Lucas 15
Yipma Genesis and New Testament (BYR) vs ARIB
1 Pɨgaaꞌ aꞌmwe taakɨzɨya maaꞌdɨvɨsarajɨ aꞌmwe gɨrɨkitaꞌnanyarajɨ gamɨre yagaalyaꞌ kadɨka wɨꞌnyaꞌnera gamɨnyawɨnna yɨkabɨna yɨna.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Yɨkabɨna yɨna yeva Perɨzɨyarajɨ Kɨwɨjarajɨ mayagaala yawɨꞌna, dɨnyɨna “Aꞌmwe dazai aꞌmwe gɨrɨkitaꞌnanyarajɨ yeꞌmwannemwaaida tɨka yeꞌmwannanɨvanɨkelyɨreva.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Sai sarevɨ yawɨꞌna yaka keꞌbaꞌna yagaalyaꞌ wɨdɨna
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Aꞌmwe pwai sarɨmɨjɨyai sipɨzipɨya (100) waanɨ aadɨretɨya kɨnɨnnakei, nabaai sipɨzipɨya pwai sangineba yadaaꞌna kyojɨ sipɨzipɨyangɨ gyakwalaangei (99) naaidi naainɨyangɨ pimagɨ aꞌmwamaayaba yagalyaꞌmaꞌna yojɨ kurɨvaarɨya nɨdaꞌnadaapi kaanna wɨna sipɨzipɨya pwai yadaavajaina bɨramaarajahaaꞌna. Sarɨmɨjɨyai sara yadei midaaka!
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Mena bɨramaarojɨ gamɨre egwevɨ yɨlamarakwojɨ yɨlaaya naanga yada marikwavamakuna.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Nabaai gamɨre angevɨ bamariꞌmavojɨ gamɨre gyaꞌmweraavɨjɨ avaaimwaalyaraavɨjɨ jaka wɨjɨꞌbwaꞌna kyojɨ sarera biꞌbwaꞌnyɨna. Biꞌbwaꞌnyɨna kyapɨjɨ sai wɨdɨna ‘Sarɨmɨ nɨmɨjɨ yɨlaaya dɨnyeꞌmwannayɨla! Nɨmɨre sipɨzipɨya pwai yadaaꞌnɨkei nɨmɨ bɨrena mena bɨramaaꞌmwana!’ Sara wɨdathelyɨ.
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Sarɨmɨnyɨ yɨhɨthɨvanɨge. Sasarebaaibɨꞌ, Sɨgunyavɨ mwaaidɨvɨsara yɨlaaya yadɨvɨsarera. Aꞌmwe naaidi naainɨyara ‘ “Nemɨ yɨdaꞌmaraangeina,” dadaa sɨmunya mudɨkebwi yawɨramaaryaꞌneina mamwaalyɨgoinera!’ yawɨꞌdɨvɨsara yɨ sahwaraavɨna yɨlaaya myadɨvɨsasɨ. Kɨrɨꞌ aꞌmwe kayaaꞌna yade pwai sɨmunya mudɨkebwi yawɨramaarajarɨna yɨlaaya naanga yadɨvɨsasɨ.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Nabaai aꞌmwe pɨrɨꞌ nɨgwia atɨraalya kɨnɨnnakeꞌ dɨvi nɨgwia puꞌ yɨmaanyɨna. Daꞌdara yadeꞌ midaaka! Laamɨvananyai yewɨtaꞌna yɨna yojɨ nɨgwiꞌna bwakɨranganna, bavuralangasɨwalyuna, kuna bɨrɨna yada yune bɨramaarajahaaꞌna.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Mena bɨramaaꞌna yojɨ gamɨre gyaꞌmwengɨjɨ gamɨre avaaimwaalyayuraavɨjɨ jaka wɨdɨna kyojɨ biꞌbwaꞌnemwaaina kyapɨjɨ wɨdɨna ‘Nɨmɨjɨ yɨlaaya dɨnyeꞌmwannayɨla! Nɨmɨre nɨgwia nawɨꞌnya puꞌ yɨwɨwakiꞌ mena bɨramaarena ayɨna mena maaꞌmwana!’ Sara wɨdathesɨ.
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Sarevɨdaaꞌnyɨ sarɨmɨnyɨ yɨhɨthɨvanɨge. Sasarebaaibɨꞌ aꞌmwe kayaaꞌna yade pwai sɨmunya mudɨkebwi yawɨramaarajaꞌna Gotɨyare mamaayara yɨlaaya yɨpɨꞌdere.”
