Neemias 2

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Tâng casâi pỗn (casâi Ni-san) bo Ar-tasơc-si cỡt puo bar chít cumo chơ, cứq ntôm aloŏh blŏ́ng yỗn puo Ar-tasơc-si nguaiq. Tễ nhũang, án tỡ nai hữm cứq ngua ariang trỗ nâi.
1 No mês de nisã, no ano vigésimo do rei Artaxerxes, uma vez posto o vinho diante dele, eu o tomei para oferecer e lho dei; ora, eu nunca antes estivera triste diante dele.
2 Ngkíq án blớh cứq neq: “Ntrớu ca táq mới chưq? Tỡ hữm mới a‑ĩ tacóh ntrớu. Ma nŏ́q mới ngua ngkíq?”
2 O rei me disse: Por que está triste o teu rosto, se não estás doente? Tem de ser tristeza do coração. Então, temi sobremaneira
3 chơ cứq ta‑ỡi neq: “Sễq yỗn puo ỡt cóng tamoong dũn! Nŏ́q tỡ yỗn hếq ngua, yuaq vil ca bữn ping achúc achiac hếq khoiq rúng ralốh nheq, cớp ngoah toong vil la noau chŏ́ng cat pốih nheq!”
3 e lhe respondi: viva o rei para sempre! Como não me estaria triste o rosto se a cidade, onde estão os sepulcros de meus pais, está assolada e tem as portas consumidas pelo fogo?
4 Puo blớh loah: “Ntrớu mới yoc ễ bữn?”
4 Disse-me o rei: Que me pedes agora? Então, orei ao Deus dos céus
5 chơ cứq ta‑ỡi puo neq: “Khân puo sâng bũi pahỡm chóq hếq, cớp ễ yỗn ĩn hếq sễq, ki hếq sễq pỡq pỡ cruang Yuda, chu vil ca bữn ping achúc achiac hếq, dŏq hếq atức loah vil ki.”
5 e disse ao rei: se é do agrado do rei, e se o teu servo acha mercê em tua presença, peço-te que me envies a Judá, à cidade dos sepulcros de meus pais, para que eu a reedifique.
6 Bo ki lacuoi puo ỡt tacu tĩng puo, cớp puo pruam cớp santoiq cứq sễq. Chơ án blớh cứq neq: “Mới ễ pỡq dũn máh léq, cớp tangái léq mới ễ píh chu loah?”
6 Então, o rei, estando a rainha assentada junto dele, me disse: Quanto durará a tua ausência? Quando voltarás? Aprouve ao rei enviar-me, e marquei certo prazo.
7 Cớp cứq sễq án chĩc choâiq thỡ cơiq atỡng yỗn máh cũai sốt tâng cruang coah angia mandang pât crỗng Ơ-phơ-rat, atỡng alới yỗn cứq têq pỡq chu cruang Yuda.
7 E ainda disse ao rei: Se ao rei parece bem, deem-se-me cartas para os governadores dalém do Eufrates, para que me permitam passar e entrar em Judá,
8 Cứq sễq án chĩc dếh choâiq thỡ cơiq yỗn Asap, la cũai nhêng salĩq sarứng puo, yỗn án chuaq aluang dŏq táq loah ngoah toong ntốq kĩaq Dống Sang Toâr, táq loah viang vil, cớp táq dống yỗn cứq ỡt hỡ. Puo yỗn dũ ramứh samoât cứq sễq, la cỗ nhơ Yiang Sursĩ ỡt cớp cứq.
8 como também carta para Asafe, guarda das matas do rei, para que me dê madeira para as vigas das portas da cidadela do templo, para os muros da cidade e para a casa em que deverei alojar-me. E o rei mas deu, porque a boa mão do meu Deus era comigo.
9 Chơ puo ớn máh cũai sốt tahan cớp tỗp tahan ỡt aséh pỡq nứng cứq. Tữ cứq toâq pỡ angia mandang pât crỗng Ơ-phơ-rat, cứq chiau choâiq thỡ tễ puo yỗn máh cũai sốt dáng.
9 Então, fui aos governadores dalém do Eufrates e lhes entreguei as cartas do rei; ora, o rei tinha enviado comigo oficiais do exército e cavaleiros.
10 Toâq San-balat tễ tỗp Hô-rôn, cớp Tô-bia cũai sốt tâng cruang Amôn sâng muoi noaq cũai toâq táq ranáq dŏq chuai cũai I-sarel, ngkíq alới tỡ bữn bũi pahỡm.
10 Disto ficaram sabendo Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo amonita; e muito lhes desagradou que alguém viesse a procurar o bem dos filhos de Israel.
