Atos 16
Chru (CJE) vs ARA
1 Pôl truh tơ plơi-prŏng Đerbơ sơ̆ng Listrơ. Tơ anih nư̆n, hũ sa aràng mơnih tui-mơgru angăn la Timôthe, anà lơkơi sa aràng mơnih kơmơi Juđa păng-tui Yàng. Ama Timôthe la mơnih Grek.
1 Chegou também a Derbe e a Listra. Havia ali um discípulo chamado Timóteo, filho de uma judia crente, mas de pai grego;
2 Timôthe la mơnih hũ buơl adơi-ai lăm Listrơ sơ̆ng Ikôni đờm ngă grơh siàm.
2 dele davam bom testemunho os irmãos em Listra e Icônio.
3 Pôl khiăng ba Timôthe tui, nư̆n Pôl ngă adăt sơkaŭ-kơlì tơ ñu, kơyoa du mơnih Juđa lăm c̆àr nư̆n aràng sơi kŭng thơu ama Timôthe la mơnih Grek.
3 Quis Paulo que ele fosse em sua companhia e, por isso, circuncidou-o por causa dos judeus daqueles lugares; pois todos sabiam que seu pai era grego.
4 Tŭ truh tơ plơi-prŏng lơi, buơl guñu kŭng kơkơi-pơđăr buơl adơi-ai păng-tui Yàng păl păng-rơmiă ngă tui du pơnuaĭ ngă-nìn bloh du mơnih tơdi-tơdài sơ̆ng du mơnih gơnuăr-tha lăm Jerusalem hũ ngă tơbiă.
4 Ao passar pelas cidades, entregavam aos irmãos, para que as observassem, as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros de Jerusalém.
5 Kơyoa nư̆n, du Tơrpuơl Goh-Sơc̆ih hũ pràn-kơjăp lăm pơnuaĭ păng-tui, sơ̆ng khà mơnih păng-tui Yàng 'brŏ hơrơi 'brŏ lô rơlau.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e, dia a dia, aumentavam em número.
6 Buơl guñu nau lăm abih c̆àr Phirigi sơ̆ng Galati, kơyoa Yàng Bơngă Sơc̆ih-Sri hũ pơkơŭ buơl guñu 'buh brơi pơto-akhàn pơnuaĭ Yàng lăm c̆àr Asi.
6 E, percorrendo a região frígio-gálata, tendo sido impedidos pelo Espírito Santo de pregar a palavra na Ásia,
7 Tŭ truh jĕ c̆àr Mesi, buơl guñu khiăng tơma lăm c̆àr Bithini, bloh Bơngă Sơc̆ih-Sri Yàng Jêsu 'buh brơi gơnuăr,
7 defrontando Mísia, tentavam ir para Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 nư̆n buơl guñu nau găn c̆àr Misi sơ̆ng trŭn tơ Trôas.
8 E, tendo contornado Mísia, desceram a Trôade.
9 Lăm glai mơlăm, Pôl 'buh sa pơnuaĭ Yàng brơi pơ'buh: Hũ sa aràng mơnih Maseđoan dò dơ̆ng tơ anaŭ drơi, lơkơu yòng lài: “Yòng kơi truh tơ Maseđoan dŏng-kờl buơl dơlhă!”
9 À noite, sobreveio a Paulo uma visão na qual um varão macedônio estava em pé e lhe rogava, dizendo: Passa à Macedônia e ajuda-nos.
10 Hơdơi tŭ Pôl 'buh pơnuaĭ Yàng brơi pơ'buh nư̆n, lăm tơk buơl dơlhă duah ngă hơyơu tô truh tơ c̆àr Maseđoan, kơyoa buơl dơlhă păng-tui lài Yàng Pô Lơngì hũ iơu-rơwah buơl dơlhă truh pơto-akhàn Pơnuaĭ-Siàm tơ anih nư̆n.
10 Assim que teve a visão, imediatamente, procuramos partir para aquele destino, concluindo que Deus nos havia chamado para lhes anunciar o evangelho.
11 Yơu nư̆n, mư̆ng Trôas buơl dơlhă đì ahò tơpă truh tơ aguăn ia-tơsì Samôtras, bloh nư̆n hơrơi hơdơi, truh tơ Neapôli.
11 Tendo, pois, navegado de Trôade, seguimos em direitura a Samotrácia, no dia seguinte, a Neápolis
12 Mư̆ng anih nư̆n, buơl dơlhă truh tơ Philip, la plơi-prŏng prŏng-màng rơlau abih lăm c̆àr Maseđoan, sơ̆ng la plơi-prŏng dò tơ ala gơnuăr lơgăr Rôma apăn-akŏ. Buơl dơlhă dò wơ̆ tơ anih nư̆n du hơrơi.
