2 Coríntios 10
Dios ã jáap naáwát tólih (CBV) vs NTLH
1 Bʉʉ nindih ñi náhninaá. Weém, Pablo, yeebdíh jwíih bohénijeh tigaá. Obohjeéhtih, yeéb weemdíh nin pah ñi niíj yeena caá: “Pablo ninboó jwĩjeéh jʉmna, cã́acwãdih ʉ́ʉmna, jéih naóhcanni pah ã jʉmna caá. Obohjeéhtih, biáboó jʉmna, ʉ́ʉmcanjeh jwiítdih jʉ̃ih naóh daác wahni caá”, ñit niíj yeenap wʉt be. Cristo cã́acwãdih oinit, teo wáaquíhna, íijcan tʉ́inijeh naóhni ãt jʉmʉp wʉt jĩ. Páant tʉ́inijeh ã naáwátji pah mʉntih weembʉ́t íijcan tʉ́inijeh yeebdíh wã naóh daác wahna caá.
1 Dizem que eu sou humilde quando estou com vocês, mas duro quando estou longe. Pois eu, Paulo, faço este apelo a vocês em nome de Cristo, que foi carinhoso e bondoso.
2 Pánih íijcan tʉ́inijeh naáwíhna yʉhna, yee naóhnitdih wã wẽp naóhna caá. Ñi pebhna wã jʉibínachah, ñi tʉ́i chãja chaáh, páant bóojeh, ñi yeeatdih ñi cádahaá, “Pablo jwiítdih jʉ̃ihná”, niijná. Ñi cãtíh jʉmnit, weemdíh nin pah ĩ niíj yeena caá: “Diosdih jepahcannit ĩ jenah joyát biíc yoobó Pablobʉt ã jenah joiná caá. Pánih jenah joí bohéna, Cristodih weñaíhcan, ã weñat pínahdihjeh ã bidna caá. Pánihna, Cristo ã naáwát tʉ́ʉtni nihcan caá”, queét ĩt niíj yeenap wʉt be. Páant niijnítdih bʉ́dí wã jʉ̃ihbipna caá.
2 Quando eu for aí, não me obriguem a ser duro. Pois eu tenho certeza de que posso agir com dureza contra os que afirmam que fazemos as coisas por motivos humanos.
3 Diosdih jepahcannit míic naóhna, queét ĩ jenah joyátjĩhjeh chah ĩpĩ́ niijná caá. Obohjeéhtih, weembʉ́t cã́acjeh jʉmna yʉhna, queét ĩ chãjat pah weémboó wã chãjcan caá. Weemdíh yeejép naóhnitdih Dios ã wẽpatjĩh caá chah wãpĩ́ niijíp.
3 É claro que somos humanos, mas não lutamos por motivos humanos.
4 Pánihna, Diosdih yap yohnitdih weém tʉ́i yoobópdih wã wẽp naóhna caá, ĩ yap yohatdih ĩ cádahat pínah niijná. Pánih wẽp naóhna yʉhna, wã jenah joyátjĩhjeh wã jéih cádahat tʉ́ʉtcan caá. Obohjeéhtih, Dios ã wẽpatjĩh ĩ yap yohatdih wãpĩ́ cádahat tʉ́ʉtna caá. Caandíh yap yohnit, ĩ jenah joyát yeejép ã jʉmatdih Dios ã wẽpatjĩh nihat cã́acwãdih wã jéihyana caá, yeejép ĩ jenah joí cádahat pínah niijná.
4 As armas que usamos na nossa luta não são do mundo; são armas poderosas de Deus, capazes de destruir fortalezas. E assim destruímos ideias falsas
5 “Nin pah caá Dios ã jʉmat”, niíj yee naóhnitdih ã wẽpatjĩh wã cádahat tʉ́ʉtna caá. Cã́acwã Diosdih ĩ jéihyat déedih jãhat panihnidih ã wẽpatjĩhjeh wã jéih yohna caá. “Maá Jesús, weemdíh ma tʉ́i teo wáacá, meemdíh yap yohcanjeh, yeejép wã jwʉ́ʉb jenah joicát pínah niijná”, jwiít nihatdih niiját caá náahap.
