João 11
Melɛ̌ Mékɔ̄ɔ̄lē (BSSNT) vs NAA
1 Mod nhɔ́g ambɛ́ awě béchə́géʼáá bán Lazarɔsɛ, akǒnléʼáá. Lazarɔsɛ ne baányaŋ bé bebaád, Maria ne Mataa bédyɛ́ɛ́ʼáá á dyad á Bɛtani.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Anɛ́n Maria awě mwǎnyaŋ Lazarɔsɛ ákónléʼáá, mɔ̂ anwɔ́géd Yesuɛ dyɔ̌g dé elod é bwâm á mekuu, boŋ apínnéd échē esid.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Né-ɔɔ́, Maria bɔ́ Mataa bɔ́ bénlōm nsəl wɛ́ɛ Yesuɛ bán, “A-Sáŋ, awoŋ nsón a nlém akonleʼ.”
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Áde Yesuɛ áwógé ḿmɛ́n nlébtéd anhɔ́b aá, “Ḿmɛ́n nkole méesógké ne kwééd. Nɛ́n ábɛ́nlédé âbɛ Dyǒb ehúmé, âbɛl boŋ Mwǎn a Dyǒb ákud edúbé.”
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Yesuɛ andə̌ŋ Mataa, Maria ne Lazarɔsɛ.
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 Ké nɛ̂, áde áwógé bán, Lazarɔsɛ akonle andíi ambɛ́ wɛ́ɛ ámbɛ̄ɛ̄ eʼpun éʼbɛ.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Hɛ́ɛ álâŋgɛɛ́ ábē bembapɛɛ aá, “Détim ámbīd á Judeya.”
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Dɔ́ɔ ábe bembapɛɛ bélâŋgɛɛ́ mɔ́ bán “A-meléed, kíné saá áwed dɔ́ɔ bad béhɛ́déʼáá wɛ meláá awúɛn súútə́ŋʼɛ?”
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Yesuɛ ankwɛntɛ́n bɔ́ aá, “Éesaá mbále bán mǔte ńwóó dyôm á háwa ne ébɛ-yɛ? Bad ábe békag mǔte béekwagké áyə̄le bédé ne ane awě adé eʼnyínɛn bé ekíde bé nkǒŋsé.
9 Jesus respondeu:
10 Boŋ nzé békag nkuu, dɔ́ɔ békwagké áyə̄le eʼnyínɛn bé ekíde béesaá.”
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Áde Yesuɛ ámáá ahɔ́b nɛ́n ambád ámpē aá, “Awɛd nsón Lazarɔsɛ akúne, boŋ nkag mɔ́ anyem ásē.”
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Ábē bembapɛɛ bénlāā mɔ́ bán, “A-Sáŋ, nzé akúne né ǎdyɛɛ́ bwâm.”
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Yesuɛ ahɔ́béʼáá nɛ́n áyə̄le ambíí aá, Lazarɔsɛ awédé, boŋ ábē bembapɛɛ bénwēmtɛ̄n bán, ahɔ́be aá, akúne kúnɛ́n.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Né-ɔɔ́, Yesuɛ ampanléd bɔ́ áte aá, “Lazarɔsɛ awédé,
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 boŋ á yə̌l echɛ̂n, ndé menyiŋge nɛ́n mɛɛ́ meebédɛɛ́ áhed âbɛl boŋ nyédúbe. Syánē dékag-kɔɔ́ áwed bɔɔb.”
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Hɛ̂ dɔ́ɔ Tɔmasɛ (awě bênchuúʼɛ́ bán, Nhɛ́d) álâŋgɛɛ́ baáb bembapɛɛ aá, “Syánē ámpē dékag áwed âbɛl boŋ nzé kwééd chɔ́ edé déwɛ̂ ne Meléede.”
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Bɔɔb-pɔɔ́, áde Yesuɛ ápédé á Bɛtani, antán nɛ́ɛ bémáá Lazarɔsɛ alíme. Ene póndé né ḿmê ndim ńkébɛ̄ á soŋ-tê eʼpun éʼniin.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Bootya á Bɛtani âpɛ á Jerusalɛm ábédé dyam máyl mébɛ.
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 Ekud é bad bé Israɛl ênhyɛ̌ wɛ́ɛ Mataa bɔ́ Maria âwenned bɔ́ áyə̄le kwééd eche awab mwǎnyaŋ.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Áde Mataa áwógé bán, Yesuɛ ahúɛʼ, ankɛ̌ mɔ́ abomɛn á nzii, boŋ Maria anlyə̌g á ndáb.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Dɔ́ɔ Mataa álâŋgɛɛ́ Yesuɛ aá, “A-Sáŋ, nzé wembɛ́ hɛ́n né mwǎnned eewédɛɛ́.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Boŋ ké nɛ̂, mbíí mɛɛ́ ké bɔɔb kéchéé éche ésɛ́dté Dyǒb, Dyǒb dɛ́bɛ̌ wɛ.”
