Marcos 6

cfm (CFM) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Jesuh cu cuvai hmun in a suahnak khua ah a feh ih a dungthluntu pawl nih an thlun.
1 Saiu Jesus dali, e foi para a sua terra, e os seus discípulos o seguiam.
2 Sabbath ni ah sinakok ah thu zirh a thok. A thuzirhmi a theitu mi tampi cu an mang a bang ngai ih, “Hivai pa nih hi thil pawl hi khoituʼn a ngah? A sinih pekmi hivai fitnak hi zangtu fitnak a i? Zangtin himang mangbangza hi teh a kut in a tuah thiam?
2 Ora, chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ao ouvi-lo, se maravilhavam, dizendo: Donde lhe vêm estas coisas? e que sabedoria é esta que lhe é dada? e como se fazem tais milagres por suas mãos?
3 Ani cu Mary ih fapa, James, Joses, Judas le Simon le pawl ih upa, lettama pa khi a si lo maw? A naunu le khaw hiva kan sinah an um ve i lo maw?” tiah an ti. Cun an ni le nih Jesuh cu an hnong.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? e não estão aqui entre nós suas irmãs? E escandalizavam-se dele.
4 Cun Jesuh nih an sinah, “Profet cu ama ih khua le ram, a sungkhat pawl le a sungkua hrello hmun dang ah cu an upat,” tiah a ti hnei.
4 Então Jesus lhes dizia: Um profeta não fica sem honra senão na sua terra, entre os seus parentes, e na sua própria casa.
5 Cun cuvai hmun ah cun mifak temte tlunah a kut a suang ih a damter; cuvai hrello mangbangza zangkhaw a tuah lo.
5 E não podia fazer ali nenhum milagre, a não ser curar alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Cun an zuplonak ruangah Jesuh cu a mangbang.
6 E admirou-se da incredulidade deles. Em seguida percorria as aldeias circunvizinhas, ensinando.
7 Cule minung hleinih cu a ko hnei ih pa nih panih in a thlah hnei. Cun thlarau sia pawl tlunih thuneih theinak a pe hnei.
7 E chamou a si os doze, e começou a enviá-los a dois e dois, e dava-lhes poder sobre os espíritos imundos;
8 Cule an sinah, “Nan khualtlotnak ah fiangṭhulh hrello zangkhaw keng hlah uh — caw i seh, khualtlotnak zal i seh, paisa bawm sungah paisa i seh, keng hlah uh.
8 ordenou-lhes que nada levassem para o caminho, senão apenas um bordão; nem pão, nem alforje, nem dinheiro no cinto;
9 Kedap cu hru uh, asinain angki hlei keng hlah uh,” tiah thu a pe hnei.
9 mas que fossem calçados de sandálias, e que não vestissem duas túnicas.
10 Cun an sinah, “Inn sung nan luh cangcang in, nan feh sal hlan lo cuvai inn ah nan cam thok.
10 Dizia-lhes mais: Onde quer que entrardes numa casa, ficai nela até sairdes daquele lugar.
11 Cun riah-inn nan ta cohlang lo ih nan thu nan ta ngai lo tu khua cu, an khua nan suah tak tikah, anma dokalhnak fiahpittu ah, nan ke ih leivut cu thingta uh,” tiah a ti hnei.
11 E se qualquer lugar não vos receber, nem os homens vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho conta eles.
12 Curuangah an feh ih sirfaknak ding thu an phuang.
12 Então saíram e pregaram que todos se arrependessem;
13 Khawsia tamngai an dawi suak ih mifak tamngai khaw hriak an culh ih an damter.
13 e expulsavam muitos demônios, e ungiam muitos enfermos com óleo, e os curavam.
14 Jesuh ih hmin a than tuk ruangah Siangpahrang Herod nih Jesuh ih thuhla cu a thei ve. Mi hrekkhat nih, “Baptisma petu Johan cu thihnak in a thosal. Curuangah hi mangbangza thil pawl tuahtheinak huham cu Jesuh sinah ṭuan a ṭuan i thok,” tiah an ti.
