Neemias 4
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARIB
1 Toâq San-balat sâng noau pai tỗp I-sarel mbỡiq atức loah viang vil, án sâng nsóq lứq tâng mứt án, cớp án ayê mumat tỗp hếq.
1 Ora, quando Sambalate ouviu que edificávamos o muro, ardeu em ira, indignou-se muito e escarneceu dos judeus;
2 Án pai choâng moat yớu án cớp tahan tỗp Sa-mari, neq: “Tỗp I-sarel la cũai ieuq ot lứq; alới chanchớm ễ táq nŏ́q? Alới ễ atức loah viang vil tỡ? Tỗp alới chanchớm bốh crơng chiau sang ki têq chuai yỗn bữn táq moâm tâng muoi tangái toâp tỡ? Nŏ́q têq alới ĩt tamáu khoiq cat, chơ táq loah viang vil tamái?”
2 e falou na presença de seus irmãos e do exército de Samária, dizendo: Que fazem estes fracos judeus? Fortificar-se-ão? Oferecerão sacrifícios? Acabarão a obra num só dia? Vivificarão dos montões de pó as pedras que foram queimadas?
3 Tô-bia tễ tỗp Amôn ỡt tayứng cớp án tâng ntốq ki cớp pai neq: “Tỗp alới táq viang nŏ́q? Acho cruang clúh la ralíh nheq.”
3 Ora, estava ao lado dele Tobias, o amonita, que disse: Ainda que edifiquem, vindo uma raposa derrubará o seu muro de pedra.
4 Cứq câu neq: “Ơ Yiang Sursĩ ơi! Sễq anhia tamứng santoiq alới mumat hếq! Sễq yỗn santoiq mumat ki pĩeiq loah pỡ alới. Sễq yỗn noau pốn ĩt nheq dũ ramứh alới bữn, cớp yỗn noau cỗp alới dững pỡ cruang canŏ́h hỡ.
4 Ouve, ó nosso Deus, pois somos tão desprezados; faze recair o opróbrio deles sobre as suas cabaças, e faze com que eles sejam um despojo numa terra de cativeiro.
5 Sễq anhia chỗi táh lôih máh ranáq sâuq alới khoiq táq, cớp chỗi khlĩr máh ranáq tỡ o alới. Yuaq alới ayê ra‑ac hếq, la cũai ntôm ayứng loah vil.”
5 Não cubras a sua iniquidade, e não se risque de diante de ti o seu pecado, pois que te provocaram à ira na presença dos edificadores.
6 Yuaq ngkíq, tỗp hếq atức loah viang vil, tỡ bữn tangứt; ma viang vil khoiq sarỡih tadĩ chơ, yuaq cũai proai dũ náq chéng-cachéng tháng yoc ễ táq máh ranáq nâi.
6 Assim edificamos o muro; e todo o muro se completou até a metade da sua altura; porque o coração do povo se inclinava a trabalhar.
7 Ma toâq San-balat, Tô-bia, cớp máh cũai tễ tỗp Arap, Amôn, cớp At-dôt sâng noau pai hếq atức viang vil Yaru-salem cỡt moâm la‑ữt, dếh bữn dáng máh hŏ́ng viang la noau bál loah chơ, ngkíq tỗp alới sâng ũan lứq-lơ ễn.
7 Mas, ouvindo Sambalate e Tobias, e os arábios, o amonitas e os asdoditas, que ia avante a reparação dos muros de Jerusalém e que já as brechas se começavam a fechar, iraram-se sobremodo;
8 Yuaq ngkíq, tỗp alới rôm dŏq sarhống parnơi aloŏh ngê ễ chíl vil Yaru-salem, cớp ễ mut carchúc yỗn cỡt ranáq tỡ ra‑o;
8 e coligaram-se todos, para virem guerrear contra Jerusalém e fazer confusão ali.
9 ma tỗp hếq pruam muoi mứt câu sễq Yiang Sursĩ hếq, dếh yỗn cũai ỡt kĩaq nheq sadâu tangái hỡ.
9 Nós, porém, oramos ao nosso Deus, e pusemos guarda contra eles de dia e de noite.
10 Tỗp Yuda ũat cuclỗiq neq:
10 Então disse Judá: Desfalecem as forças dos carregadores, e há muito escombro; não poderemos edificar o muro.
11 Cũai par‑ũal hếq chanchớm neq: “Nhũang alới hữm tỡ la dáng máh ranáq hái ễ táq, hái lứq bữn mut cachĩt alới cớp táq yỗn máh ranáq alới táq cỡt tangứt.”
11 E os nossos inimigos disseram: Nada saberão nem verão, até que entremos no meio deles, e os matemos, e façamos cessar a obra.
12 Ma sa‑ữi trỗ, máh cũai I-sarel ca ỡt cheq cũai par‑ũal toâq catoaih hếq neq: “Alới pai ễ toâq tễ dũ ntốq loŏh chíl tỗp hái.”
12 Mas sucedeu que, vindo os judeus que habitavam entre eles, dez vezes nos disseram: De todos os lugares de onde moram subirão contra nós.