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Yesuɛ anláá mɔ́ aá, “Mwǎnyoŋ ǎbɛ̄ á aloŋgé ámpē.”
23 Jesus disse a ela:
24 Mataa antimtɛ́n mɔ́ aá, “Mbíí mɛɛ́ ǎpuú á póndé e mpuu mbwɛ mé asóg.”
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Dɔ́ɔ Yesuɛ aláŋgé mɔ́ aá, “Mɛ-ɛɛ́ ndé mpuu né aloŋgé. Nzé mod adúbpé mɛ, ké anwɛ́, ǎbɛ̄ abɛ́ á aloŋgé.
25 Então Jesus declarou:
26 Kénzɛ́ɛ́ awě adé á aloŋgé boŋ adúbé-ʼɛ mɛ, éewáá mbêd. Edúbpé né-yɛ?”
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Hɛ́ɛ Mataa ákwɛntanné aá, “Ɛɛ, A-Sáŋ, ndúbpé mɛɛ́ wɛ-ɛɛ́ edé Ane-awě-Béwɔ́gté, Mwǎn a Dyǒb awě Dyǒb áhɔ́bé aá, ǎpɛ̄ á nkǒŋsé.”
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Áde Mataa áhɔ́bé nɛ̂, antǐm ámbīd, ákɛ̄ áchəg mwǎnyaŋ Maria kun, aláá mɔ́ aá, “Meléede adé hɛ́n, asɛdte-ʼɛ wɛ.”
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Áde Maria áwógé nɛ̂, anhidé ásē mehélé, ákɛ atán Yesuɛ.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 Bɔɔb-pɔɔ́, Yesuɛ enkêmpaá asɔ́l á dyad-tê, andíi ambɛ́ wɛ́ɛ Mataa ántānnē mɔ́.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Áde bad bé Israɛl ábe bébédé á ndáb-te ne Maria âwenned mɔ́, bényíné nɛ́ɛ ábídé á ndáb-te ne mehélé, anyəgte á soŋ, bénwēmtɛ̄n bán, akag achii. Né-ɔɔ́, bénhīd mɔ́.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Áde Maria ápédé wɛ́ɛ Yesuɛ ámbɛ̄ɛ̄ boŋ anyín mɔ́, ankwɛ̌ mɔ́ á mekuu, ahɔ́b aá, “A-Sáŋ, nzé wembɛ́ hɛ́n, né mwǎnned eewédɛɛ́.”
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Anyín áde Yesuɛ ányíné nɛ́ɛ Maria áchyɛɛʼɛ́, anyín-nɛ nɛ́ɛ bad ábe bénhīd mɔ́ béchyɛɛʼɛ́, ngɔl enkonnéd mɔ́, átāg-kɛ áte á nlém-tê bwâmbwam.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Ansɛdéd aáken, “Héé nyélímmé mɔ́?” Bênkwɛntɛ́n bán, “A-Sáŋ, hyɛ̌ ényîn.”
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Yesuɛ anchií.
35 Jesus chorou.
36 Hɛ́ɛ bad bé Israɛl béhɔ́bɛɛ́ bán, “Nɛ́dē ankǒŋ mɔ́ adəŋ-óó!”
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Boŋ bɔ́ doŋge á bad bénhɔ̄b bán, “Ngɔ́mē ambɛ̌l mod awě ankwɛ ndím ányīnne. Eéhɛleʼaá-sɛ ábɛl Lazarɔsɛ eewág-ɛ?”
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Ngɔl enkonnéd Yesuɛ á nlém ámpē. Né-ɔɔ́, ankɛ̌ á soŋ. Ene soŋ ebédɛ́ɛ soŋ echě bépwɔ́gé aláá áte, boŋ békútɛ́n chɔ́ nsəl ne aláá.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Hɛ́ɛ Yesuɛ álâŋgɛɛ́ ábê bad aá, “Nyéhûd ádê aláá.” Dɔ́ɔ Mataa, mod awě awédé mwǎnyaŋ áhɔ́bɛɛ́ aá, “A-Sáŋ, ndim mɛ́mǎd abooted dé achum bɔɔb áyə̄le ńkídémbɛ́ á soŋ-tê bɔɔb eʼpun éʼniin.”
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Dɔ́ɔ Yesuɛ álâŋgɛɛ́ mɔ́ aá “Meelâŋgɛɛ́ wɛ mɛɛ́ nzé edúbpé né wɛ̌nyīn Ngum e Dyǒb-ɛ?”
40 Jesus respondeu:
41 Né-ɔɔ́, ábê bad bénhūd ádê aláá á nsəl ń soŋ. Dɔ́ɔ Yesuɛ ánɔ́né ámīn boŋ áhɔ̄bē aá, “A-Tɛ̂, nságnɛ́né wɛ áyə̄le éwógé mɛ mekáne.
