João 13
Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs VC
1 Epun é ngande e Nnyíme-ámīn ênlyə̌g nɛ́ɛ chǎn. Yesuɛ ambíí aá eche póndé emaá apɛ echě mɔ́tə́ŋgɛ́né nkǒŋsé atɛde, âkɛ wɛ́ɛ eche Sáŋ. Andə̌ŋ bad bé nkǒŋsé ábe béndūbē mɔ́, alúméd-tɛ échê edəŋge kə́ə́ŋne á asóg.
1 Antes da festa da Páscoa, sabendo Jesus que chegara a sua hora de passar deste mundo ao Pai, como amasse os seus que estavam no mundo, até o extremo os amou.
2 Yesuɛ ne ábē bembapɛɛ bédyágéʼáá ndyééd ngukɛ́l, Satanɛ-ʼɛ ammǎd Judas Iskariɔdɛ mwǎn awě Simɔnɛ mewêmtɛn mé mbéb ásɔ́led áte âsóm Yesuɛ.
2 Durante a ceia, - quando o demônio já tinha lançado no coração de Judas, filho de Simão Iscariotes, o propósito de traí-lo -,
3 Yesuɛ ambíí aá eche Sáŋ abagé mekan mésyə̄ə̄l áwe mekáá. Ambíí-ʼɛ aá mɔ́hūū wɛ́ɛ Dyǒb mɔ́time-ʼɛ ámbīd wɛ́ɛ Dyǒb.
3 sabendo Jesus que o Pai tudo lhe dera nas mãos, e que saíra de Deus e para Deus voltava,
4 Áde bédyágkē ndyééd nɛ̂, Yesuɛ anhidé ásē, ahúd nkob á yə̌l, atád tábɛlɛ á nkog.
4 levantou-se da mesa, depôs as suas vestes e, pegando duma toalha, cingiu-se com ela.
5 Hɛ́ɛ áhédé mendíb á kúmbe-tê, boŋ ábootéd ábē bembapɛɛ mekuu awobe, ápīnnād tábɛlɛ awě ánwāāʼɛ́ á nkog.
5 Em seguida, deitou água numa bacia e começou a lavar os pés dos discípulos e a enxugá-los com a toalha com que estava cingido.
6 Áde ápédé wɛ́ɛ Simɔn Petro dɔ́ɔ Simɔnɛ ásɛdtɛɛ́ mɔ́ aá, “A-Sáŋ, ehɛde mɛ mekuu awobe-yɛ?”
6 Chegou a Simão Pedro. Mas Pedro lhe disse: Senhor, queres lavar-me os pés!...
7 Yesuɛ ankwɛntɛ́n mɔ́ aá, “Weéhɛ̄lɛ̄ɛ̄-sɛ esóŋtɛ́n dyam áde ḿbɛlɛɛ́ bɔɔb, boŋ ámbīd e ḿmɛ́n mésyə̄ə̄l dɔ́ɔ wɛ́sōŋtɛ̄nnē.”
7 Respondeu-lhe Jesus: O que faço não compreendes agora, mas compreendê-lo-ás em breve.
8 Hɛ́ɛ Petro áhɔ́bɛɛ́ aá, “Aáy, weéwóbpɛ́ɛ́ mɛ mekuu mbêd.” Yesuɛ antimtɛ́n mɔ́ aá, “Nzé meéwobpe wɛ mekuu né wéewóŋgé dyamdyam abɛlɛn ne mɛ.”
8 Disse-lhe Pedro: Jamais me lavarás os pés!... Respondeu-lhe Jesus: Se eu não tos lavar, não terás parte comigo.
9 Simɔn Petro anláá mɔ́ aá, “A-Sáŋ, né saké mekuu měmpɛn-ɛɛ́ wɛ́wobɛ́ɛ́ mɛ. Wɛ̌wobé mɛ kə́ə́ŋne mekáá ne nló!”
9 Exclamou então Simão Pedro: Senhor, não somente os pés, mas também as mãos e a cabeça.
10 Yesuɛ ankwɛntɛ́n aá, “Mod awě amaá mendíb awɔg, yə̌l esyəə́l emaá mɔ́ asáŋ, eetə̂ŋgɛnɛɛ́ mendíb awɔ́g ámpē, étōmɛɛ́ âwobe mekuu. Nyêmaá asáŋ, boŋ saké nyé moosyəə́l nyêsáá.”