11 Cứq pỡq chu vil Yaru-salem cớp ỡt tâng ntốq ki pái tangái.
11 Cheguei a Jerusalém, onde estive três dias.
12 Ma cứq tỡ bữn atỡng yỗn noau dáng tễ ranáq Yiang Sursĩ táq tâng mứt pahỡm cứq dŏq chuai vil Yaru-salem. Toâq sadâu cứq loŏh pỡq, ma bữn bĩq náq sâng pỡq nứng cứq. Hếq dững ống muoi lám aséh dễn cứq ỡt.
12 Então, à noite me levantei, e uns poucos homens, comigo; não declarei a ninguém o que o meu Deus me pusera no coração para eu fazer em Jerusalém. Não havia comigo animal algum, senão o que eu montava.
13 Bo noâng canám, hếq loŏh tễ vil pỡq pha Ngoah Toong Avúng coah angia mandang pât; chơ pỡq pha coah angia pưn Dỡq Parníq Ngưoc Tuang toau toâq Ngoah Toong Tốh Crơng Nhơp. Bo hếq pỡq, cứq tutuaiq nhêng máh viang khoiq ralốh, cớp máh ngoah toong khoiq cat.
13 De noite, saí pela Porta do Vale, para o lado da Fonte do Dragão e para a Porta do Monturo e contemplei os muros de Jerusalém, que estavam assolados, cujas portas tinham sido consumidas pelo fogo.
14 Tâng vil coah angia mandang loŏh, cứq pỡq chu coah angia pỡng toâq pỡ Ngoah Toong Parluoiq Dỡq cớp pỡ Amống Dỡq Puo. Aséh dễn cứq tỡ têq pỡq rana ki.
14 Passei à Porta da Fonte e ao açude do rei; mas não havia lugar por onde passasse o animal que eu montava.
15 Yuaq ngkíq, cứq ỡt aséh dễn pỡq atứng chu coah avúng Ki-trôn, cớp pỡq nhêng mpễr viang vil ki. Chơ cứq píh chu loah na rana tiaq, cớp mut loah chu clống vil pỡq pha Ngoah Toong Avúng.
15 Subi à noite pelo ribeiro e contemplei ainda os muros; voltei, entrei pela Porta do Vale e tornei para casa.
16 Ma máh cũai sốt tỡ bữn dáng cứq pỡq chu léq, tỡ la ntôm táq ntrớu. Bo ki cứq tỡ bữn atỡng yũah máh sễm ai tỗp I-sarel, máh cũai tễng rit sang, máh cũai sốt, máh cũai ayững atĩ, tỡ la muoi noaq cũai aléq ca bữn mpỗl tễ ranáq nâi bữn dáng.
16 Não sabiam os magistrados aonde eu fora nem o que fazia, pois até aqui não havia eu declarado coisa alguma, nem aos judeus, nem aos sacerdotes, nem aos nobres, nem aos magistrados, nem aos mais que faziam a obra.
17 Ma toâq sanua, cứq atỡng tỗp alới neq: “Tỗp anhia dáng chơ hái ramóh sa‑ữi ranáq túh coat la cỗ tian vil Yaru-salem cỡt ralốh, cớp ngoah toong viang vil la cat nheq chơ. Hâi! Cóq hái atức loah viang vil nâi tamái dŏq hái tỡ bữn sâng casiet noâng.”
17 Então, lhes disse: Estais vendo a miséria em que estamos, Jerusalém assolada, e as suas portas, queimadas; vinde, pois, reedifiquemos os muros de Jerusalém e deixemos de ser opróbrio.
18 Chơ cứq atỡng yỗn alới dáng tễ Yiang Sursĩ khoiq ỡt cớp cứq cớp chuai cứq; cớp tễ máh parnai puo khoiq atỡng cứq.
18 E lhes declarei como a boa mão do meu Deus estivera comigo e também as palavras que o rei me falara. Então, disseram: Disponhamo-nos e edifiquemos. E fortaleceram as mãos para a boa obra.
19 Toâq San-balat tễ tỗp Hô-rôn, Tô-bia tễ tỗp Amôn, cớp Kê-sêm tễ tỗp Arap sâng tễ ranáq hái aloŏh ngê ễ táq, alới cacháng ayê tỗp hếq, dếh pai neq hỡ: “Ntrớu anhia ễ táq? Anhia ễ chíl puo tỡ?”
19 Porém Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo amonita, e Gesém, o arábio, quando o souberam, zombaram de nós, e nos desprezaram, e disseram: Que é isso que fazeis? Quereis rebelar-vos contra o rei?
20 Cứq ta‑ỡi neq: “Yiang Sursĩ tâng pỡng paloŏng ễ rachuai tỗp hếq bữn táq moâm máh ranáq nâi. Tỗp hếq la táq ranáq án, cớp hếq ntôm ễ atức loah viang vil nâi. Ma anhia ŏ́q pún tâng vil Yaru-salem, cớp tỡ têq chống vil nâi.”
20 Então, lhes respondi: o Deus dos céus é quem nos dará bom êxito; nós, seus servos, nos disporemos e reedificaremos; vós, todavia, não tendes parte, nem direito, nem memorial em Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.