Neemias 2
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs BKJ
1 Tâng casâi pỗn (casâi Ni-san) bo Ar-tasơc-si cỡt puo bar chít cumo chơ, cứq ntôm aloŏh blŏ́ng yỗn puo Ar-tasơc-si nguaiq. Tễ nhũang, án tỡ nai hữm cứq ngua ariang trỗ nâi.
1 E sucedeu no mês de nisã, no vigésimo ano do rei Artaxerxes, que o vinho estava diante dele; e eu apanhei o vinho, e o dei ao rei. Ora, eu nunca tinha estado triste na sua presença.
2 Ngkíq án blớh cứq neq: “Ntrớu ca táq mới chưq? Tỡ hữm mới a‑ĩ tacóh ntrớu. Ma nŏ́q mới ngua ngkíq?”
2 Porquanto, o rei me disse: Por que o teu semblante está triste, visto que não estás enfermo? Isto não é nada mais que tristeza de coração. Então eu fiquei muitíssimo temeroso,
3 chơ cứq ta‑ỡi neq: “Sễq yỗn puo ỡt cóng tamoong dũn! Nŏ́q tỡ yỗn hếq ngua, yuaq vil ca bữn ping achúc achiac hếq khoiq rúng ralốh nheq, cớp ngoah toong vil la noau chŏ́ng cat pốih nheq!”
3 e disse ao rei: Que o rei viva para sempre; por que o meu semblante não estaria triste, quando a cidade, o lugar dos sepulcros dos meus pais, jaz em ruínas, e os seus portões estão consumidos pelo fogo?
4 Puo blớh loah: “Ntrớu mới yoc ễ bữn?”
4 Então, o rei me disse: Que me pedes tu? Assim, orei ao Deus do céu.
5 chơ cứq ta‑ỡi puo neq: “Khân puo sâng bũi pahỡm chóq hếq, cớp ễ yỗn ĩn hếq sễq, ki hếq sễq pỡq pỡ cruang Yuda, chu vil ca bữn ping achúc achiac hếq, dŏq hếq atức loah vil ki.”
5 E eu disse ao rei: Se for do agrado do rei, e se o teu servo tem achado graça a tua vista, que tu me envies a Judá, à cidade dos sepulcros dos meus pais, para que eu possa edificá-la.
6 Bo ki lacuoi puo ỡt tacu tĩng puo, cớp puo pruam cớp santoiq cứq sễq. Chơ án blớh cứq neq: “Mới ễ pỡq dũn máh léq, cớp tangái léq mới ễ píh chu loah?”
6 E o rei disse-me (estando a rainha também assentada junto a ele): Pois quanto tempo durará a viagem? E quando tu retornarás? Assim, aprouve ao rei me enviar; e eu lhe apontei um tempo.
7 Cớp cứq sễq án chĩc choâiq thỡ cơiq atỡng yỗn máh cũai sốt tâng cruang coah angia mandang pât crỗng Ơ-phơ-rat, atỡng alới yỗn cứq têq pỡq chu cruang Yuda.
7 Além disso, eu disse ao rei: Se for do agrado do rei, que me sejam dadas cartas aos governadores dalém do rio, para que eles me permitam passar até que eu entre em Judá;
8 Cứq sễq án chĩc dếh choâiq thỡ cơiq yỗn Asap, la cũai nhêng salĩq sarứng puo, yỗn án chuaq aluang dŏq táq loah ngoah toong ntốq kĩaq Dống Sang Toâr, táq loah viang vil, cớp táq dống yỗn cứq ỡt hỡ. Puo yỗn dũ ramứh samoât cứq sễq, la cỗ nhơ Yiang Sursĩ ỡt cớp cứq.
8 e uma carta para Asafe, o guarda da floresta do rei, para que ele me dê madeira para fazer vigas para os portões do palácio que pertenciam à casa, e para a muralha da cidade, e para a casa na qual entrarei. E o rei me concedeu, segundo a boa mão do meu Deus sobre mim.
9 Chơ puo ớn máh cũai sốt tahan cớp tỗp tahan ỡt aséh pỡq nứng cứq. Tữ cứq toâq pỡ angia mandang pât crỗng Ơ-phơ-rat, cứq chiau choâiq thỡ tễ puo yỗn máh cũai sốt dáng.
9 Então, cheguei até os governadores dalém do rio, e dei-lhes as cartas do rei. Ora, o rei tinha enviado comigo capitães do exército e cavaleiros.
10 Toâq San-balat tễ tỗp Hô-rôn, cớp Tô-bia cũai sốt tâng cruang Amôn sâng muoi noaq cũai toâq táq ranáq dŏq chuai cũai I-sarel, ngkíq alới tỡ bữn bũi pahỡm.
10 Quando Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo amonita, ouviu isto, afligiu-os muitíssimo que ali havia chegado um homem para buscar o bem-estar dos filhos de Israel.