10 Disse-lhe Jesus: Aquele que tomou banho não tem necessidade de lavar-se; está inteiramente puro. Ora, vós estais puros, mas nem todos!...
11 Yesuɛ ammǎd abíi mod awě ǎsōm mɔ́. Nɛ́ɛ dênkə̌ŋ boŋ ahɔ́b aá saké moosyəə́l asáá.
11 Pois sabia quem o havia de trair; por isso, disse: Nem todos estais puros.
12 Áde ámáá bɔ́ mekuu awobe, anhɛ́ ḿmē nkob á yə̌l, átīm ámbīd áwē eʼdii. Hɛ́ɛ ásɛdtɛɛ́ bɔ́ aáken, “Nyêsóŋtɛ́né dyam áde ḿbɛ́nlé nyé-yɛ?
12 Depois de lhes lavar os pés e tomar as suas vestes, sentou-se novamente à mesa e perguntou-lhes: Sabeis o que vos fiz?
13 Nyêchəge mɛ Meléede, nyêchəge-ʼɛ mɛ Sáŋgwɛ́ɛ́. Nyêtə́ŋgɛ́né, áyə̄le nɛ̂ děn dɔ́ɔ ńdíí.
13 Vós me chamais Mestre e Senhor, e dizeis bem, porque eu o sou.
14 Né-ɔɔ́, nzé mɛ awě ndé nyé Sáŋgwɛ́ɛ́ mbɛ́-ʼɛ nyé Meléede nwǒbpé nyé mekuu, né nyémpē nyêtə́ŋgɛ́né nhɔ́g ne aníníí mekuu awobe.
14 Logo, se eu, vosso Senhor e Mestre, vos lavei os pés, também vós deveis lavar-vos os pés uns aos outros.
15 Nlúmté nyé eláŋsɛ́n éche nyétə́ŋgɛ́né ahíd âbɛl nɛ́n nyémpē nyébɛl ngáne ḿbɛ́nlé nyé.
15 Dei-vos o exemplo para que, como eu vos fiz, assim façais também vós.
16 Ne mbále nlâŋge nyé nɛ́n mɛɛ́, mbəledɛ eetómɛ́ɛ́ eche sáŋ, mod awě bélómé-ʼɛ eetómɛ́ɛ́ mod awě alómé mɔ́.
16 Em verdade, em verdade vos digo: o servo não é maior do que o seu Senhor, nem o enviado é maior do que aquele que o enviou.
17 Bɔɔb áde nyébíí ḿmɛ́n mam, nnam mɛ́bɛ̄ ne nyé nzé nyêbɛle mɔ́.
17 Se compreenderdes estas coisas, sereis felizes, sob condição de as praticardes.
18 “Meehɔ́bɛ́ɛ́ nyé moosyəə́l. Mbíí bad ábe ḿpwɛ́dé. Boŋ eʼyale ábe éʼténlédé á Kálag e Dyǒb éʼtə́ŋgɛ́né alón. Éténlédé nɛ́n bán, ‘Mod awě súmɔ̄ sêdyâg ndyééd akǔnnɛ́né mɛ yə̌l.’
18 Não digo isso de vós todos; conheço os que escolhi, mas é preciso que se cumpra esta palavra da Escritura: Aquele que come o pão comigo levantou contra mim o seu calcanhar {Sl 40,10}.
19 Nlâŋge nyé nɛ́n bɔɔb, áde éēbɛ̄nlēdɛ̄ɛ̄ âbɛl nɛ́n nzé ébɛ́nlédé, nyédúbe nɛ́n bán, ‘Ndíi mɔ́ Awě Ńdíí.’
19 Desde já vo-lo digo, antes que aconteça, para que, quando acontecer, creiais e reconheçais quem sou eu.
20 Ne mbále, nlâŋge nyé nɛ́n mɛɛ́, kénzɛ́ɛ́ awě akobé mod awě ńlómé, akobé mɛ. Kénzɛ́ɛ́-ʼɛ awě akobé mɛ né akobé ane awě alómé mɛ.”