13 Yuaq ngkíq, cứq yỗn cũai proai dũ sâu ĩt coih, dau, cớp saráh, cớp ớn alới pỡq kĩaq yáng clĩ viang vil, bân ntốq ca táq tỡ yũah moâm.
13 Pelo que nos lugares baixos por detrás do muro e nos lugares abertos, dispus o povo segundo suas famílias com as suas espadas, com as suas lanças, e com os seus arcos.
14 Cứq hữm cũai proai ỡt clơng níc; yuaq ngkíq, cứq atỡng cũai sốt cớp máh cũai proai, dếh cũai ayững atĩ neq: “Chỗi ngcŏh cũai par‑ũal. Cóq anhia sanhữ Yiang Sursĩ hái la sốt toâr lứq, cớp o yỗn hái ngcŏh án. Cóq anhia chíl dŏq chuai sễm ai, con samiang con mansễm, lacuoi, cớp dống sũ anhia.”
14 Olhei, levantei-me, e disse aos nobres, aos magistrados e ao resto do povo: Não os temais! Lembrai-vos do Senhor, grande e temível, e pelejai por vossos irmãos, vossos filhos, vossas filhas, vossas mulheres e vossas casas.
15 Toâq cũai par‑ũal sâng tỗp hếq khoiq dáng ngê alới, cớp alới dáng samoât samơi la Yiang Sursĩ toâp táq yỗn máh ngê alới cỡt pứt miat. Chơ nheq tữh tỗp hếq píh toâq atức loah viang vil.
15 Quando os nossos inimigos souberam que nós tínhamos sido avisados, e que Deus tinha dissipado o conselho deles, todos voltamos ao muro, cada um para a sua obra.
16 Tễ tangái ki, cũai proai cứq tadĩ tỗp táq loah ranáq, ma cũai proai tadĩ tỗp ễn tayứng kĩaq, sớp au nsễl sapoan, cớp yống coih, khễl, cớp tamĩang.
16 Desde aquele dia metade dos meus moços trabalhavam na obra, e a outra metade empunhava as lanças, os escudos, os arcos, e as couraças; e os chefes estavam por detrás de toda a casa de Judá.
17 Máh cũai sốt rachuai cũai proai atức viang vil nheq rangứh; máh cũai tamprêc crơng co, muoi coah atĩ táq ranáq, ma muoi coah atĩ ễn yống crơng choac.
17 Os que estavam edificando o muro, e os carregadores que levavam as cargas, cada um com uma das mãos fazia a obra e com a outra segurava a sua arma;
18 Dũ náq cũai ca ntôm co viang vil la moang poac savác var dau bo táq ranáq. Ma cũai plóng lavia dŏq cỡt tếc ỡt níc cớp cứq.
18 e cada um dos edificadores trazia a sua espada à cinta, e assim edificavam. E o que tocava a trombeta estava no meu lado.
19 Cứq atỡng máh cũai proai, cũai ayững atĩ, cớp cũai sốt neq: “Ranáq tỗp hái táq viang noâng sa‑ữi cớp la‑a, cớp tỗp hái manoaq ỡt yơng tễ manoaq.
19 Disse eu aos nobres, aos magistrados e ao resto do povo: Grande e extensa é a obra, e nós estamos separados no muro, longe uns dos outros;
20 Khân tỗp anhia ma sâng sưong noau plóng lavia cóq anhia lúh chái, cớp parỗm parnơi ỡt lavíng mpễr cứq. Yiang Sursĩ lứq chíl chuai tỗp hái!”
20 em qualquer lugar em que ouvirdes o som da trombeta, ali vos ajuntareis conosco. O nosso Deus pelejará por nós.
21 Ngkíq, dũ tarưp tễ noâng rưm-rưm toau toâq nhứm-nhứm bo mantỗr loŏh, tadĩ tỗp atức viang vil, ma tadĩ tỗp ễn yống coih cớp tayứng kĩaq.
21 Assim trabalhávamos na obra; e metade deles empunhava as lanças desde a subida da alva até o sair das estrelas.
22 Bo ki, cứq atỡng máh cũai proai neq: “Dũ náq bữn mpỗl cớp máh cũai rachuai ranáq, tâng sadâu cóq alới ỡt kĩaq vil Yaru-salem; ma tâng tangái cóq alới táq ranáq.”
22 Também nesse tempo eu disse ao povo: Cada um com o seu moço pernoite em Jerusalém, para que de noite nos sirvam de guardas, e de dia trabalhem.
23 Tâng sadâu, cứq tỡ bữn tũot tampâc tễ tỗ; cớp yớu cứq, cũai táq ranáq cứq, cớp cũai bán curiaq cứq la táq machớng ki tê. Ma tâng atĩ tỗp hếq, hếq yống níc crơng choac.
23 Desta maneira nem eu, nem meus irmãos, nem meus moços, nem os homens da guarda que me acompanhavam largávamos as nossas vestes; cada um ia com a arma à sua direita.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.