Neemias 2

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Tâng casâi pỗn (casâi Ni-san) bo Ar-tasơc-si cỡt puo bar chít cumo chơ, cứq ntôm aloŏh blŏ́ng yỗn puo Ar-tasơc-si nguaiq. Tễ nhũang, án tỡ nai hữm cứq ngua ariang trỗ nâi.
1 No vigésimo ano do rei Artaxerxes, no mês de Nisã, estando o vinho diante de mim, tomei-o e o ofereci ao rei. Ora, jamais em outra ocasião, eu estivera triste em sua presença.
2 Ngkíq án blớh cứq neq: “Ntrớu ca táq mới chưq? Tỡ hữm mới a‑ĩ tacóh ntrớu. Ma nŏ́q mới ngua ngkíq?”
2 Disse-me o rei: Por que tens a face sombria? Não estás doente! Tens no entanto algum dissabor!
3 chơ cứq ta‑ỡi neq: “Sễq yỗn puo ỡt cóng tamoong dũn! Nŏ́q tỡ yỗn hếq ngua, yuaq vil ca bữn ping achúc achiac hếq khoiq rúng ralốh nheq, cớp ngoah toong vil la noau chŏ́ng cat pốih nheq!”
3 Muito conturbado respondi ao rei: Viva o rei para sempre! Como não haveria eu de estar pesaroso, desde que a cidade onde se encontram os túmulos de meus pais está devastada e suas portas consumidas pelo fogo?
4 Puo blớh loah: “Ntrớu mới yoc ễ bữn?”
4 Disse-me o rei: Que tens a me pedir?
5 chơ cứq ta‑ỡi puo neq: “Khân puo sâng bũi pahỡm chóq hếq, cớp ễ yỗn ĩn hếq sễq, ki hếq sễq pỡq pỡ cruang Yuda, chu vil ca bữn ping achúc achiac hếq, dŏq hếq atức loah vil ki.”
5 Então, fazendo uma prece ao Deus do céu, eu disse ao rei: Se aprouver ao rei, e se o teu servo te é agradável, permite-me ir para a terra de Judá, à cidade onde se encontram os túmulos de meus pais, para reconstruí-la.
6 Bo ki lacuoi puo ỡt tacu tĩng puo, cớp puo pruam cớp santoiq cứq sễq. Chơ án blớh cứq neq: “Mới ễ pỡq dũn máh léq, cớp tangái léq mới ễ píh chu loah?”
6 O rei, junto de quem estava sentada a rainha, perguntou-me: Quanto tempo durará tua viagem? Quando voltarás? Ele consentiu que eu partisse, logo que lhe fixei certo prazo.
7 Cớp cứq sễq án chĩc choâiq thỡ cơiq atỡng yỗn máh cũai sốt tâng cruang coah angia mandang pât crỗng Ơ-phơ-rat, atỡng alới yỗn cứq têq pỡq chu cruang Yuda.
7 Prossegui: Se o rei achar bom, que me dêem missivas para os governadores de além do rio, a fim de que me deixem passar para Judá;
8 Cứq sễq án chĩc dếh choâiq thỡ cơiq yỗn Asap, la cũai nhêng salĩq sarứng puo, yỗn án chuaq aluang dŏq táq loah ngoah toong ntốq kĩaq Dống Sang Toâr, táq loah viang vil, cớp táq dống yỗn cứq ỡt hỡ. Puo yỗn dũ ramứh samoât cứq sễq, la cỗ nhơ Yiang Sursĩ ỡt cớp cứq.
8 e uma outra carta para Asaf, o intendente da floresta real, para que ele me forneça a madeira para a viga das portas da fortaleza vizinha ao templo, para as muralhas da cidade e para a casa em que eu habitar. O rei concordou com o meu pedido, porque a mão favorável de meu Deus estava comigo.
9 Chơ puo ớn máh cũai sốt tahan cớp tỗp tahan ỡt aséh pỡq nứng cứq. Tữ cứq toâq pỡ angia mandang pât crỗng Ơ-phơ-rat, cứq chiau choâiq thỡ tễ puo yỗn máh cũai sốt dáng.
9 Fui ter com os governadores de além do rio e entreguei-lhes as cartas do rei; ora, o rei fizera-me escoltar por alguns chefes militares e cavaleiros.
10 Toâq San-balat tễ tỗp Hô-rôn, cớp Tô-bia cũai sốt tâng cruang Amôn sâng muoi noaq cũai toâq táq ranáq dŏq chuai cũai I-sarel, ngkíq alới tỡ bữn bũi pahỡm.
10 Mas, quando Sanabalat, o horonita, e Tobias, o servo amonita, foram informados disso, ficaram grandemente despeitados por ter chegado um homem que procurava o bem dos filhos de Israel.