12 e dali, a Filipos, cidade da Macedônia, primeira do distrito e colônia. Nesta cidade, permanecemos alguns dias.
13 Lăm hơrơi Sa'bat, buơl dơlhă nau tơbiă tơ agàh bơh 'băng plơi-prŏng, jĕ tơ gah ia sơdờng, la anih buơl dơlhă păng-tui lài aràng pơtòm-pơjŭm gơŭ wơ̆ tô iơu-lài. Buơl dơlhă dò guh sơ̆ng đờm mư̆ng Pơnuaĭ Yàng tơ du mơnih kơmơi dò pơtòm-pơjŭm tơ anih nư̆n.
13 No sábado, saímos da cidade para junto do rio, onde nos pareceu haver um lugar de oração; e, assentando-nos, falamos às mulheres que para ali tinham concorrido.
14 Hũ sa aràng mơnih kơmơi păng buơl dơlhă đờm, angăn la Liđa, plơi phŭn tơ Thiatirơ. Bruă ñu ngă la pơblơi-sơlih bơ-yài ia mơr-yah Ñu la mơnih hũ hơtai-hơtiàn păng-duh Yàng Pô Lơngì. Yàng pơh hơtai-hơtiàn tơ Liđi, ngă tơ ñu păng nĭ-nùn du pơnuaĭ Pôl đờm.
14 Certa mulher, chamada Lídia, da cidade de Tiatira, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava; o Senhor lhe abriu o coração para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Hơdơi tŭ Liđi găm sơ̆ng abih sàng ñu hũ đồ-mă pơnuaĭ 'baptem, Liđi lơkơu jà buơl dơlhă: “Yah buơl kơi c̆ơ thơu dơlhă la mơnih tơpă sa hơtai-hơtiàn sơ̆ng Yàng, nư̆n yòng jà buơl kơi truh sàng dơlhă dò.” Bloh nư̆n ñu pơkơŭ jà buơl dơlhă păl tơma.
15 Depois de ser batizada, ela e toda a sua casa, nos rogou, dizendo: Se julgais que eu sou fiel ao Senhor, entrai em minha casa e aí ficai. E nos constrangeu a isso.
16 Sa hơrơi dih, tŭ buơl dơlhă nau truh tơ anih tô pơtòm-pơjŭm iơu-lài, nư̆n păp sa aràng mơnih kơmơi hơlŭn-hơlă kơđòng kơmlài ngă, nư̆n la kơmlài ba c̆ơ ia. Gơnừm tơ bruă thơu c̆ơ ia, mơnih kơmơi hơlŭn-hơlă nư̆n ngă tơbiă lô phơ̆n-priă tơ du mơnih pô ñu.
16 Aconteceu que, indo nós para o lugar de oração, nos saiu ao encontro uma jovem possessa de espírito adivinhador, a qual, adivinhando, dava grande lucro aos seus senhores.
17 Mơnih kơmơi nư̆n kừ nau tui Pôl sơ̆ng buơl dơlhă bloh driau prŏng lài: “Du mơnih ni la hơlŭn-hơlă Yàng Pô Lơngì Ngŏ Glòng Rơlau Abih. Buơl guñu pơto-akhàn tơ buơl guhã jơlàn pơnuaĭ dŏng-pơklàh.”
17 Seguindo a Paulo e a nós, clamava, dizendo: Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vos anunciam o caminho da salvação.
18 Ñu kừ ngă mĭt yơu nư̆n lăm lô hơrơi, ngă tơ Pôl anok hơtai biă, nư̆n gài pơtrah wơ̆ đờm sơ̆ng kơmlài lài: “Kơu mă angăn Yàng Jêsu Krist, pơđăr hã păl tơbiă klàh mư̆ng mơnih ni.” Lăm tŭ nư̆n mư, kơmlài tơbiă klàh mư̆ng mơnih kơmơi hơlŭn-hơlă.
18 Isto se repetia por muitos dias. Então, Paulo, já indignado, voltando-se, disse ao espírito: Em nome de Jesus Cristo, eu te mando: retira-te dela. E ele, na mesma hora, saiu.
19 Bloh tŭ du mơnih pô ñu 'buh pơnuaĭ drơi gơnừm tô duah phơ̆n-priă hũ lơhiă bơjơ, nư̆n mă Pôl sơ̆ng Sila, hua truh tơ anih 'blàng plơi, sơ̆ng jào tơ du mơnih gơnuăr apăn-akŏ plơi-lơgăr.