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Nabaai wɨdɨna “Aꞌmwe pwai mɨgɨnya pwaraai kɨnɨnnakei.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Sarevɨ gahwaalaanga aaya wɨryaakei ganɨmaangerɨ wɨdɨna ‘Nɨmwai, nɨmɨ gɨlyɨvɨta yuyangɨna dara yawɨꞌmwa “Naarɨmɨ yuya darainaarɨ dɨnehɨzaapalya! Sara jaapalaꞌgɨzɨ nɨmɨnyɨnevaaꞌ dahaaꞌ yuneꞌna dɨnyɨjaapalya!” ’ Wɨdɨna kyaꞌ kɨrɨnɨmaangei gamɨre gɨlyɨvɨta yuya sadaraarɨ wɨjaapalyɨna.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Wɨjaapalyɨna yaka aaya wɨryaakerɨna wɨjaavɨna kyaꞌ sahwai saba maalɨkegaaꞌ mwaalɨna yaka gamɨre gɨlyɨvɨta yuya mariꞌbwaꞌna yaka anga saamɨnya menya pɨwɨ pwaraavɨrewɨnna mwalaawɨna. Anga dazaba kuna mwaaida gamɨre gɨlyɨvɨsa yaasɨwaꞌ mariwɨnamaꞌna yɨna yaka gannya kayaaꞌnanya yade saburɨdaasɨ yuna gɨlyɨvɨꞌmaayai mwaalɨna.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Sahwai gamɨre gɨlyɨvɨta yuya mena wasɨꞌnakei mwaaidɨꞌnyɨ dɨvidaaꞌnyɨ anga dazaba mɨjɨka naanga pɨrɨꞌ yɨmaꞌnyɨna. Sara yɨmaꞌnyɨna kyaꞌ sai gɨlyɨvɨta aane pɨmɨlɨꞌ muwaryadɨsɨ.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Sarei anga dazabadaaꞌnya aꞌmwe pwarɨ wawɨnyaꞌ wɨdaayɨna. Aꞌmwe sai gamɨre yaawarɨkurɨsabanna wɨdaasɨna yɨna yakei yaawaryaraavɨ maremwaaida yɨꞌdɨvaina. (Juyaraavɨne wawɨnya saꞌ gɨrɨkitaꞌnanyaꞌ warɨka kɨrɨꞌ yɨna.)
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 ‘Yaawaryara nadɨvɨsa nɨmɨre munya wiꞌna wiana!’ daka yakelyɨ. Sahwarɨ wapaaya wɨjaayaꞌnei aꞌmwe aane pwai kwai mɨꞌ.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Sagaaꞌ gamɨ kayaaꞌna mwaalake sabwineꞌna sɨmudaadaanya kwalaalya yawɨraka gamɨnyɨneꞌna nayaa yawɨꞌna yaka dɨna ‘Nɨmɨnyɨ nɨmware yuya wawɨnya wɨdaayadɨvɨsara tɨka munne kwalaalya nadaapi kɨrɨꞌ dava yune nɨmɨ mwaaihe dainyɨ mɨjɨka naangeꞌ yuna jɨvanɨgena!
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Baaꞌnana! Nɨmɨ wɨladaaꞌna yaꞌmujɨ nɨnnya nɨmwaryawɨnna ayɨna wɨdeꞌnanyɨ. Sara yaꞌmujɨ nɨmwarɨ dara wɨdɨdeinyɨ. Nɨmwai, nɨmɨ kayaaꞌnanyabwi sana yɨweinyɨ. Sɨgunyavɨya Gotɨyarɨjɨ gɨmɨnyɨjɨ kayaaꞌnanyabwi sana yɨweinyɨ.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Dahaaꞌ nɨmɨ aꞌmwe nawɨꞌnyainyɨ mɨꞌ. Sareꞌna nɨmɨnyɨna ayawɨdaaꞌnyɨ “Nɨmɨre kaimɨraayalyɨra,” nyɨdɨnneinyɨ mɨka. Gɨmɨre wawɨnya gɨthaayaꞌneinyɨ dɨnyɨdahɨlakɨdeigɨnyɨra.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Sarevɨ sai ganɨmaangeryawɨnnei kaanna wɨna. Sara kaanna wɨna yake sai menya keiba kuna widavadaaꞌnyɨ ganɨmaangei tɨnna maranganna. Tɨnna maranganna yɨna yaka ganɨmaangere kale sahwarɨna yenyɨꞌnanganna wiadaaꞌnyɨ kaanyaveꞌna walyuna yaka gannya kaimɨraayarɨ walyagalamujɨraawɨna yɨna yaka maangwɨdaanyaba buꞌbuta marina.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Buꞌbuta marina yadaaꞌnyɨ gawaalɨvaangei wɨdɨna ‘Nɨmwai, nɨmɨ kayaaꞌnanyabwi sana yɨweinyɨ. Sɨgunyavɨya Gotɨyarɨjɨ gɨmɨnyɨjɨ kayaaꞌnanyabwi sana yɨweinyɨ. Dahaaꞌ nɨmɨ aꞌmwe nawɨꞌnyainyɨ mɨꞌ. Nɨmɨnyɨna ayawɨdaaꞌnyɨ “Nɨmɨre kaimɨraayalyɨra,” nyɨdɨnneinyɨ mɨka!’
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Kɨrɨꞌ ganɨmaangei gamɨre yaasɨwaꞌwawɨnyaraavɨ wɨdɨna ‘Yarala! Sarɨmɨ baazɨꞌmaꞌnya nawɨꞌnyaangesɨ maarapɨjɨ makabapɨjɨ dɨvaazɨꞌmakwila! Sara miꞌna yapɨjɨ nɨgwɨlalaaka nawɨꞌnya dɨrɨmwila! Nabaai kwaariꞌmasɨvɨlyai maarapɨjɨ dɨvaazɨꞌmakwila!