11 Cứq pỡq chu vil Yaru-salem cớp ỡt tâng ntốq ki pái tangái.
11 Cheguei a Jerusalém e, depois de ter passado ali três dias,
12 Ma cứq tỡ bữn atỡng yỗn noau dáng tễ ranáq Yiang Sursĩ táq tâng mứt pahỡm cứq dŏq chuai vil Yaru-salem. Toâq sadâu cứq loŏh pỡq, ma bữn bĩq náq sâng pỡq nứng cứq. Hếq dững ống muoi lám aséh dễn cứq ỡt.
12 levantei-me durante a noite acompanhado de um pequeno grupo de homens, sem dizer a ninguém o que o meu Deus me inspirara fazer por Jerusalém. Não tinha comigo outro animal, senão aquele em que montava.
13 Bo noâng canám, hếq loŏh tễ vil pỡq pha Ngoah Toong Avúng coah angia mandang pât; chơ pỡq pha coah angia pưn Dỡq Parníq Ngưoc Tuang toau toâq Ngoah Toong Tốh Crơng Nhơp. Bo hếq pỡq, cứq tutuaiq nhêng máh viang khoiq ralốh, cớp máh ngoah toong khoiq cat.
13 Saí à noite pela porta do Vale, e dirigi-me à fonte do Dragão e à porta da Esterqueira; verifiquei que as muralhas de Jerusalém estavam arruinadas e que as portas estavam consumidas pelo fogo.
14 Tâng vil coah angia mandang loŏh, cứq pỡq chu coah angia pỡng toâq pỡ Ngoah Toong Parluoiq Dỡq cớp pỡ Amống Dỡq Puo. Aséh dễn cứq tỡ têq pỡq rana ki.
14 Prossegui rumo à porta da Fonte e à piscina do Rei; mas não havia ali lugar para passagem com a minha montaria.
15 Yuaq ngkíq, cứq ỡt aséh dễn pỡq atứng chu coah avúng Ki-trôn, cớp pỡq nhêng mpễr viang vil ki. Chơ cứq píh chu loah na rana tiaq, cớp mut loah chu clống vil pỡq pha Ngoah Toong Avúng.
15 Subi então à noite ao barranco, examinei a muralha, retomei em seguida o mesmo caminho e reentrei pela porta do Vale.
16 Ma máh cũai sốt tỡ bữn dáng cứq pỡq chu léq, tỡ la ntôm táq ntrớu. Bo ki cứq tỡ bữn atỡng yũah máh sễm ai tỗp I-sarel, máh cũai tễng rit sang, máh cũai sốt, máh cũai ayững atĩ, tỡ la muoi noaq cũai aléq ca bữn mpỗl tễ ranáq nâi bữn dáng.
16 Os magistrados ignoravam onde eu tinha ido e o que queria fazer. Até aquele momento, eu nada havia deixado transparecer, nem aos Judeus, nem aos sacerdotes, nem aos homens importantes, nem aos magistrados, nem às demais pessoas do povo que se ocupavam dos trabalhos.
17 Ma toâq sanua, cứq atỡng tỗp alới neq: “Tỗp anhia dáng chơ hái ramóh sa‑ữi ranáq túh coat la cỗ tian vil Yaru-salem cỡt ralốh, cớp ngoah toong viang vil la cat nheq chơ. Hâi! Cóq hái atức loah viang vil nâi tamái dŏq hái tỡ bữn sâng casiet noâng.”
17 Disse-lhes então: Vede a miséria em que estamos; Jerusalém devastada, suas portas consumidas pelo fogo! Vinde; reconstruamos as muralhas da cidade e ponhamos termo a esta humilhante situação.
18 Chơ cứq atỡng yỗn alới dáng tễ Yiang Sursĩ khoiq ỡt cớp cứq cớp chuai cứq; cớp tễ máh parnai puo khoiq atỡng cứq.
18 Contei-lhes em seguida como a mão de meu Deus me favorecera e narrei-lhes tudo o que dissera o rei. Gritaram todos: Vamos! Reconstruamos! E com coragem puseram-se a trabalhar nessa boa obra.
19 Toâq San-balat tễ tỗp Hô-rôn, Tô-bia tễ tỗp Amôn, cớp Kê-sêm tễ tỗp Arap sâng tễ ranáq hái aloŏh ngê ễ táq, alới cacháng ayê tỗp hếq, dếh pai neq hỡ: “Ntrớu anhia ễ táq? Anhia ễ chíl puo tỡ?”
19 Quando Sanabalat, o horonita, Tobias, o servo amonita, e Gossem, o árabe, souberam disso, zombaram de nós e diziam num tom de desprezo: Que estais fazendo? Quereis revoltar-vos contra o rei?
20 Cứq ta‑ỡi neq: “Yiang Sursĩ tâng pỡng paloŏng ễ rachuai tỗp hếq bữn táq moâm máh ranáq nâi. Tỗp hếq la táq ranáq án, cớp hếq ntôm ễ atức loah viang vil nâi. Ma anhia ŏ́q pún tâng vil Yaru-salem, cớp tỡ têq chống vil nâi.”
20 Respondi-lhes: O próprio Deus do céu é quem nos fará triunfar. Nós somos seus servos, e vamos reconstruir. Quanto a vós, não tendes parte, nem direito, nem lembrança em Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.