14 E soube disso o rei Herodes {porque o nome de Jesus se tornara célebre}, e disse: João, o Batista, ressuscitou dos mortos; e por isso estes poderes milagrosos operam nele.
15 Mi dang pawl nih, “Elijah a si,” tiah an ti.
15 Mas outros diziam: É Elias. E ainda outros diziam: É profeta como um dos profetas.
16 Asinain Herod nih cuvai thu a theih ve tikah, “A hngawng ka ṭhawh termi Johan a si kau, thihnak in a thosal si lai tu!” tiah a ti.
16 Herodes, porém, ouvindo isso, dizia: É João, aquele a quem eu mandei degolar: ele ressuscitou.
17 Zangahtihle Herod ama rori nih a naupa Filip ih nupi Herodias ruangah mi a thlah ih Johan cu a tlai ter hnei, cule hri thawn khit pit in thawng thla dingin thu a pek dahmi a i. Zangruangah tih le Herod nih a nau pa Filip ih nupi Herodias cu nupi ah a ṭhit ruangah a i.
17 Porquanto o próprio Herodes mandara prender a João, e encerrá-lo maniatado no cárcere, por causa de Herodias, mulher de seu irmão Filipe; porque ele se havia casado com ela.
18 Zangahtihle Johan nih Herod sinah, “Na naupa ih nupi na ṭhit cu daan nih a duh lo,” tiah a tih tak dah ruangah a i.
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito ter a mulher de teu irmão.
19 Curuangah Herodias nih Johan cu a mit a kem ih thah a duh; Asinain a that thei lo.
19 Por isso Herodias lhe guardava rancor e queria matá-lo, mas não podia;
20 Zangruangah tih le Johan cu mi dingfel le mi thianghlim a i tih Herod nih a fiah ruangah a ṭih ih a hum. Herod nih Johan ih thu a theih tikah, thin buai ngai in a um, cule a thusipmi cu lungawi ngai in ngai a duh thotho.
20 porque Herodes temia a João, sabendo que era varão justo e santo, e o guardava em segurança; e, ao ouvi-lo, ficava muito perplexo, contudo de boa mente o escutava.
21 Cun Herod nih a suahni lopnak ah bawi upa pawl, ralbawi pawl le Galilee peng ih upa pawl hrangah zanriah ei khatnak puai a tuah ih, Herodias cu tikcu remcang a ngah.
21 Chegado, porém, um dia oportuno quando Herodes no seu aniversário natalício ofereceu um banquete aos grandes da sua corte, aos principais da Galiléia,
22 Herodias ih fanu cu a rong lut ih a lam, Herod le a mikhual pawl cu an lung a awi ngai. Cun Siangpahrang pa nih numi nute sinah cun, “Na duhmi hmahhmah cu ka hler la ta pe thok,” tiah a ti.
22 entrou a filha da mesma Herodias e, dançando, agradou a Herodes e aos convivas. Então o rei disse à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Cun cuvai nute sinah, “Ka na hlerhmi poh cu ta ka pe thok, ka ram a hrek tiang khaw ta pe thok!” tiah siatti dingin thu a kam.
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja metade do meu reino.
24 Cun cuvai nute cu a feh ih a nu sinah, “Zangtu ka hler thok?” tiah a sut.
24 Tendo ela saído, perguntou a sua mãe: Que pedirei? Ela respondeu: A cabeça de João, o Batista.
25 Cun cuvai nu cu zamrang ngai in siangpahrang pa sinah a feh lohli ih, “Baptisma petu Johan ih lu cu kheng thawn in ka pe lohli la ka duh,” tiah a hler.
25 E tornando logo com pressa à presença do rei, pediu, dizendo: Quero que imediatamente me dês num prato a cabeça de João, o Batista.
26 Cun siangpahrang pa cu a riah a se ngai, asinain siatti dingin thu a kam cem ruangah le a mikhual pawl ruangah cuvai nu ih hlerhmi cu a el thei lo.
26 Ora, entristeceu-se muito o rei; todavia, por causa dos seus juramentos e por causa dos que estavam à mesa, não lha quis negar.
