Neemias 4

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Toâq San-balat sâng noau pai tỗp I-sarel mbỡiq atức loah viang vil, án sâng nsóq lứq tâng mứt án, cớp án ayê mumat tỗp hếq.
1 Grande foi a raiva de Sanabalat quando soube que reconstruíamos a muralha. Em sua cólera, escarneceu dos judeus,
2 Án pai choâng moat yớu án cớp tahan tỗp Sa-mari, neq: “Tỗp I-sarel la cũai ieuq ot lứq; alới chanchớm ễ táq nŏ́q? Alới ễ atức loah viang vil tỡ? Tỗp alới chanchớm bốh crơng chiau sang ki têq chuai yỗn bữn táq moâm tâng muoi tangái toâp tỡ? Nŏ́q têq alới ĩt tamáu khoiq cat, chơ táq loah viang vil tamái?”
2 e disse diante de seus irmãos e do exército da Samaria: Que querem fazer esses miseráveis judeus? Porventura permitiremos que o façam? Querem eles oferecer sacrifícios? Chegarão ao cabo de sua empresa? Tirarão por acaso pedras destes montes de areia calcinada?
3 Tô-bia tễ tỗp Amôn ỡt tayứng cớp án tâng ntốq ki cớp pai neq: “Tỗp alới táq viang nŏ́q? Acho cruang clúh la ralíh nheq.”
3 E Tobias, que estava ao seu lado, ajuntou: Deixem-nos reconstruir! Virá uma raposa e fará cair a sua muralha de pedra.
4 Cứq câu neq: “Ơ Yiang Sursĩ ơi! Sễq anhia tamứng santoiq alới mumat hếq! Sễq yỗn santoiq mumat ki pĩeiq loah pỡ alới. Sễq yỗn noau pốn ĩt nheq dũ ramứh alới bữn, cớp yỗn noau cỗp alới dững pỡ cruang canŏ́h hỡ.
4 Ouvi, ó nosso Deus, como nos desprezam. Fazei recair sobre suas cabeças todos os seus insultos. Fazei deles a presa de outros numa terra de exílio.
5 Sễq anhia chỗi táh lôih máh ranáq sâuq alới khoiq táq, cớp chỗi khlĩr máh ranáq tỡ o alới. Yuaq alới ayê ra‑ac hếq, la cũai ntôm ayứng loah vil.”
5 Não perdoeis sua iniqüidade, e que seu pecado jamais seja esquecido diante de vossa face, tão grande é o escândalo que fizeram diante dos construtores!
6 Yuaq ngkíq, tỗp hếq atức loah viang vil, tỡ bữn tangứt; ma viang vil khoiq sarỡih tadĩ chơ, yuaq cũai proai dũ náq chéng-cachéng tháng yoc ễ táq máh ranáq nâi.
6 Reconstruímos o muro, reparamo-lo inteiramente até a metade de sua altura, tanto era o ânimo do povo para trabalhar.
7 Ma toâq San-balat, Tô-bia, cớp máh cũai tễ tỗp Arap, Amôn, cớp At-dôt sâng noau pai hếq atức viang vil Yaru-salem cỡt moâm la‑ữt, dếh bữn dáng máh hŏ́ng viang la noau bál loah chơ, ngkíq tỗp alới sâng ũan lứq-lơ ễn.
7 Quando Sanabalat, Tobias, os árabes, os amonitas e os azoteus souberam que prosseguíamos na reparação das muralhas de Jerusalém e que as fendas começavam a desaparecer, ficaram enraivecidos.
8 Yuaq ngkíq, tỗp alới rôm dŏq sarhống parnơi aloŏh ngê ễ chíl vil Yaru-salem, cớp ễ mut carchúc yỗn cỡt ranáq tỡ ra‑o;
8 Coligaram-se todos para vir atacar Jerusalém e semear ali a confusão.
9 ma tỗp hếq pruam muoi mứt câu sễq Yiang Sursĩ hếq, dếh yỗn cũai ỡt kĩaq nheq sadâu tangái hỡ.
9 Fizemos oração ao nosso Deus, e estabelecemos uma guarda de dia e de noite, para nos proteger contra eles.
10 Tỗp Yuda ũat cuclỗiq neq:
10 Já o povo de Judá dizia: Os transportadores estão quase sem forças, e há ainda grande quantidade de escombros. Jamais conseguiremos reconstruir a muralha.
11 Cũai par‑ũal hếq chanchớm neq: “Nhũang alới hữm tỡ la dáng máh ranáq hái ễ táq, hái lứq bữn mut cachĩt alới cớp táq yỗn máh ranáq alới táq cỡt tangứt.”
11 E nossos inimigos diziam: Atacá-los-emos sem que saibam e antes que vejam algo; matá-los-emos e assim poremos fim a este trabalho.
12 Ma sa‑ữi trỗ, máh cũai I-sarel ca ỡt cheq cũai par‑ũal toâq catoaih hếq neq: “Alới pai ễ toâq tễ dũ ntốq loŏh chíl tỗp hái.”
12 Os judeus que habitavam nas vizinhanças vieram até dez vezes advertir-nos acerca dos lugares de onde possivelmente nossos inimigos viriam atacar-nos.