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Sara mena yapɨjɨyagaaꞌ bulɨmakaawoya dɨwɨnya sɨgunnakei galyɨramakabapɨjɨ baramila! Nemɨ tɨka munne yabwakɨlanadaa yɨlaaya yaadeꞌnanyɨ.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Sareꞌ dareꞌnanyɨ. Nɨmɨre kaimɨraaya dathai mena bainɨkei, kɨrɨꞌ dahaaꞌ sai gaala ayɨna mwaalɨka. Mena yadakwokei, kɨrɨꞌ nemɨ ayɨna bɨramaaꞌmwolyɨra.’ Sara daka wapeyɨdɨka naanga pɨrɨꞌ yɨna.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 Yɨlaaya yadaapi aaya sɨraangei wawɨnyawɨ yɨbwaꞌnyɨna yaka dɨvidaaꞌnyɨ angebanna bɨna yaka anga kwala bwaꞌnaanya bwamwaihodapiyabanna wɨlaabɨna yaka kadɨkeꞌ wɨꞌnyɨna ‘Pɨradazajɨ tadɨvɨꞌ kwarame dahɨꞌmaꞌmanɨgava!’
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Kadɨka wɨꞌnyɨna yaka wɨdaayade pwarɨ jaka jɨvwarɨjɨmaaꞌnyɨna yɨna yaka sahwarɨ yɨdaanganna ‘Gathaꞌdara yɨvanɨgava?’
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Yɨdaanganna kyaꞌ sai wɨdɨna ‘Jɨhwaalaangei ayɨna mena bɨwakerɨnereva. Sara bɨwakerɨna gɨmɨnyɨ gɨmaamaangei bulɨmakaawoya dɨwɨnyai maratamaka sahwarɨna yɨdɨka yakevɨnyɨra. Gannya kaimɨraayai kɨgaakuna mena yɨwɨnɨka kwai ayɨna mena maaraka maamɨdarya mwaaimwakerɨna yoꞌdakwɨya miwakerɨna yɨwakeꞌnanyɨ.’
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Nabaai sare kɨrɨvɨ aaya sɨraangei sɨnna tɨka wɨdaꞌdaaꞌnyɨ angevɨ wɨlyaꞌna ‘Aala!’ yawɨꞌna. Sara yawɨꞌdaꞌnadaaꞌnyɨ gannya ganɨmaangei mwasawɨnna bwalyuna yɨna yaka yagaala nawɨꞌnyaꞌ bwalyawɨdɨna.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Sara wɨdadaaꞌnyɨ ganɨmaangerɨ jaꞌnawɨdɨna ‘Yɨthaa, kwarame kwalaalya bodaaꞌnyɨyangɨ nɨmɨ gɨmɨre wawɨnyaꞌ lɨmwagaꞌdɨnyainyɨ. Yuyagaaꞌ nɨmɨ gɨmɨre yagaalyaꞌ galagɨzekɨvaidɨnyainyɨ mɨka! Sareꞌna kɨrɨꞌ gɨmɨ memedɨwɨnyai pwai nɨmɨ nyaꞌmwerajɨ yɨlaaya yadɨ yɨdɨka yanɨwɨnei nyɨꞌdaalyadɨnyainyɨ mɨka! Yuna aawaawa.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Sarevɨ da gɨmɨre kaimɨraaya dathazai gɨmɨre gɨlyɨvɨta yuya dazaza aꞌmwe kayaaꞌna gɨrɨkitaꞌnanyabwi yadɨvɨsamɨlɨkaavɨ yanga yaasɨwaꞌna wɨjavamaryada yuya gɨlyɨvɨsa yɨmɨngaasɨnakelyɨ. Sara yakei ayɨna bakerɨ, gamɨnyɨna kale kagiwaꞌ bulɨmakaawodɨwɨnyai maratamagɨna yɨdɨka yɨvanɨgɨ.’
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Sara wɨdɨna kyaꞌ sai wɨdɨna ‘Kaimɨraayaigɨ, gazagaasagaaꞌ naarɨmɨnɨdainaai yeꞌmwannemwaaidasanɨdainaalyɨ. Sarevɨ nɨmɨre gɨlyɨvɨta yuya sa yune gɨmɨnyɨnannengɨ.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Sare kɨrɨvɨ dahaasagaaꞌ nemɨ yɨlaaya yaadeꞌnanyɨ. Yɨlaaya sara yawaajɨ nemɨre munyɨꞌ tewaanya nawɨꞌnya yɨmaꞌnadeꞌna. Gɨmɨre jɨhwaalaanga dazai mena yɨnahu bainɨka kwai, kɨrɨꞌ dahaaꞌ gaalyai mwaaimwaꞌ. Sai mena yagalyaꞌmakwokei kwai, kɨrɨꞌ dahaaꞌ nemɨ ayɨna bɨramaaꞌmwolyɨ. Sareꞌna yɨlaaya davwi yakadeꞌ tewaanyasɨra.’ ”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.