Lucas 15

Chiquitano NT (CAX_SBB) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Namanaiña bama mayacobraca impuestorrü y bama ane nomünantü uimia süromatü esati Jesús, nauqui onsaperioma nurarrti.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Tapü arrübama fariseorrü y bama manunecana nüriacarrü ünantü ümoma, namatü: —Arrti naqui ñoñünrrü anati ichepe bama malorrü, y basoti aübuma.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Auqui arrti Jesús urapoiti arrüna machepecatarrü isucarüma:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 —Supiarrtü anati naqui abuturuqui abe cien niyaburrti nobirraca, y ensoro taman omeanaqui. Auqui iñoconiontiño manio noventa y nueve eana rroense, nauqui aürotitü apacheriuti manu taman ensoro, chepe nitabücürrü uiti.
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Arrtü tabüco uiti, pucünuñati, iñatati ompacüti y süroti tato aübu.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Arrtü tiñataiti tato au niporrti esa bama nesarrti amigorrü y esa bama iposapatarrti, nanti ümoma: “Aupucünu ichepeñü, itopiqui tabüco sobi arrüna niyabu nobirrama ananca ensoro”.
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Sucanañü aume —nanti Jesús—. Ane manrrü pucünuncurrü au napese arrtü iñorronconotiyü taman ñoñünrrü tarucu nomünantü uiti, pünanaqui itacu bama noventa y nueve macrirrtianuca urriantai nisüboriquirrimia au ñaquioncorrüma, y champü nümoche aiñorronconomacü.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ‛Suraboira quiatarrü machepecatarrü: Ane ito taman paürrü, ane nimonirri diez monedarrü. Ensoro taman pünanaqui. ¿Causane uirri caüma? Tiene que aiñonoco basarurrü y asunucu auquipo aübu niyapachequirri iyo, cheperrtü tabüco uirri.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Arrtü tütabüco uirri, itasuriu arrüba nesarrü amigorrü y arrüba niposapatarrü, nantü ñome: “Aupucünu ichepeñü, itopiqui tabüco sobi nimoni, arrüna ananca ensoro rropünanaquiñü.
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Sucanañü ito aume —nanti Jesús—, sane ito nipucünuncurrüma bama angelerrü aboma esati Tuparrü, arrtü iñorronconotiyü tamanti naqui ane nomünantü uiti.
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Urapoitito Jesús arrüna machepecatarrü isucarüma: —Anati taman ñoñünrrü. Aboma torrüma aütorrti.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Arrti maniqui sunahüburrü nanti sane ümoti yaütoti: “Iyaü, aichüsoñü manu naenarri, arrüna tocabo iñemo, arrtü aconca”. Auqui arrti yaütoti chepesüro uiti arrüna nenarrirrti ümo manuma torrü aütorrti.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Au manio nananeca arrti maniqui sunahüburrü acomoraboti nanaiña nenarrirrti y auqui sürotitü iche au quiatarrü cürrü. Taha tacürusu nimonirrti ui arrüna churriampü nisüboriquirrti.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Nauquiche tütacürusu nanaiña, auqui ane carerrtiya au manu cürrü. Tapü arrti caüma cuatü nicürüpürrti.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Auquimanu sürotitü apacheti trabacorrü esati taman ñoñünrrü au manu cürrü. Arrti maniqui ñoñünrrü icüpurutiti nauqui acuirati yutacu niyaburrti nupaucheca.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Tarucapae nicürüpürrti maniqui yaürrü. Rranrrti aati niyubarata manio nupaucheca, pero chütorriopü ümoti.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Auquimanu mapensarati. Nanti ümotiatoe: “Au niporrti taita aboma sürümanama nesarrti trabajadorerrü, y ane chama utuburiboma, sobüratai. Tapü arrüñü yaca auna tüsai ison nisürüpü.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Yeca tato esati taita, sucanañü ümoti: Iyaü, ane nipünate aübucü y aübutito Tuparrü. Isamute nomünantü.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Tapü aiñacañü tacana ahüñünqui, si no tacanati taman naesa trabajador.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Auqui manu atüraiti, süroti tato esati yaütoti. Nauquiche tanati taha saimia niporrti, arrti yaütoti asaratitü cümenuti. Pucürusuti itacuti. Aürotitü yarucurrti cümenuti aitañumenutiti. Bacheboti besorrü ümoti.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Auqui nanti maniqui yaürrü ümoti yaütoti: “Iyaü, ane nipünate aübucü y aübutito Tuparrü, isamute arrüna nomünantü. Tapü aiñacañü tacana ahüñünqui”.
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Tapü arrti yaütoti nanti ümo bama imostoti: “Apaca tauna arrüna mejor rroparrü aibiboti, apiña apüti. ¡Apuraurrü año! Apiña ito sorotiquiarrü apü neherrti y sapaturrü ipopeti.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Apatabai ito manu taman bacarrü baüro, nauqui uba aübuti. Masamuna pierrta aübuti.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Itopiqi arrti naqui isaü anancati tacanarrtü coiñoti, pero caüma tacanarrtü süboricoti tato. Anancati ensoroti, pero caüma anati tato”. Auqui masamunuma pierrta.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 ‛Tapü arrti maniqui quiatarrü aütorrti anancati au ñanaunrrü. Auqui cuati tato. Nauquiche tanati tato saimia porrü oncoiti manu pierrta, nitococorrüma.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Auqui batasuruti ümoti taman mosorrü, ñanquitioti pünanaquiti isane arrüna pasabo.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Auqui urapoiti maniqui mosorrü isucarüti, nanti: “Arrti aruqui iñataiti tato, y arrti aüma bacüpuruti nauqui atabori manu taman bacarrü bien baüro, itopiqui iñataiti bien sanurrti”.
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Auqui arrti maniqui yaruquitorrti tüboricoti y chirranrrtipü aürotitüpo. Pero arrti yaütoti sürotitü türüpo. Anitati nurria ümoti, nauqui aürotitüpo.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Arrti maniqui aütorrti nanti ümoti: “Tusio nurria aemo taita, mantucubu añoca nirratrabacaca achepecü, y nantarrtai isamute isiu nacüpucu. Pero champürrtü acheca iñemo ni tamampü chivuma, nauqui ñasamu pierrta aübu bama niyesa amigorrü.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Pero arrti maniqui ahü aübo aiñanainti tato, naqui tacürusu uiti namoni aübu paüca, y arrücü atabaiquia manu taman bacarrü bien baüro ümoti”.
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Auqui nanti yaütoti ümoti: “Isaü, arrücü aca siemprerrü ichepeñü, nanaiña arrüna ane sobi tone ito naesa.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Caüma supasamuca pierrta y suipucünunca, itopiqui arrti aruqui anancati tacanarrtü coiñoti, pero caüma tacanarrtü süboricoti tato. Anancati ensoroti, pero caüma anati tato.
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.