Lucas 15

bswl (BSWL) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Arri too omooggan k'arat'a okukkuyisareenna c'ubbaaliyeel dubba Yesuusakko agaalssisikkeessa maalin usu tos kukkumeen.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ibaaddo kafarasaawinna seera kamuse oɂagaalssisaran, «Hikki ibaaddoti c'ubbaaliyeel k'op'atara, isonetana aamara» amaa gumggumeen.
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Yesuusana haa amaa hikka masuussa isoon segee.
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 «Isin orrokko koowun idaad bool gogire usukkona koo gobaye, saagaalttamikko saagaal diidaa lugudigure kabayero taahelaroo dootayiin kanbeenoon ayyoyya?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Kakkohelate gooratana geggelaataa haankkeessayi sidatere,
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Minkkeessa tos abbaabatara. Usu ogeelaatarona ollaatteessa raattoo uumegure, ‹Kabayero idaadokkee helayera inne wota geggelaayen› amara.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Ani isinne haa amara, hikkamalee no c'ubbo lakkoɂabnno k'ullooleenna oɂamaraan saagalttamkko saagalkko c'ubbokko kagula galaro c'ubbaaleessa kooyi daruurii geggeloo oɂatii linnaraan.»
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «Debeenna t'agaraa tomon taɂabanayite heleelttiti t'agaraa tomonkko too kakkobaatte goorata, taa helattoo dab hank'k'ayisatedde, min shakaarattedde, aaloo tadooton heleelttiti ayyotta?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Kakkohelatte goorata ese ogeelaataraanna ollaattisenee raattoo uumattedde, ‹Tabatette t'agaraa ani helayera iinne wota geggelaayen› amatta.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Ani haa amara, usumalee c'ubbokko kagula galaro c'ubbaalessaati kooyi erggichcha kawaayi horee geggeloo linnaraan» ame.
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Adena Yesuusa haa ame, «Ibaaddoti koowun yiis lama gire.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Isokkona ere kic'c'ar Aabbokkeessane, ‹Aabbokkee, durummattaakko k'ooba iin sisi› ame. Aabbokkeessana durummatteessakko yiiskkeessawun hedeede.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 «Arri tanjiin haɂadallaannooni, ere kic'c'ar k'oobakkeessa dubba kukkuyisatere ul kaɂeer seete, eseenna goggogeelatee urrawoɂoottessa adda darɂaate.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Usuna kaɂabo dubba kakkogussatare goorata, usu ul dubbaa kaɂatii uɂi lee, rakkatano haggaɂabe.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Haanssun hassu ulkokki ibaaddoti koo tos gabbalame, ibaaddotina booyyee usu goggofoofiroo ira fare.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Booyyeel kaɂaamaro dink'k'ena aamin halchchaa gire, ayesuun goɂameen hikka usuun kasisira ibaaddo koonna lakkogire.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 «Wodana usuun kakkoɂabbaabatte goorata ade haa ame, ‹Aabbokkeewuun kafelaro ibaaddo miyyaakko babo hese kamadarraamara? Ani ade hittanii uɂii goyin gabbalamera!
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Kiigure Aabbokkee, tos seeyire, haa aminara, Aabbokkee, Waayinna ku horee ani baasera.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Goortta erekkaa amami uumamin lakkodootisaro. Minii hamas's'eeren ofelaraankko koo aani in tootiina aminara.›
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Haanssunna keegure Aabbokkeessa tos seete.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 «Unnuna, ‹Aabbokkee, Waayinna ku horee ani baasera, goortta erekkaa amami uumamin lakkodootisaro ame.›
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 «Aabbokkeessana goɂameen usuun ohandaareenne haa ame, ‹Saama dubbaankkona kaɂidan kalleero sarssi keenaddeen usu sarssisa, feruun firaantta, lukuun keferroo tabsa.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Kak'aabaan kurkkuraa kor keenaddeene enɂaa, aamina, geggelaanna.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Hikki unnukki goyera ame ani gire, gidda goɂameen neefo helatera, baye gire, helamera.› Esekko geggelaatano haggaɂabeen.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 «Usu goorata ere kanjiin iraa gire, hassekkona abbaabate min tos kakkogabbalamare goorata, tadudduroonna tamadarri yaaye maale.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Usuna ohandaareenkko koo uumere meya kamisileera? Ame hoosate.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Kahandaarena, ‹Abbikka gamatera,› nogoddanna fayyaaleessa lee mankkogamatero maraan ‹Aabbokka kurkkuraakki kor kak'aabaan usuun enɂeera› ame.
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 «Kanjiin abbikkeessa amaraatere, mininna tabin lakkodootero, Aabbokkeessana sar beegure usu min goggotabroo ebaate.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Usu goɂameen abbaabe Aabbokkeessane haa ame, ‹Hikka, gitakki gees diyyii aani ani kuun handdayera, ajajaakkaakko koonna ade lakkohank'isero, ati goɂameen ani kageelaataro wota goggogeggelaroo c'ibaare too suure lakkosissetto.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ayesuun goɂameen hikki unnu urrawoɂoottaa sharmmut'aalnne wota darɂaate baasategure goɂemeete, kak'aabaan kurkkuraa kor usuun enɂiite.›
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 «Aabbokkeessana usuun haa ame, ‹Unnukkee,› ati arggetto inne wota gitta, kakkee kalleera dubba kakkaayya.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Hikki abbikkakka ade goyera ame gire, neefo helatera, baye gire helamera; haanssun aaloo geggelaayinna dootisara.»
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.