19 Vendo os seus senhores que se lhes desfizera a esperança do lucro, agarrando em Paulo e Silas, os arrastaram para a praça, à presença das autoridades;
20 Tŭ ba Pôl sơ̆ng Sila truh tơ anaŭ du mơnih kwăng c̆ahrơña, buơl guñu đờm yă: “Du mơnih ni ngă sơlŭng-sơlăng lăm plơi-prŏng buơl gudrơi; buơl guñu la mơnih Juđa,
20 e, levando-os aos pretores, disseram: Estes homens, sendo judeus, perturbam a nossa cidade,
21 buơl guñu pơto-pơsài du pơnuaĭ adăt-lơđăp bloh mơnih Rôma buơl gudrơi 'buh hũ gơnuăr đồ-mă halài ngă tui.”
21 propagando costumes que não podemos receber, nem praticar, porque somos romanos.
22 Tơrpuơl buơl làng kŭng sa hơtai tơgồ tămdră-wơ̆ sơ̆ng dua aràng mơnih tơdi-tơdài. Du mơnih kwăng c̆ahrơña pơđăr hĕt ào Pôl sơ̆ng Sila, bloh nư̆n pơđăr mơnih glih-pờng buơl guñu.
22 Levantou-se a multidão, unida contra eles, e os pretores, rasgando-lhes as vestes, mandaram açoitá-los com varas.
23 Hơdơi tŭ glih-pờng, buơl guñu mă dua aràng mơnih tơdi-tơdài krơ̆ lăm sàng jàm, sơ̆ng pơđăr mơnih apăn-akŏ sàng jàm păl kraŭ-khiă nĭ-nùn.
23 E, depois de lhes darem muitos açoites, os lançaram no cárcere, ordenando ao carcereiro que os guardasse com toda a segurança.
24 Hũ pơnuaĭ gơnuăr-pơđăr nư̆n, mơnih apăn-akŏ sàng jàm mă dua aràng mơnih tơdi-tơdài krơ̆ lăm anih adŭ kơnăm, sơ̆ng buh anuh tơ tơkai.
24 Este, recebendo tal ordem, levou-os para o cárcere interior e lhes prendeu os pés no tronco.
25 Pơgăp mơtưh mơlăm, lăm tŭ Pôl sơ̆ng Sila dò iơu-lài, adoh-mơyòm Yàng Pô Lơngì; sơ̆ng du mơnih dò jàm pơkơ̆n hũ mơhư̆.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam louvores a Deus, e os demais companheiros de prisão escutavam.
26 Mơre-mơro, hũ pơnuaĭ tơtuơ̆n-jơrlơh lơ̆n-tơnah prŏng biă, ngă tơ rơnơ̆ sàng jàm mơgơi-tơtuơ̆n. Lăm tơk tŭ nư̆n mư, du bơh 'băng tơrpơh abih, sơ̆ng tơlơi srĕng akă du mơnih glài-jàm kŭng tơrsuă-tơryơh abih.
26 De repente, sobreveio tamanho terremoto, que sacudiu os alicerces da prisão; abriram-se todas as portas, e soltaram-se as cadeias de todos.
27 Mơnih apăn akŏ sàng jàm takơtuă tơgồ, sơ̆ng 'buh du bơh 'băng sàng jàm tơrpơh abih; ñu sơnư̆ng lài du mơnih glài-jàm đuaĭ thĭt abih bơjơ, nư̆n suă đào sơmŏng pơmơtai rùp-phŭn.
27 O carcereiro despertou do sono e, vendo abertas as portas do cárcere, puxando da espada, ia suicidar-se, supondo que os presos tivessem fugido.
28 Bloh Pôl prŏng săp driau iơu: “Juơi ngă jơhà tơ rùp-phŭn yơu nư̆n! Kơyoa buơl dơlhă sơđaŭ dò tơ̆l abih tơ anih ni!”
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, que todos aqui estamos!
29 Mơnih apăn akŏ sàng jàm pơđăr mă apui đèng, bloh nư̆n tơmbah-tơmbàn đuaĭ tơma lăm dơrlăm, truh tơ anih krơ̆ Pôl sơ̆ng Sila, kơtơ̆ drơi pơđih rùp tơ anaŭ Pôl sơ̆ng Sila,
29 Então, o carcereiro, tendo pedido uma luz, entrou precipitadamente e, trêmulo, prostrou-se diante de Paulo e Silas.
30 bloh nư̆n ba dua aràng tơbiă tơ agàh sơ̆ng đờm: “Ơ buơl kơi, dơlhă păl ngă hơgĕ tô hũ dŏng-pơklàh?”