5 e também todo orgulho humano que não deixa que as pessoas conheçam a Deus. Dominamos todo pensamento humano e fazemos com que ele obedeça a Cristo.
6 Ñi pebhna wã jʉibínachah, yeejép jenah joicánjeh, caandíh ñi tʉ́i jepahatdih enna, det jwĩ Maáhdih yap yohna, páantjeh yeejép jenah joinítboodíh bʉ́dí wã peéh chãjbipna caá.
6 E, quando vocês provarem que são obedientes, estaremos prontos para castigar qualquer desobediência.
7 Yeéb wĩ́ih bácahdihjeh ñi jéihna caá. Obohjeéhtih, wã jenah joyátboodíh ñi jéihcan caá. “Weem caá Cristo ã naáwátdih naóh yapaat tʉ́ʉtni”, ded niijnídih nin pahbʉt niíj jenah joyát caá náahap: “Pablobʉt biíc yoobó ã naáwátdih naóh yapaat tʉ́ʉtni caá”, ã niíj jenah joyó naáh.
7 Vocês julgam as coisas pela aparência. Se uma pessoa tem certeza de que pertence a Cristo, deve pensar de novo a respeito disso, pois nós também pertencemos a Cristo, tanto quanto essa pessoa.
8 Obohjeéhtih, yeéb nin pah ñi niijná caá: “Pablo nin pah ã niijná caá: ‘Corintodih moondíh Dios weemdíh bohénadih ã bejat tʉ́ʉtʉp be’, niijnít, jwiítdih maáh dée ã jʉmna caá”, ñit niijíp wʉt yʉh be. Obohjeéhtih, ã bohéát tʉ́ʉtni jʉmna, wã tíiccan caá. Dios beé ñi pebhna weemdíh ã bejat tʉ́ʉtʉp be, ã́ih tʉ́ini doonádih naóhna, yeebdíh wã teo wáacat pínah niijná. Páant ã naáwát tʉ́ʉtni jʉmna, yeebdíh yéejaíhcan, ñi tʉ́i jʉmat pínah niijná, ã́ih wẽpatjĩh yeebdíh wã bohénap jĩ.
8 O Senhor Jesus me deu autoridade sobre vocês, não para destruí-los, mas para fazê-los crescer espiritualmente. E, embora eu tenha me orgulhado um pouco demais da minha autoridade, não tenho nada de que me envergonhar.
9 Pánihna, wẽp naóh daác wahna yʉhna, yeebdíh ʉ́ʉmaíhcan, ñi tʉ́i tʉ́ʉt nʉʉmát pínah niijná, yeebdíh wã daác wahap be.
9 Não quero que pareça que estou tentando assustar vocês com as minhas cartas.
10 Biquína ñijeéh jʉmnit nin pah ĩt niijíp wʉt yʉh be: “Pablo naóh daác wahna, ʉ́ʉm náah jʉmni maáh dée pah tʉb wẽpép ã wʉtna caá. Obohjeéhtih, ninboó jʉ̃óhna, oboh jʉmnijeh ã jʉmna caá. Pánihna, ã bohéni doonábʉt oboh naáwátjeh caá”, ĩt niijíp wʉt be.
10 Alguém vai dizer: “As cartas de Paulo são severas e duras; mas, quando ele está conosco, é tímido e, quando fala, é um fracasso.”
11 Páant ĩ niijíchah yʉhna, ĩ niiját pah wã nihcan caá. Wã wẽp naóh daác wahat pahjeh mʉntih, ñi pebhna jʉibínit, ñi tʉ́i tʉ́ʉt nʉʉmát pínah niijná, biíc yoobó wẽp naóhni wã jʉmbipna caá.
