Lucas 15
bswl (BSWL) vs ACF
1 Arri too omooggan k'arat'a okukkuyisareenna c'ubbaaliyeel dubba Yesuusakko agaalssisikkeessa maalin usu tos kukkumeen.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ibaaddo kafarasaawinna seera kamuse oɂagaalssisaran, «Hikki ibaaddoti c'ubbaaliyeel k'op'atara, isonetana aamara» amaa gumggumeen.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Yesuusana haa amaa hikka masuussa isoon segee.
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 «Isin orrokko koowun idaad bool gogire usukkona koo gobaye, saagaalttamikko saagaal diidaa lugudigure kabayero taahelaroo dootayiin kanbeenoon ayyoyya?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Kakkohelate gooratana geggelaataa haankkeessayi sidatere,
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Minkkeessa tos abbaabatara. Usu ogeelaatarona ollaatteessa raattoo uumegure, ‹Kabayero idaadokkee helayera inne wota geggelaayen› amara.
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Ani isinne haa amara, hikkamalee no c'ubbo lakkoɂabnno k'ullooleenna oɂamaraan saagalttamkko saagalkko c'ubbokko kagula galaro c'ubbaaleessa kooyi daruurii geggeloo oɂatii linnaraan.»
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «Debeenna t'agaraa tomon taɂabanayite heleelttiti t'agaraa tomonkko too kakkobaatte goorata, taa helattoo dab hank'k'ayisatedde, min shakaarattedde, aaloo tadooton heleelttiti ayyotta?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Kakkohelatte goorata ese ogeelaataraanna ollaattisenee raattoo uumattedde, ‹Tabatette t'agaraa ani helayera iinne wota geggelaayen› amatta.
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Ani haa amara, usumalee c'ubbokko kagula galaro c'ubbaalessaati kooyi erggichcha kawaayi horee geggeloo linnaraan» ame.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Adena Yesuusa haa ame, «Ibaaddoti koowun yiis lama gire.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Isokkona ere kic'c'ar Aabbokkeessane, ‹Aabbokkee, durummattaakko k'ooba iin sisi› ame. Aabbokkeessana durummatteessakko yiiskkeessawun hedeede.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 «Arri tanjiin haɂadallaannooni, ere kic'c'ar k'oobakkeessa dubba kukkuyisatere ul kaɂeer seete, eseenna goggogeelatee urrawoɂoottessa adda darɂaate.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Usuna kaɂabo dubba kakkogussatare goorata, usu ul dubbaa kaɂatii uɂi lee, rakkatano haggaɂabe.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Haanssun hassu ulkokki ibaaddoti koo tos gabbalame, ibaaddotina booyyee usu goggofoofiroo ira fare.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Booyyeel kaɂaamaro dink'k'ena aamin halchchaa gire, ayesuun goɂameen hikka usuun kasisira ibaaddo koonna lakkogire.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 «Wodana usuun kakkoɂabbaabatte goorata ade haa ame, ‹Aabbokkeewuun kafelaro ibaaddo miyyaakko babo hese kamadarraamara? Ani ade hittanii uɂii goyin gabbalamera!
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Kiigure Aabbokkee, tos seeyire, haa aminara, Aabbokkee, Waayinna ku horee ani baasera.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Goortta erekkaa amami uumamin lakkodootisaro. Minii hamas's'eeren ofelaraankko koo aani in tootiina aminara.›
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Haanssunna keegure Aabbokkeessa tos seete.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 «Unnuna, ‹Aabbokkee, Waayinna ku horee ani baasera, goortta erekkaa amami uumamin lakkodootisaro ame.›
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 «Aabbokkeessana goɂameen usuun ohandaareenne haa ame, ‹Saama dubbaankkona kaɂidan kalleero sarssi keenaddeen usu sarssisa, feruun firaantta, lukuun keferroo tabsa.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Kak'aabaan kurkkuraa kor keenaddeene enɂaa, aamina, geggelaanna.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Hikki unnukki goyera ame ani gire, gidda goɂameen neefo helatera, baye gire, helamera.› Esekko geggelaatano haggaɂabeen.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 «Usu goorata ere kanjiin iraa gire, hassekkona abbaabate min tos kakkogabbalamare goorata, tadudduroonna tamadarri yaaye maale.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Usuna ohandaareenkko koo uumere meya kamisileera? Ame hoosate.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Kahandaarena, ‹Abbikka gamatera,› nogoddanna fayyaaleessa lee mankkogamatero maraan ‹Aabbokka kurkkuraakki kor kak'aabaan usuun enɂeera› ame.
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 «Kanjiin abbikkeessa amaraatere, mininna tabin lakkodootero, Aabbokkeessana sar beegure usu min goggotabroo ebaate.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Usu goɂameen abbaabe Aabbokkeessane haa ame, ‹Hikka, gitakki gees diyyii aani ani kuun handdayera, ajajaakkaakko koonna ade lakkohank'isero, ati goɂameen ani kageelaataro wota goggogeggelaroo c'ibaare too suure lakkosissetto.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ayesuun goɂameen hikki unnu urrawoɂoottaa sharmmut'aalnne wota darɂaate baasategure goɂemeete, kak'aabaan kurkkuraa kor usuun enɂiite.›
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 «Aabbokkeessana usuun haa ame, ‹Unnukkee,› ati arggetto inne wota gitta, kakkee kalleera dubba kakkaayya.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Hikki abbikkakka ade goyera ame gire, neefo helatera, baye gire helamera; haanssun aaloo geggelaayinna dootisara.»
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.