11 Cứq pỡq chu vil Yaru-salem cớp ỡt tâng ntốq ki pái tangái.
11 Assim, eu vim até Jerusalém, e ali fiquei três dias.
12 Ma cứq tỡ bữn atỡng yỗn noau dáng tễ ranáq Yiang Sursĩ táq tâng mứt pahỡm cứq dŏq chuai vil Yaru-salem. Toâq sadâu cứq loŏh pỡq, ma bữn bĩq náq sâng pỡq nứng cứq. Hếq dững ống muoi lám aséh dễn cứq ỡt.
12 E eu me levantei à noite, eu e alguns poucos homens comigo; não contei a homem algum o que o meu Deus havia posto no meu coração para fazer em Jerusalém; nem havia qualquer animal comigo, salvo aquele que eu montava.
13 Bo noâng canám, hếq loŏh tễ vil pỡq pha Ngoah Toong Avúng coah angia mandang pât; chơ pỡq pha coah angia pưn Dỡq Parníq Ngưoc Tuang toau toâq Ngoah Toong Tốh Crơng Nhơp. Bo hếq pỡq, cứq tutuaiq nhêng máh viang khoiq ralốh, cớp máh ngoah toong khoiq cat.
13 E eu saí à noite junto ao portão do vale, a saber, diante do poço do dragão, até a porta do esterco, e vi as muralhas de Jerusalém, as quais estavam demolidas, e os seus portões estavam consumidos pelo fogo.
14 Tâng vil coah angia mandang loŏh, cứq pỡq chu coah angia pỡng toâq pỡ Ngoah Toong Parluoiq Dỡq cớp pỡ Amống Dỡq Puo. Aséh dễn cứq tỡ têq pỡq rana ki.
14 Então, segui adiante até o portão da fonte, e à piscina do rei; mas não havia lugar para o animal que estava debaixo de mim passar.
15 Yuaq ngkíq, cứq ỡt aséh dễn pỡq atứng chu coah avúng Ki-trôn, cớp pỡq nhêng mpễr viang vil ki. Chơ cứq píh chu loah na rana tiaq, cớp mut loah chu clống vil pỡq pha Ngoah Toong Avúng.
15 Então, eu subi à noite pelo ribeiro, e vi a muralha, e voltei, e entrei pelo portão do vale, e assim retornei.
16 Ma máh cũai sốt tỡ bữn dáng cứq pỡq chu léq, tỡ la ntôm táq ntrớu. Bo ki cứq tỡ bữn atỡng yũah máh sễm ai tỗp I-sarel, máh cũai tễng rit sang, máh cũai sốt, máh cũai ayững atĩ, tỡ la muoi noaq cũai aléq ca bữn mpỗl tễ ranáq nâi bữn dáng.
16 E os governantes não souberam aonde eu fui, nem o que fiz; tampouco eu tinha dito aos judeus, nem aos sacerdotes, nem aos nobres, nem aos governantes, nem aos mais que faziam a obra.
17 Ma toâq sanua, cứq atỡng tỗp alới neq: “Tỗp anhia dáng chơ hái ramóh sa‑ữi ranáq túh coat la cỗ tian vil Yaru-salem cỡt ralốh, cớp ngoah toong viang vil la cat nheq chơ. Hâi! Cóq hái atức loah viang vil nâi tamái dŏq hái tỡ bữn sâng casiet noâng.”
17 Então eu lhes disse: Vós vedes a angústia na qual estamos, como Jerusalém está assolada, e os seus portões estão queimados pelo fogo; vinde, e edifiquemos a muralha de Jerusalém, para que não sejamos mais um opróbrio.
18 Chơ cứq atỡng yỗn alới dáng tễ Yiang Sursĩ khoiq ỡt cớp cứq cớp chuai cứq; cớp tễ máh parnai puo khoiq atỡng cứq.
18 Então eu lhes contei como a mão do meu Deus foi boa sobre mim; bem como as palavras que o rei me tinha falado. E eles disseram: Levantemo-nos e edifiquemos. Assim, eles fortaleceram as suas mãos para esta boa obra.
19 Toâq San-balat tễ tỗp Hô-rôn, Tô-bia tễ tỗp Amôn, cớp Kê-sêm tễ tỗp Arap sâng tễ ranáq hái aloŏh ngê ễ táq, alới cacháng ayê tỗp hếq, dếh pai neq hỡ: “Ntrớu anhia ễ táq? Anhia ễ chíl puo tỡ?”
19 Mas quando ouviu isto Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo, amonita, e Gesém, o árabe, riram de nós por escárnio, e nos desprezaram, e disseram: Que coisa é esta que fazeis? Quereis rebelar-vos contra o rei?
20 Cứq ta‑ỡi neq: “Yiang Sursĩ tâng pỡng paloŏng ễ rachuai tỗp hếq bữn táq moâm máh ranáq nâi. Tỗp hếq la táq ranáq án, cớp hếq ntôm ễ atức loah viang vil nâi. Ma anhia ŏ́q pún tâng vil Yaru-salem, cớp tỡ têq chống vil nâi.”
20 Então, lhes respondi e disse: O Deus do céu, ele nos fará prosperar; por isso nós, os seus servos, levantaremos e edificaremos; mas vós não tendes parte alguma, nem direito, nem memorial em Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.