20 Em verdade, em verdade vos digo: quem recebe aquele que eu enviei recebe a mim; e quem me recebe, recebe aquele que me enviou.
21 Áde Yesuɛ ámáá ḿmɛ́n mekan ahɔ́b ndutul enlɔ́g mɔ́ á nlém-tê, ápanléd-tɛ ábē bembapɛɛ áte aá, “Ne mbále, nlâŋge nyé nɛ́n mɛɛ́, nyé mod nhɔ́g ǎbɛ̌ mɛ á mekáá mé bad bé ekɔyí.”
21 Dito isso, Jesus ficou perturbado em seu espírito e declarou abertamente: Em verdade, em verdade vos digo: um de vós me há de trair!...
22 Hɛ́ɛ ábē bembapɛɛ bénɔ́nné á mesó, áyə̄le bénkêmbííʼɛ́ mod awě áhɔ́bɛɛ́.
22 Os discípulos olhavam uns para os outros, sem saber de quem falava.
23 Mbapɛɛ nhɔ́g, awě Yesuɛ ândəŋgé, andyɛ̌ mɔ́ á akéb.
23 Um dos discípulos, a quem Jesus amava, estava à mesa reclinado ao peito de Jesus.
24 Dɔ́ɔ Simɔn Petro ápebtanné ane mbapɛɛ mǐd, áhɔ̄bē aá, “Sɛdéd mɔ́ mod awě áhɔ́bɛɛ́.”
24 Simão Pedro acenou-lhe para dizer-lhe: Dize-nos, de quem é que ele fala.
25 Dɔ́ɔ ane mbapɛɛ ásídté Yesuɛ á yə̌l-tê, ásɛdté mɔ́ aáken, “A-Sáŋ, nzɛ́ɛ́ éhɔ́bɛɛ́?”
25 Reclinando-se este mesmo discípulo sobre o peito de Jesus, interrogou-o: Senhor, quem é?
26 Yesuɛ ankwɛntɛ́n mɔ́ aá, “Mod awě mɛ́tɔdɛ́ɛ́ ewɛle á dǐsɛ-tê boŋ ḿbɛ mɔ́, mɔ́ adé ane mod.” Hɛ́ɛ átédé ewɛle, átɔdté á dǐsɛ-tê, ábagé Judasɛ, mwǎn awě Simɔn Iskariɔdɛ.
26 Jesus respondeu: É aquele a quem eu der o pão embebido. Em seguida, molhou o pão e deu-o a Judas, filho de Simão Iscariotes.
27 Akob áde Judasɛ ákóbé échê ewɛle, Satanɛ ansɔ́l mɔ́ áte. Dɔ́ɔ Yesuɛ álâŋgɛɛ́ mɔ́ aá, “Dyam áde éhɛdɛɛ́ abɛl bɛ̌l dɔ́ á mehélé-te.”
27 Logo que ele o engoliu, Satanás entrou nele. Jesus disse-lhe, então: O que queres fazer, faze-o depressa.
28 Boŋ mod ké nhɔ́g awě bɔ́bɔ̄ɔ bédyágéʼáá ndyééd enkênsóŋtɛ́nné chǒm-ɛ́ɛ ékə́ə́ boŋ Yesuɛ aláá Judasɛ nɛ̂.
28 Mas ninguém dos que estavam à mesa soube por que motivo lho dissera.
29 Ngáne édíí bán Judasɛ mɔ̂ akǒŋgéʼáá ekwɛ é mɔné, doŋge á bembapɛɛ bénwēmtɛ̄n bán Yesuɛ alâŋge mɔ́ aá ákɛ áchan bwěm ábe bɛ́bɛnlédté á ngande, kéʼɛ chǒm éche bɛ́bɛɛ́ betóótōkɛ̄ bé bad.
29 Pois, como Judas tinha a bolsa, pensavam alguns que Jesus lhe falava: Compra aquilo de que temos necessidade para a festa. Ou: Dá alguma coisa aos pobres.