27 Siangpahrang pa nih mithattu a thlah lohli ih Johan ih lu la dingin thu a pe. Cuvai pa cu thawnginn songah a va feh ih Johan ih lu cu a va tan.
27 O rei, pois, enviou logo um soldado da sua guarda com ordem de trazer a cabeça de João. Então ele foi e o degolou no cárcere,
28 Cun Johan ih lu cu kheng thawn a keng ta ih numi nute cu a pe. Cule numi nute nih a nu sinah a pe.
28 e trouxe a cabeça num prato e a deu à jovem, e a jovem a deu à sua mãe.
29 Cuvai thu cu Johan ih dungthluntu pawl nih an fiah tikah, an feh ih a ruak cu an la, cule thlan ah an phum.
29 Quando os seus discípulos ouviram isso, vieram, tomaram o seu corpo e o puseram num sepulcro.
30 Cun a forhthlah pawl cu Jesuh sinah an hmuakkhawm fa ih an tuahmi hmahhmah le an zirhmi hmahhmah cu a zaten an sim.
30 Reuniram-se os apóstolos com Jesus e contaram-lhe tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Cun ani nih an sinah, “Ram ṭhing ah nanma thawn hlang kan feh thok ih kan va cawlhnga thok,” tiah a ti hnei. Zangahtihle mi lut suak an tamtuk ruangah caw ei can rori hman an nei lo.
31 Ao que ele lhes disse: Vinde vós, à parte, para um lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que vinham e iam, e não tinham tempo nem para comer.
32 Cun ram ṭhing la ah anma hlang lawng thawn an feh.
32 Retiraram-se, pois, no barco para um lugar deserto, à parte.
33 Mipi pawl nih an pawh lai cu an hmu ih hutu le an si tih an fiah tikah khua cangcang in ke thawn an zuang. Cule Jesuh le a dungthluntu pawl ih bat hlan ah an ban.
33 Muitos, porém, os viram partir, e os reconheceram; e para lá correram a pé de todas as cidades, e ali chegaram primeiro do que eles.
34 Jesuh cu lawng sungin a suah tikah, miburpi cu a hmu hnei, cule khaltu nei lo tuu mang an ih ruangah a thinfak hnei. Cule thu tamngai a zirh hnei.
34 E Jesus, ao desembarcar, viu uma grande multidão e compadeceu-se deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor; e começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Cun ni a sim i tikah, a dungthluntu pawl cu Jesuh sinah an feh ih, “Hi hmun hi ram ṭhing a i, ni le a sim ngai i cem.
35 Estando a hora já muito adiantada, aproximaram-se dele seus discípulos e disseram: O lugar é deserto, e a hora já está muito adiantada;
36 Mipi pawl hi, kiangkap ih lo le khua pawl ah thlah hnei la, ei ding thil zangtumaw tal leih fa seu,” tiah an ti.
36 despede-os, para que vão aos sítios e às aldeias, em redor, e comprem para si o que comer.
37 Asinain Jesuh nih, “Ei ding cu nan nih pe uh,” tiah a sawn hnei.
37 Ele, porém, lhes respondeu: Dai-lhes vós de comer. Então eles lhe perguntaram: Havemos de ir comprar duzentos denários de pão e dar-lhes de comer?
38 Cule ani nih an sinah, “Sang hlawm khawzat nan nei? Feh uhla zoh uh,” tiah a ti hnei.
38 Ao que ele lhes disse: Quantos pães tendes? Ide ver. E, tendo-se informado, responderam: Cinco pães e dois peixes.
39 Cule a dungthluntu pawl sinah, mipi pawl cu ta hring tlun ah a bur a bur in to ter dingah, thu a pe hnei.
39 Então lhes ordenou que a todos fizessem reclinar-se, em grupos, sobre a relva verde.
40 Curuangah mipi pawl cu zakhat bur, sawmnga bur tin an to.
40 E reclinaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Cun sang hlawm nga le nga panih cu a la ih, van la zoh in lungawithu a sim. Cule sang cu a seu ih mipi pawl zem dingah a dungthluntu pawl sinah a pe. Cun nga panih khaw cu an zate sinah a zem.
