiă lô priă biă nư̆n ka blơi hũ gơnuăr mơnih buơl làng phŭn Rôma nư̆n.” Pôl đờm: “Dò dơlhă, nư̆n mư̆ng tŭ pơrpa đih apui tơbiă dơlhă hũ gơnuăr nư̆n bơjơ.”
28 O tribuno replicou: Eu adquiri este direito de cidadão por grande soma de dinheiro. Paulo respondeu: Pois eu o sou de nascimento.
29 Lăm tơk tŭ nư̆n mư, du mơnih sơmŏng glih tơnia-khào Pôl rŭt-gơdŭn abih, sơ̆ng mơnih kwăng apăn-akŏ buơl lĭng huơĭ kơ-ù biă tŭ thơu mơnih drơi hũ mă c̆aŭ nư̆n la sa aràng mơnih buơl làng phŭn Rôma.
29 Apartaram-se então dele os que iam torturá-lo. O tribuno alarmou-se porque o mandara acorrentar, sendo ele um cidadão romano.
30 Hơrơi hơdơi, mơnih kwăng apăn-akŏ buơl lĭng khiăng thơu loh-làng kơyoa pơnuaĭ hơgĕ bloh Pôl kơđòng mơnih Juđa yă, nư̆n pơđăr tơleh tơlơi c̆aŭ tơ Pôl, sơ̆ng pơđăr iơu du mơnih gơnuăr apăn-akŏ pơyă phơ̆n duh-dơlbăt găm sơ̆ng abih Tơrpuơl Gơnuăr Apăn-Akŏ Buơl Làng Juđa pơgùm-pơtòm wơ̆, bloh nư̆n ba Pôl tơbiă dò dơ̆ng tơ anaŭ buơl guñu.
30 No dia seguinte, querendo saber com mais exatidão de que os judeus o acusavam, soltou-o e ordenou que se reunissem os sumos sacerdotes e todo o Grande Conselho. Trouxe Paulo e o mandou comparecer diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.