30 Áde Judasɛ ákóbé ewɛle éche Yesuɛ ábágé mɔ́ kobɛ́n, ambíd ebwɔ́g. Ehíntɛ́n ênkwɛ̌.
30 Tendo Judas recebido o bocado de pão, apressou-se em sair. E era noite...
31 Áde Judasɛ ámáá abíd dɔ́ɔ Yesuɛ áhɔ́bɛɛ́ aá, “Bɔɔb-pɔɔ́ ehúmé e Mwǎn-a-Moonyoŋ ényínnédé. Ehúmé é Dyǒb-pɛ ámpē ényīnnēd mbwiined ne mwǎn.
31 Logo que Judas saiu, Jesus disse: Agora é glorificado o Filho do Homem, e Deus é glorificado nele.
32 Nzé Dyǒb ákúdé ehúmé ámbīd e Mwǎn, né Dyǒb děn ámpē dɛ́bɛ̌l ehúmé é Mwǎn ényînned. Ǎbɛ̌l-lɛ nɛ̂ ábwɔ̄g-ábwɔ̄g.
32 Se Deus foi glorificado nele, também Deus o glorificará em si mesmo, e o glorificará em breve.
33 A-baányaŋ, echem póndé âbɛ́ ne nyé, edé esóŋ. Nyɛ́ɛ̄hɛ̌d mɛ, boŋ ngáne ménlāāʼɛ́ bad bé Israɛl, melemlem nɛ̂ dɔ́ɔ ńlâŋgɛɛ́ nyé bɔɔb, mɛɛ́, ‘Wɛ́ɛ ńkagké, nyéehɛnlé apɛ áhed.’
33 Filhinhos meus, por um pouco apenas ainda estou convosco. Vós me haveis de procurar, mas como disse aos judeus, também vos digo agora a vós: para onde eu vou, vós não podeis ir.
34 Mbage nyé mbéndé ekɔ́ɔ́lé bɔɔb, nɛ́n nyédəŋ nhɔ́g ne aníníí. Ngáne ńdə́ə́ nyé, nyémpē nyédəŋ nhɔ́g ne aníníí.
34 Dou-vos um novo mandamento: Amai-vos uns aos outros. Como eu vos tenho amado, assim também vós deveis amar-vos uns aos outros.
35 Nzé nyêdəə́ nhɔ́g ne aníníí, né mod tɛ́ɛ́ ǎbīī aá nyêdíi ábêm bembapɛɛ.”
35 Nisto todos conhecerão que sois meus discípulos, se vos amardes uns aos outros.
36 Simɔn Petro ansɛdéd Yesuɛ aáken, “A-Sáŋ, héé éhɛdɛɛ́ akɛ?” Yesuɛ antimtɛ́n mɔ́ aá, “Weéhɛ̄lɛ̄ɛ̄-sɛ ehíd mɛ bɔɔb wɛ́ɛ ńkagké, boŋ ámbīd e póndé wɛ̌hīd mɛ.”
36 Perguntou-lhe Simão Pedro: Senhor, para onde vais? Jesus respondeu-lhe: Para onde vou, não podes seguir-me agora, mas seguir-me-ás mais tarde.
37 Petro ansɛdéd mɔ́ aá, “A-Sáŋ, cheé ékə́ə́ boŋ meéhɛ̄lē se nhíd wɛ bɔɔb? Mbǒŋsɛ́né âwɛ́ á nló ḿmôŋ.”
37 Pedro tornou a perguntar: Senhor, por que te não posso seguir agora? Darei a minha vida por ti!
38 Hɛ́ɛ Yesuɛ ákwɛntanné mɔ́ aá, “Ekoó aboŋsɛn dé awɛ́ á nló ḿmêm-ɛ? Ne mbále, nlâŋge wɛ mɛɛ́, nchóm-a-kúb adɛ̂hɔ́b aá mɔ́tōoʼ, wɛ̌bāŋ mɛ á yə̌l ngen éláán.”
38 Respondeu-lhe Jesus: Darás a tua vida por mim!... Em verdade, em verdade te digo: não cantará o galo até que me negues três vezes.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.