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Mbíí mɛɛ́ eyɔ̌gké mɛ mekáne awóg, boŋ nhɔ́be nɛ́n âbɛl boŋ ábɛ́n bad ábe bédé hɛ́n bédúbe bán, wɛ-ɛɛ́ elómé mɛ.”
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Áde ámáá ahɔ́b nɛ̂ dɔ́ɔ áchə́gté ehɔ́b ámīn boŋ áchɛ̄nlē Lazarɔsɛ aá, “A-Lazarɔs, bíd áwed!”
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Ane mod awě ammǎd awɛ́ abíd-tɛ áwed. Mbɔ́m éche bênkaánné mɔ́ mekuu ne mekáá ne tumbe echě bênkaánné mɔ́ eʼsó, émbɛ̄ ébɛ̄ mɔ́ á yə̌l. Yesuɛ anláá bɔ́ aá, “Nyéhune mɔ́ ábê bwěm á yə̌l, ákag.” Yesuɛ apuúdté Lazarɔsɛ|src="CN01768C.tif" size="col" ref="11.38-44"
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Bad bé Israɛl ábe bênkɛ̌ Maria á mewenned bényīn mekan ḿme Yesuɛ âmbɛnlé, béndūbē-ʼɛ Yesuɛ.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Boŋ bɔ́ doŋge á bad bênkɛ̌ Befarisia atán, béláá bɔ́ mam ḿme Yesuɛ ábɛ́lé.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Hɛ́ɛ beprisɛ bémbáá ne Befarisia béchɛ́nlé mbom ń káánsɛl. Bénhɔ̄b bán, “Cheé dɛ́bɛnlé bɔɔb? Detə́ŋgɛ́né dyam abɛl áyə̄le anɛ́n mod abɛle menyáké bwâmbwam!
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Nzé detɛ̌dté bán, ákɛɛne ḿmɛ́n mekan áʼsō né moosyəə́l ǎdūbē mɔ́. Nzé moosyəə́l adúbpé-ʼɛ mɔ́, né bad bé Roma bɛ́pɛ̌, békōbɛ̄n-nɛ syánē echɛd Ndáb-e-Dyǒb, békōbɛ̄n-nɛ syánē ádɛ̄d aloŋ.”
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Dɔ́ɔ mod nhɔ́g átîntê echâb awě béchə́géʼáá bán Kaifasɛ, awě abédé prisɛ ambáámbáa ḿmê mwɛ̌, áhɔ́bɛɛ́ aá, “Nyéebíiʼɛ́ dyamdyam.
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Nyéenyínɛ́ɛ́ nɛ́n bán ébóó bán, mod nhɔ́g áwɛ̂ á nló ḿ moosyəə́l tómaa aloŋ ásyə̄ə̄l ábɔ́ɔ?”
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Kénɛ́ɛ áhɔ́béʼáá nɛ̂, saké ḿmē mewêmtɛn měn mɔ́ɔ áhɔ́bnéʼáá nɛ̂. Ngáne ábédé prisɛ ambáámbáa ḿmê mwɛ̌, ahɔ́béʼáá dyam áde dɛ́bɛnléd, áʼsō éʼ póndé, aá Yesuɛ ǎwɛ̄ á nló ḿ bad bé Israɛl.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Saá-kaá á nló ḿ bad bé Israɛl bénpɛn, boŋ kə́ŋne âlad bad bé Dyǒb bésyə̄ə̄l ábe bémáá ahɛnted áte hǒm ahɔ́g, âbɛl bébɛ̂ mod nhɔ́g.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Bootya échê epun bad bémbáá bé Israɛl bêmbootéd Yesuɛ ahəge, âwúu mɔ́.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Nɛ́n dêmbɛ̌l Yesuɛ eebídeʼaá á nhɛ́né ámpē átîntê e bad bé Israɛl. Bɔ́ɔbɛ ábē bembapɛɛ bênhidé békɛ̄ á dyad áde béchəgɛɛ́ bán Efrem, bédyɛ̄ɛ̄-ʼɛ áwed. Ádê dyad ábédé bɛnbɛn ne ehyáŋge.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Póndé e ngande e Nnyíme-ámīn embɛ́ bɛnbɛn. Né-ɔɔ́, bad híin bémbīd myad ne myad, békɛ̄ á akuu á Jerusalɛm âwobe échab yə̌l ngáne mbéndé e Mosɛɛ éhɛ́déʼáá, âboŋsɛn ngande e Nnyíme-ámīn.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Ábê bad bé Israɛl bémbɛ̄ béhɛdé Yesuɛ. Áde béládné á Ndáb-e-Dyǒb bésɛ́dtéʼáá, nhɔ́g ne aníníí bánken, “Chán nyéwémtɛ́né, nyêdúbpé bán, ǎhyɛ ngande-yɛ?”
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Beprisɛ bémbáá ne Befarisia béntōmēd ehə́ŋgé bán, kénzɛ́ɛ́ awě anyíné Yesuɛ áhyɛ áláa bɔ́, âbɛl boŋ békōb mɔ́.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.