Atos 22
Chiquitano NT (CAX_SBB) vs NAA
1 —Bueno bama masaruquitaiqui y bama iyaütaiqui, amonsoi baeta arrüna nisura ichacuñüantoe.
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Numo oncoimia arrüna manitanati auqui hebreo, manrrü etaiyoimia. Nanti Pablo:
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 —Arrüñü israelitarrüñü. Yaca icu cürrü au manu pueblurrü Tarso au manu cürrü Cilicia, pero isunaunca auna pueblurrü Jerusalén. Arrti maniqui maestro Gamaliel iñunecanatiñü. Icocota nurria arrüna nüriacarrü torrio oemo ui bama antiburrü. Bien arucu iñemo nirracoconauncu ümo nüriacarrü, tacana arraño caüma.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Sane nauquiche tücañe ichüboriquia nurria ümo bama icocoromati Jesús, irranca itabairoma. Arrübama mañoñünca y paüca tomoenoma sobi, y süroma ito au preso sobi.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Arrti yarusürürrü sacerdoterrü y namanaiña bama mayüriabuca tusio nurria ümoma arrüna sane. Uimia te torrio iñemo quichonimiacarrü corobo icu, nauqui puerurrü iquianama bama icocoromati Jesús auqui Damasco auna Jerusalén, nauqui carrtigaboma.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 ‛Auqui caüma yacatü au Damasco. Taqui toce iñatai saimia ümo pueblurrü. Rrepenteatai cuara nurria ichupecuñü auqui napese.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Ipiaquiquia acü chacuqui niyabu cabayurrü. Ñoncoi manu manitacarrü, nantü iñemo sane: “Saulo, Saulo, ¿causane atüboriquiatai iñemo?”
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Auqui iñumuta: “¿Ñacucü, Señor?” Nanti iñemo: “Arrüñü Jesús auqui Nazaret, naqui ümoche atüboriquiatai”.
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Arrübama isumpañeru arrtaimia manu nanentarrü, pero champürrtü oncoimia arrümanu manitacarrü iñemo.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Rranquitio caüma pünanaquiti: “¿Causane caüma sobi, Señor?” Auqui nanti iñemo: “Atüsai, acosi au pueblurrü. Acamanu urapoimia asucarücü nanaiña arrüna achücoboibocü”.
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Auqui manu caüma chüpuerurrüpü yasaratü ui manu tarucapae nanentacarrü. Así que arrübama isumpañeru ipiasurumañü hasta au pueblurrü Damasco.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 ‛Anancañü acamanu. Au manu pueblurrü anancati taman ñoñünrrü, nürirrti Ananías. Icocotati nurria nüriacarrü, cuasürüti ümo namanaiña bama israelitarrü au Damasco. Arrti maniqui ñoñünrrü yapasearatiñü.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Atüraiti yesañü, nanti iñemo: “Saruqui Saulo, caüma asaca tato”. Au manu rratorrü yasaca tato nurria.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Auqui nanti iñemo: “Arrti naqui Tuparrü ümo bama uyaütaiqui itacümanauncunutiyü nauqui atusi aemo nirrantümoti aübucü. Uitito asacati Cristo, y oncoi nurarrti.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Auquina caüma aücatü uraboi isucarü namanaiña macrirrtianuca arrüna nurarrti, y arrüna arrtai y oncoi.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Caüma, tapü arrüperacaiqui. Acosi nauqui üri eana turrü. Anqui nurria pünanaquiti Jesús nauqui arrimiaca tato arrüba nomünantü obi”. Sane nurarrti Ananías iñemo.
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 Nantito Pablo ümoma: —Auqui manu yasücübüca tato au Jerusalén. Taman nanenese anancañü rreanca au niporrti Tuparrü. Auqui yasacati Jesús au quiatarrü niyasata.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Arrti bacüpuruti iñemo, nanti sane: “Acosi apuraurrücü auqui na pueblurrü Jerusalén, itopiqui auna chiyasutiupüma arrüna nura isütüpüñü”.
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 Auqui iñumuta nurarrti: “Pero Señor, tusiatai ümoma causane sobi tücañe ubau ba poca sinagoga, numo yacatü isiu bama icocoromacü, nauquiche cüborioma sobi, y süroma sobi au preso.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Anancañü ito acamanu cauta itabairomati Esteban, naqui manitanati au nüri. Urriantai iñemo arrüna coiñoti. Anancañü rracuiraca yutacu nicüburrirrimia bama uiche aconti”.
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Pero arrti Señor iñumutati: “Acosi, icüpucü iche esa bama chütüpü israelitarrü”.
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Hasta auna oncoi nurria genterrü nurarrti Pablo. Pero numo nanti arrüna sane, tosibicoma tatito nurria, namatü: —¡Tari comati naqui ñoñünrrü, churriampü arrtü süboricoti!
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Tosibicomantai, yarutaübutama ape nicüburrirrimia, tarucu cütorrü uimia acamanu ui nitüborirrimia.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Auqui bacüpuruti maniqui comandanterrü nauqui aiquianamati Pablo au cuartel. Nanti ümo masortaboca: —Apitomoensorrti, apicübaisorrti, nauqui uraboiti usucarü causane na tarucapae nitüborirrimia ümoti.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Numo tütomoenoti Pablo, nauqui achema chacuti, nanti ümoti maniqui capitán anati atüraiti esati: —Arrüñü rromanorrüñü. ¿Taqui puerurrü apicübaiquiañü? Y todaviarrü champürrtü apacurrtaca primero saübuñü, na atusi aume arrtü ane nipünate o champü.
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Numo oncoiti maniqui capitán arrüna sane, sürotitü esati comandanterrü, nanti ümoti: —Asasai nurria, tapü aisamute arrüna sane aübuti naqui ñoñünrrü, itopiqui rromanorrti.
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Auqui arrti comandanterrü sürotitü esati Pablo, ñanquitioti pünanaquiti: —¿Ñemanauntu arrücü rromanorrücü? Nanti Pablo: —Arrüñü te.
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Nanti comandanterrü: —Arrüñü rrapacaca chama monirri nauqui isamunuñü rromanorrüñü. Nanti Pablo: —Tapü arrüñü rromanorrüñü numo yaca icu cürrü, itopiqui arrti iyaü rromanorrti.
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 (Arrti Pablo israelitarrti y rromanorrtito.) Sane nauquiche isoquisünanamati Pablo au manu rratorrü, champürrtü cüborioti. Arrti maniqui comandanterrü chauqui tübirrubuti, itopiqui churriampü atomoema bama rromanorrü.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Pero rranrrti atusi ümoti isane na nünantü ümo bama israelitarrü uiti Pablo. Sane nauquiche au manu quiatarrü nanenese bacüpuruti nauqui aiyoberabaramacü bama üriatu bama sacerdoterrü y bama mayüriabuca israelitarrü. Bacüpuruti aucaübu manio carenaca cütüpüquiti Pablo. Auqui maemencoti iyoti. Iñataiti acamanu esa bama mayüriabuca.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.