Atos 22
Chiquitano NT (CAX_SBB) vs NTLH
1 —Bueno bama masaruquitaiqui y bama iyaütaiqui, amonsoi baeta arrüna nisura ichacuñüantoe.
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Numo oncoimia arrüna manitanati auqui hebreo, manrrü etaiyoimia. Nanti Pablo:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 —Arrüñü israelitarrüñü. Yaca icu cürrü au manu pueblurrü Tarso au manu cürrü Cilicia, pero isunaunca auna pueblurrü Jerusalén. Arrti maniqui maestro Gamaliel iñunecanatiñü. Icocota nurria arrüna nüriacarrü torrio oemo ui bama antiburrü. Bien arucu iñemo nirracoconauncu ümo nüriacarrü, tacana arraño caüma.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Sane nauquiche tücañe ichüboriquia nurria ümo bama icocoromati Jesús, irranca itabairoma. Arrübama mañoñünca y paüca tomoenoma sobi, y süroma ito au preso sobi.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Arrti yarusürürrü sacerdoterrü y namanaiña bama mayüriabuca tusio nurria ümoma arrüna sane. Uimia te torrio iñemo quichonimiacarrü corobo icu, nauqui puerurrü iquianama bama icocoromati Jesús auqui Damasco auna Jerusalén, nauqui carrtigaboma.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 ‛Auqui caüma yacatü au Damasco. Taqui toce iñatai saimia ümo pueblurrü. Rrepenteatai cuara nurria ichupecuñü auqui napese.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Ipiaquiquia acü chacuqui niyabu cabayurrü. Ñoncoi manu manitacarrü, nantü iñemo sane: “Saulo, Saulo, ¿causane atüboriquiatai iñemo?”
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Auqui iñumuta: “¿Ñacucü, Señor?” Nanti iñemo: “Arrüñü Jesús auqui Nazaret, naqui ümoche atüboriquiatai”.
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Arrübama isumpañeru arrtaimia manu nanentarrü, pero champürrtü oncoimia arrümanu manitacarrü iñemo.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Rranquitio caüma pünanaquiti: “¿Causane caüma sobi, Señor?” Auqui nanti iñemo: “Atüsai, acosi au pueblurrü. Acamanu urapoimia asucarücü nanaiña arrüna achücoboibocü”.
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Auqui manu caüma chüpuerurrüpü yasaratü ui manu tarucapae nanentacarrü. Así que arrübama isumpañeru ipiasurumañü hasta au pueblurrü Damasco.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 ‛Anancañü acamanu. Au manu pueblurrü anancati taman ñoñünrrü, nürirrti Ananías. Icocotati nurria nüriacarrü, cuasürüti ümo namanaiña bama israelitarrü au Damasco. Arrti maniqui ñoñünrrü yapasearatiñü.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Atüraiti yesañü, nanti iñemo: “Saruqui Saulo, caüma asaca tato”. Au manu rratorrü yasaca tato nurria.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Auqui nanti iñemo: “Arrti naqui Tuparrü ümo bama uyaütaiqui itacümanauncunutiyü nauqui atusi aemo nirrantümoti aübucü. Uitito asacati Cristo, y oncoi nurarrti.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Auquina caüma aücatü uraboi isucarü namanaiña macrirrtianuca arrüna nurarrti, y arrüna arrtai y oncoi.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Caüma, tapü arrüperacaiqui. Acosi nauqui üri eana turrü. Anqui nurria pünanaquiti Jesús nauqui arrimiaca tato arrüba nomünantü obi”. Sane nurarrti Ananías iñemo.
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 Nantito Pablo ümoma: —Auqui manu yasücübüca tato au Jerusalén. Taman nanenese anancañü rreanca au niporrti Tuparrü. Auqui yasacati Jesús au quiatarrü niyasata.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Arrti bacüpuruti iñemo, nanti sane: “Acosi apuraurrücü auqui na pueblurrü Jerusalén, itopiqui auna chiyasutiupüma arrüna nura isütüpüñü”.
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Auqui iñumuta nurarrti: “Pero Señor, tusiatai ümoma causane sobi tücañe ubau ba poca sinagoga, numo yacatü isiu bama icocoromacü, nauquiche cüborioma sobi, y süroma sobi au preso.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Anancañü ito acamanu cauta itabairomati Esteban, naqui manitanati au nüri. Urriantai iñemo arrüna coiñoti. Anancañü rracuiraca yutacu nicüburrirrimia bama uiche aconti”.
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Pero arrti Señor iñumutati: “Acosi, icüpucü iche esa bama chütüpü israelitarrü”.
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Hasta auna oncoi nurria genterrü nurarrti Pablo. Pero numo nanti arrüna sane, tosibicoma tatito nurria, namatü: —¡Tari comati naqui ñoñünrrü, churriampü arrtü süboricoti!
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Tosibicomantai, yarutaübutama ape nicüburrirrimia, tarucu cütorrü uimia acamanu ui nitüborirrimia.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Auqui bacüpuruti maniqui comandanterrü nauqui aiquianamati Pablo au cuartel. Nanti ümo masortaboca: —Apitomoensorrti, apicübaisorrti, nauqui uraboiti usucarü causane na tarucapae nitüborirrimia ümoti.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Numo tütomoenoti Pablo, nauqui achema chacuti, nanti ümoti maniqui capitán anati atüraiti esati: —Arrüñü rromanorrüñü. ¿Taqui puerurrü apicübaiquiañü? Y todaviarrü champürrtü apacurrtaca primero saübuñü, na atusi aume arrtü ane nipünate o champü.
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Numo oncoiti maniqui capitán arrüna sane, sürotitü esati comandanterrü, nanti ümoti: —Asasai nurria, tapü aisamute arrüna sane aübuti naqui ñoñünrrü, itopiqui rromanorrti.
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Auqui arrti comandanterrü sürotitü esati Pablo, ñanquitioti pünanaquiti: —¿Ñemanauntu arrücü rromanorrücü? Nanti Pablo: —Arrüñü te.
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Nanti comandanterrü: —Arrüñü rrapacaca chama monirri nauqui isamunuñü rromanorrüñü. Nanti Pablo: —Tapü arrüñü rromanorrüñü numo yaca icu cürrü, itopiqui arrti iyaü rromanorrti.
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 (Arrti Pablo israelitarrti y rromanorrtito.) Sane nauquiche isoquisünanamati Pablo au manu rratorrü, champürrtü cüborioti. Arrti maniqui comandanterrü chauqui tübirrubuti, itopiqui churriampü atomoema bama rromanorrü.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Pero rranrrti atusi ümoti isane na nünantü ümo bama israelitarrü uiti Pablo. Sane nauquiche au manu quiatarrü nanenese bacüpuruti nauqui aiyoberabaramacü bama üriatu bama sacerdoterrü y bama mayüriabuca israelitarrü. Bacüpuruti aucaübu manio carenaca cütüpüquiti Pablo. Auqui maemencoti iyoti. Iñataiti acamanu esa bama mayüriabuca.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.