41 E tomando os cinco pães e os dois peixes, e erguendo os olhos ao céu, os abençoou; partiu os pães e os entregava a seus discípulos para lhos servirem; também repartiu os dois peixes por todos.
42 Cule an zaten an ei ih an khop ngai.
42 E todos comeram e se fartaram.
43 An hlahmi nga le sang nepnawi pawl cu a dungthluntu pawl nih an sar ih khoto hleinih a khat in an sar.
43 Em seguida, recolheram doze cestos cheios dos pedaços de pão e de peixe.
44 Cuvai sang eitu pawl cu pami hlang ah 5,000 an i.
44 Ora, os que comeram os pães eram cinco mil homens.
45 Jesuh nih mipi pawl a tlun ter hnei laiah, tili ral ih Bethsaida khua ah feh khan dingin a dungthluntu pawl cu hmakhatte ah lawng sungah a lut ter hnei.
45 Logo em seguida obrigou os seus discípulos a entrar no barco e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Cun Jesuh cu mipi pawl tlun hnukah, thla cam dingin tlang tlunah a kai.
46 E, tendo-a despedido, foi ao monte para orar.
47 Cun ni a sim i tikah, lawng cu tili laifang ah a um ih Jesuh cu tili kam ah ama kau a um.
47 Chegada a tardinha, estava o barco no meio do mar, e ele sozinho em terra.
48 Zil cu anma la ah a zuan ruangah, a dungthluntu pawl cu harsa ngaiin lawng an to cu a hmu hnei. Curuangah zingmaw khawvang hlan hrawngah tili tlunin an sinah a feh. An sin a tian tikah lattak hnei a tum.
48 E, vendo-os fatigados a remar, porque o vento lhes era contrário, pela quarta vigília da noite, foi ter com eles, andando sobre o mar; e queria passar-lhes adiante;
49 Cun ti tlunih a feh cu an hmuh tikah, muthla ah an tih ih an hek ciamco.
49 eles, porém, ao vê-lo andando sobre o mar, pensaram que era um fantasma e gritaram;
50 Zangahtihle an zaten an hmu ih an ṭih tuk.
50 porque todos o viram e se assustaram; mas ele imediatamente falou com eles e disse-lhes: Tende ânimo; sou eu; não temais.
51 Cun a dungthluntu pawl sin lawng sungah a lut ih zil cu a dai. Cun dungthluntu pawl cu an mang a bang ngai.
51 E subiu para junto deles no barco, e o vento cessou; e ficaram, no seu íntimo, grandemente pasmados;
52 Zangahtihle an lung a ruh tuk ruangah mi 5,000 caw a darmi ih a tih duhsatnak khaw an fiahthiam lo.
52 pois não tinham compreendido o milagre dos pães, antes o seu coração estava endurecido.
53 Cun tili an tan ngah tikah Gennesaret ah an ban, cule an lawng cu tikap ah an khit.
53 E, terminada a travessia, chegaram à terra em Genezaré, e ali atracaram.
54 Lawng sung in an ṭum tikah, mipi pawl nih Jesuh cu an fiah thiam lohli.
54 Logo que desembarcaram, o povo reconheceu a Jesus;
55 Cun cuvai ram kiangkap pawl hmahhmah ah an zuang ih, Jesuh a um tih an fiahnak hmun cangcang ah mifak pawl cu an ihnak tangthah thawn an tian pit.
55 e correndo eles por toda aquela região, começaram a levar nos leitos os que se achavam enfermos, para onde ouviam dizer que ele estava.
56 Cun Jesuh ih fehnak hmun khawte cang ah iseh, khawpi cang le lo tiangah khaw iseh, mifak pawl cu dawr hmun ah an tian pit. Jesuh ih hnipuan zimte tal tham ter dingah an hler. Cule a tham ngahtu hmahhmah cu an dam.
56 Onde quer, pois, que entrava, fosse nas aldeias, nas cidades ou nos campos, apresentavam os enfermos nas praças, e rogavam-lhe que os deixasse tocar ao menos a orla do seu manto; e todos os que a tocavam ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.