Lucas 15
Chiquitano NT (CAX_SBB) vs VC
1 Namanaiña bama mayacobraca impuestorrü y bama ane nomünantü uimia süromatü esati Jesús, nauqui onsaperioma nurarrti.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Tapü arrübama fariseorrü y bama manunecana nüriacarrü ünantü ümoma, namatü: —Arrti naqui ñoñünrrü anati ichepe bama malorrü, y basoti aübuma.
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Auqui arrti Jesús urapoiti arrüna machepecatarrü isucarüma:
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 —Supiarrtü anati naqui abuturuqui abe cien niyaburrti nobirraca, y ensoro taman omeanaqui. Auqui iñoconiontiño manio noventa y nueve eana rroense, nauqui aürotitü apacheriuti manu taman ensoro, chepe nitabücürrü uiti.
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Arrtü tabüco uiti, pucünuñati, iñatati ompacüti y süroti tato aübu.
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 Arrtü tiñataiti tato au niporrti esa bama nesarrti amigorrü y esa bama iposapatarrti, nanti ümoma: “Aupucünu ichepeñü, itopiqui tabüco sobi arrüna niyabu nobirrama ananca ensoro”.
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Sucanañü aume —nanti Jesús—. Ane manrrü pucünuncurrü au napese arrtü iñorronconotiyü taman ñoñünrrü tarucu nomünantü uiti, pünanaqui itacu bama noventa y nueve macrirrtianuca urriantai nisüboriquirrimia au ñaquioncorrüma, y champü nümoche aiñorronconomacü.
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ‛Suraboira quiatarrü machepecatarrü: Ane ito taman paürrü, ane nimonirri diez monedarrü. Ensoro taman pünanaqui. ¿Causane uirri caüma? Tiene que aiñonoco basarurrü y asunucu auquipo aübu niyapachequirri iyo, cheperrtü tabüco uirri.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Arrtü tütabüco uirri, itasuriu arrüba nesarrü amigorrü y arrüba niposapatarrü, nantü ñome: “Aupucünu ichepeñü, itopiqui tabüco sobi nimoni, arrüna ananca ensoro rropünanaquiñü.
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Sucanañü ito aume —nanti Jesús—, sane ito nipucünuncurrüma bama angelerrü aboma esati Tuparrü, arrtü iñorronconotiyü tamanti naqui ane nomünantü uiti.
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Urapoitito Jesús arrüna machepecatarrü isucarüma: —Anati taman ñoñünrrü. Aboma torrüma aütorrti.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Arrti maniqui sunahüburrü nanti sane ümoti yaütoti: “Iyaü, aichüsoñü manu naenarri, arrüna tocabo iñemo, arrtü aconca”. Auqui arrti yaütoti chepesüro uiti arrüna nenarrirrti ümo manuma torrü aütorrti.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Au manio nananeca arrti maniqui sunahüburrü acomoraboti nanaiña nenarrirrti y auqui sürotitü iche au quiatarrü cürrü. Taha tacürusu nimonirrti ui arrüna churriampü nisüboriquirrti.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Nauquiche tütacürusu nanaiña, auqui ane carerrtiya au manu cürrü. Tapü arrti caüma cuatü nicürüpürrti.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Auquimanu sürotitü apacheti trabacorrü esati taman ñoñünrrü au manu cürrü. Arrti maniqui ñoñünrrü icüpurutiti nauqui acuirati yutacu niyaburrti nupaucheca.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Tarucapae nicürüpürrti maniqui yaürrü. Rranrrti aati niyubarata manio nupaucheca, pero chütorriopü ümoti.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 Auquimanu mapensarati. Nanti ümotiatoe: “Au niporrti taita aboma sürümanama nesarrti trabajadorerrü, y ane chama utuburiboma, sobüratai. Tapü arrüñü yaca auna tüsai ison nisürüpü.
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Yeca tato esati taita, sucanañü ümoti: Iyaü, ane nipünate aübucü y aübutito Tuparrü. Isamute nomünantü.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Tapü aiñacañü tacana ahüñünqui, si no tacanati taman naesa trabajador.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Auqui manu atüraiti, süroti tato esati yaütoti. Nauquiche tanati taha saimia niporrti, arrti yaütoti asaratitü cümenuti. Pucürusuti itacuti. Aürotitü yarucurrti cümenuti aitañumenutiti. Bacheboti besorrü ümoti.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Auqui nanti maniqui yaürrü ümoti yaütoti: “Iyaü, ane nipünate aübucü y aübutito Tuparrü, isamute arrüna nomünantü. Tapü aiñacañü tacana ahüñünqui”.
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Tapü arrti yaütoti nanti ümo bama imostoti: “Apaca tauna arrüna mejor rroparrü aibiboti, apiña apüti. ¡Apuraurrü año! Apiña ito sorotiquiarrü apü neherrti y sapaturrü ipopeti.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Apatabai ito manu taman bacarrü baüro, nauqui uba aübuti. Masamuna pierrta aübuti.
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Itopiqi arrti naqui isaü anancati tacanarrtü coiñoti, pero caüma tacanarrtü süboricoti tato. Anancati ensoroti, pero caüma anati tato”. Auqui masamunuma pierrta.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 ‛Tapü arrti maniqui quiatarrü aütorrti anancati au ñanaunrrü. Auqui cuati tato. Nauquiche tanati tato saimia porrü oncoiti manu pierrta, nitococorrüma.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Auqui batasuruti ümoti taman mosorrü, ñanquitioti pünanaquiti isane arrüna pasabo.
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Auqui urapoiti maniqui mosorrü isucarüti, nanti: “Arrti aruqui iñataiti tato, y arrti aüma bacüpuruti nauqui atabori manu taman bacarrü bien baüro, itopiqui iñataiti bien sanurrti”.
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Auqui arrti maniqui yaruquitorrti tüboricoti y chirranrrtipü aürotitüpo. Pero arrti yaütoti sürotitü türüpo. Anitati nurria ümoti, nauqui aürotitüpo.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Arrti maniqui aütorrti nanti ümoti: “Tusio nurria aemo taita, mantucubu añoca nirratrabacaca achepecü, y nantarrtai isamute isiu nacüpucu. Pero champürrtü acheca iñemo ni tamampü chivuma, nauqui ñasamu pierrta aübu bama niyesa amigorrü.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Pero arrti maniqui ahü aübo aiñanainti tato, naqui tacürusu uiti namoni aübu paüca, y arrücü atabaiquia manu taman bacarrü bien baüro ümoti”.
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Auqui nanti yaütoti ümoti: “Isaü, arrücü aca siemprerrü ichepeñü, nanaiña arrüna ane sobi tone ito naesa.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Caüma supasamuca pierrta y suipucünunca, itopiqui arrti aruqui anancati tacanarrtü coiñoti, pero caüma tacanarrtü süboricoti tato. Anancati ensoroti, pero caüma anati tato.
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.