11 Porém essa pessoa deve saber que não existe diferença entre o que escrevemos nas cartas, quando estamos longe, e o que fazemos, quando estamos aí com vocês.
12 Biquína ñijeéh jʉmnit, tʉ́i jéihcan yʉhna, “Bita ĩ jéihyat chah jwiítboó jéihnit caá. Bita Diosdih ĩ teo wʉ̃hat chah teo wʉ̃hnit jwĩ jʉmna caá”, ĩt niíj míic weñep wʉt yʉh be. Obohjeéhtih, páant niíj wẽina yʉhna, tʉ́i jenah joicánnit, Diosdih tʉ́i teo wʉ̃hnit nihcan caá. Queét ĩ jenah joyát pah weémboó wã jenah joicán caá.
12 É claro que não nos atrevemos a nos igualar ou a nos comparar com aqueles que pensam que são tão importantes. Como são ignorantes! Primeiro eles resolvem quais as medidas que irão usar para se medir e depois eles se julgam de acordo com essas mesmas medidas.
13 — ausente —
13 Nós não vamos nos orgulhar além de certos limites. Deus é quem põe os limites no nosso campo de trabalho, e ele nos deixou chegar até vocês em Corinto.
14 — ausente —
14 Desde que vocês estão dentro desses limites, não fomos além deles quando chegamos até aí levando o evangelho de Cristo.
15 Yeebdíh yee bohénitji ĩ wẽi niiját pah, weémboó wã wẽi niijcán caá. Bita ĩ bohénitjidih ennit “Queétdih weémboó wã tʉ́i bohénachah, Cristodih ĩt jepahap taga”, wã niíj wẽican caá. Wã tewatdihjeh wã wẽi naóhna caá. Yeebdíh jwíih bohéni jʉmna, Cristodih chah ñi jenah joyát pínahdih wã náah yacna caá. Pánih náah yacna, ñi pebhna jwʉ́ʉb bohénadih wã bejíhna caá.
15 Assim não nos orgulhamos do trabalho que outros têm feito em lugares que vão além dos limites que Deus nos deu. Pelo contrário, esperamos que a fé que vocês têm possa crescer e que nós possamos fazer um trabalho ainda maior entre vocês, sempre dentro dos limites que Deus tem posto para nós.
16 Pánih bohénit, jwĩ Maáh ã weñat pínahdih ñi tʉ́i chãjachah ennit, biíh tʉ́tchinadih moondíhbʉt bohénadih wã bejbipna caá. Pánihna, ñíih baác yehboó bejnit, bita bohé jwʉhcannitboodíh wã naóhbipna caá. Jesúíh doonádih joi jwʉ́hcannitdihjeh naóhna, bita ĩ bohénitjidih “Wã tʉ́i bohéátji jíib queét jwĩ Maáhdih ĩ tʉ́i péena caá”, wã niijcán niít.
16 Então poderemos anunciar o evangelho em outras regiões além daquela onde vocês moram. Isso sem entrar em campos de outras pessoas, para não nos orgulharmos do trabalho feito por elas.
17 Páant niijnít, jon jã́tih Dios naáwátdih naóh yapani nin pah ãt niíj daacáp tajĩ: “ ‘Weemdíh dedé jʉdhdat wihcan caá’, ĩ niijcá bojo naáh. Obohjeéhtih, ‘Jwĩ Maáh Dios, nihat jéihni, weemdíh ã tʉ́i teo wáacap be’, ĩ niijí naáh”, ãt niíj daacáp tajĩ.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Quem quiser se orgulhar, que se orgulhe daquilo que o Senhor faz.”
18 Det queétjeh “Jwiít caá tʉ́i bohénit”, niíj jenah joinítdih Dios ã wẽi encan caá. Obohjeéhtih, “Caán caá tʉ́i bohéni”, jwĩ Maáh Cristo ã niijníboodíh Dios ã tʉ́i wẽi enna caá.
18 Pois a pessoa só é aprovada quando o Senhor a aprova e não quando é aprovada por si mesma.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.