30 Depois, trazendo-os para fora, disse: Senhores, que devo fazer para que seja salvo?
31 Dua aràng buơl guñu đờm: “Păng-tui bĕ Yàng Jêsu nư̆n kơi sơ̆ng abih sàng-dơnò kơi rơŭ hũ dŏng-pơklàh.”
31 Responderam-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua casa.
32 Dua aràng mơnih tơdi-tơdài pơto-akhàn pơnuaĭ Yàng tơ ñu, sơ̆ng tơ abih du mơnih dò lăm sàng ñu rơi.
32 E lhe pregaram a palavra de Deus e a todos os de sua casa.
33 Lăm jơ nư̆n mư, tơkrah glai mơlăm, mơnih apăn-akŏ sàng jàm ba dua aràng mơnih tơdi-tơdài tơbiă, rào abih du anih lơka tơ buơl guñu; bloh nư̆n lăm tơk ñu sơ̆ng abih sàng-dơnò ñu đồ-mă pơnuaĭ 'baptem.
33 Naquela mesma hora da noite, cuidando deles, lavou-lhes os vergões dos açoites. A seguir, foi ele batizado, e todos os seus.
34 Mơnih apăn akŏ sàng jàm jà dua aràng mơnih tơdi-tơdài đì tơ sàng, sơ̆ng pồ pơnuaĭ huă 'bơ̆ng tơ dua aràng. Ñu sơ̆ng abih sàng-dơnò ñu sờh-sài biă kơyoa hũ păng-tui Yàng Pô Lơngì.
34 Então, levando-os para a sua própria casa, lhes pôs a mesa; e, com todos os seus, manifestava grande alegria, por terem crido em Deus.
35 Truh glai ờm, du mơnih kwăng c̆ahrơña pơđăr mơnih lĭng khiă-gàr truh đờm sơ̆ng mơnih apăn-akŏ sàng jàm: “Toh-tơleh bĕ dua aràng mơnih nư̆n tơbiă.”
35 Quando amanheceu, os pretores enviaram oficiais de justiça, com a seguinte ordem: Põe aqueles homens em liberdade.
36 Mơnih apăn akŏ sàng jàm truh đờm pơthơu sơ̆ng Pôl: “Du mơnih kwăng c̆ahrơña brơi mơnih truh đờm pơđăr toh-tơleh dua aràng buơl kơi tơbiă! Kơyoa nư̆n, buơl kơi tơbiă bĕ, sơ̆ng nau rĭng-lơngai.”
36 Então, o carcereiro comunicou a Paulo estas palavras: Os pretores ordenaram que fôsseis postos em liberdade. Agora, pois, saí e ide em paz.
37 Bloh Pôl đờm sơ̆ng buơl guñu: “Buơl dơlhă la du mơnih buơl làng lơgăr Rôma, nư̆n bloh tŭ ka hũ ngă nìn-glài, buơl guñu hũ pơđăr mơnih glih-pờng buơl dơlhă tơkrah buơl làng, bloh nư̆n mă krơ̆ lăm sàng jàm. Tŭ ni buơl guñu khiăng ngă bơdơŭ-tơrđơŭ toh-tơleh buơl dơlhă tơbiă? 'Buh jiơ̆ng ơu! Rùp-phŭn buơl guñu păl truh tơ anih ni tô ba buơl dơlhă tơbiă.”
37 Paulo, porém, lhes replicou: Sem ter havido processo formal contra nós, nos açoitaram publicamente e nos recolheram ao cárcere, sendo nós cidadãos romanos; querem agora, às ocultas, lançar-nos fora? Não será assim; pelo contrário, venham eles e, pessoalmente, nos ponham em liberdade.
38 Du mơnih kwăng c̆ahrơña mơhư̆ buơl lĭng khiă-gàr đờm akhàn wơ̆ du pơnuaĭ nư̆n, sơ̆ng thơu dua aràng mơnih nư̆n la buơl làng lơgăr Rôma, nư̆n huơĭ kơ-ù biă.
38 Os oficiais de justiça comunicaram isso aos pretores; e estes ficaram possuídos de temor, quando souberam que se tratava de cidadãos romanos.
39 Nư̆n buơl guñu truh yòng lơkơu drơi, bloh nư̆n ba dua aràng mơnih tơdi-tơdài tơbiă, sơ̆ng yòng dua aràng mơnih tơdi-tơdài nau klàh mư̆ng plơi-prŏng.
39 Então, foram ter com eles e lhes pediram desculpas; e, relaxando-lhes a prisão, rogaram que se retirassem da cidade.
40 Tơbiă mư̆ng sàng jàm, dua aràng mơnih tơdi-tơdài truh tơ sàng Liđi. Hơdơi tŭ c̆uă-rơwăng sơ̆ng đờm kơkơi-pơto buơl adơi-ai, dua aràng mơnih tơdi-tơdài tơbiă nau.
40 Tendo-se retirado do cárcere, dirigiram-se para a casa de Lídia e, vendo os irmãos, os confortaram. Então, partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.