13 Yuaq ngkíq, cứq yỗn cũai proai dũ sâu ĩt coih, dau, cớp saráh, cớp ớn alới pỡq kĩaq yáng clĩ viang vil, bân ntốq ca táq tỡ yũah moâm.
13 Coloquei, pois, como anteparo, por detrás das muralhas, nos pontos descobertos, o povo dividido em famílias, com as suas espadas, lanças e arcos.
14 Cứq hữm cũai proai ỡt clơng níc; yuaq ngkíq, cứq atỡng cũai sốt cớp máh cũai proai, dếh cũai ayững atĩ neq: “Chỗi ngcŏh cũai par‑ũal. Cóq anhia sanhữ Yiang Sursĩ hái la sốt toâr lứq, cớp o yỗn hái ngcŏh án. Cóq anhia chíl dŏq chuai sễm ai, con samiang con mansễm, lacuoi, cớp dống sũ anhia.”
14 Tendo terminado a inspeção, achei que era de meu dever exortar os homens importantes, os magistrados e o restante do povo: Não tenhais medo deles! disse-lhes eu. Lembrai-vos de que o Senhor é grande e temível; combatei por vossos irmãos, vossos filhos e filhas, vossas mulheres e vossas casas!
15 Toâq cũai par‑ũal sâng tỗp hếq khoiq dáng ngê alới, cớp alới dáng samoât samơi la Yiang Sursĩ toâp táq yỗn máh ngê alới cỡt pứt miat. Chơ nheq tữh tỗp hếq píh toâq atức loah viang vil.
15 Quando nossos inimigos souberam que estávamos alertados, {compreenderam} que Deus lhes aniquilava o projeto. Nós, pois, retornamos todos à muralha, cada um ao seu trabalho.
16 Tễ tangái ki, cũai proai cứq tadĩ tỗp táq loah ranáq, ma cũai proai tadĩ tỗp ễn tayứng kĩaq, sớp au nsễl sapoan, cớp yống coih, khễl, cớp tamĩang.
16 Mas, depois daquele dia, a metade dos que estavam comigo trabalhava, enquanto a outra metade estava armada de lanças, escudos, arcos e couraças; e os chefes estavam atrás deles com toda a gente de Judá.
17 Máh cũai sốt rachuai cũai proai atức viang vil nheq rangứh; máh cũai tamprêc crơng co, muoi coah atĩ táq ranáq, ma muoi coah atĩ ễn yống crơng choac.
17 Entre os que estavam ocupados na muralha, os transportadores trabalhavam com uma das mãos e, na outra, traziam uma arma;
18 Dũ náq cũai ca ntôm co viang vil la moang poac savác var dau bo táq ranáq. Ma cũai plóng lavia dŏq cỡt tếc ỡt níc cớp cứq.
18 os pedreiros tinham cada um sua espada na cinta ao redor dos rins; foi assim que se fez a alvenaria. Um homem tocador de trombeta estava junto de mim.
19 Cứq atỡng máh cũai proai, cũai ayững atĩ, cớp cũai sốt neq: “Ranáq tỗp hái táq viang noâng sa‑ữi cớp la‑a, cớp tỗp hái manoaq ỡt yơng tễ manoaq.
19 E eu disse aos homens importantes, aos magistrados e ao resto do povo: O trabalho é considerável e se estende por um vasto espaço; nós nos encontramos dispersados na muralha, uns a grande distância dos outros.
20 Khân tỗp anhia ma sâng sưong noau plóng lavia cóq anhia lúh chái, cớp parỗm parnơi ỡt lavíng mpễr cứq. Yiang Sursĩ lứq chíl chuai tỗp hái!”
20 Quando, pois, tocar a trombeta, de qualquer canto em que vós a escuteis, reuni-vos a nós. Nosso Deus combaterá por nós.
21 Ngkíq, dũ tarưp tễ noâng rưm-rưm toau toâq nhứm-nhứm bo mantỗr loŏh, tadĩ tỗp atức viang vil, ma tadĩ tỗp ễn yống coih cớp tayứng kĩaq.
21 Estávamos assim trabalhando, a metade com a lança na mão, desde o despontar da aurora até a aparição das estrelas.
22 Bo ki, cứq atỡng máh cũai proai neq: “Dũ náq bữn mpỗl cớp máh cũai rachuai ranáq, tâng sadâu cóq alới ỡt kĩaq vil Yaru-salem; ma tâng tangái cóq alới táq ranáq.”
22 Ao mesmo tempo, eu disse ao povo: Cada um, com seu ajudante, passe a noite em Jerusalém, para nos auxiliar a montar a guarda durante a noite e a trabalhar durante o dia.
23 Tâng sadâu, cứq tỡ bữn tũot tampâc tễ tỗ; cớp yớu cứq, cũai táq ranáq cứq, cớp cũai bán curiaq cứq la táq machớng ki tê. Ma tâng atĩ tỗp hếq, hếq yống níc crơng choac.
23 Quanto a mim, a meus irmãos, a minha gente, e aos guardas de minha escolta, nem mesmo trocávamos nossas vestes; cada um guardava sua arma ao alcance da mão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.