Lucas 20
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARA
1 Bữn muoi tangái Yê-su atỡng parnai o tễ Yiang Sursĩ yỗn máh cũai proai tâng Dống Sang Toâr tamứng. Bo ki bữn máh cũai sốt tỗp tễng rit sang Yiang Sursĩ, máh cũai yống rit, cớp máh cũai sốt nheq sâu, toâq pỡ án cớp blớh neq:
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, sobrevieram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 “Sễq thâi atỡng hếq tễ chớc ntrớu thâi táq ranáq salễh nâi? Noau yỗn thâi bữn chớc nâi?”
2 e o arguiram nestes termos: Dize-nos: com que autoridade fazes estas coisas? Ou quem te deu esta autoridade?
3 Yê-su ta‑ỡi alới neq: “Cứq yoc ễ blớh anhia muoi ŏ́c tê. Sễq anhia ta‑ỡi cứq:
3 Respondeu-lhes: Também eu vos farei uma pergunta; dizei-me:
4 Ranáq batễm Yang táq, tễ léq ranáq ki toâq, tễ Yiang Sursĩ tỡ la tễ cũai?”
4 o batismo de João era dos céus ou dos homens?
5 Chơ alới sarhống neq: “Khân hái ta‑ỡi án neq: ‘Ranáq batễm nâi toâq tễ Yiang Sursĩ,’ ngkếq án blớh loah hái neq: ‘Khân ngkíq, nŏ́q anhia tỡ bữn sa‑âm Yang?’
5 Então, eles arrazoavam entre si: Se dissermos: do céu, ele dirá: Por que não acreditastes nele?
6 Ma khân hái ta‑ỡi án neq: ‘Ranáq batễm nâi chống toâq tễ cũai,’ chơ hái ngcŏh cũai proai tám tamáu chóq hái, yuaq alới sa‑âm Yang la cũai tang bỗq Yiang Sursĩ.”
6 Mas, se dissermos: dos homens, o povo todo nos apedrejará; porque está convicto de ser João um profeta.
7 Ngkíq alới ta‑ỡi Yê-su neq: “Hếq tỡ dáng.”
7 Por fim, responderam que não sabiam.
8 Yê-su ta‑ỡi loah alới neq: “Chơ! Cứq tỡ bữn atỡng tê yỗn anhia dáng noau yỗn cứq bữn chớc táq máh ranáq nâi.”
8 Então, Jesus lhes replicou: Pois nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.
9 Yê-su atỡng máh cũai clứng ki toâq parnai sacâm neq: “Bữn manoaq chóh voar nho tâng nưong. Chơ án yỗn cũai canŏ́h táq dỡ nưong án. Alới pruam ndỡm cớp mpễq máh palâi. Moâm ki án pỡq cruang canŏ́h.
9 A seguir, passou Jesus a proferir ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, arrendou-a a lavradores e ausentou-se do país por prazo considerável.
10 Toâq ngư palâi chĩn, ncháu ki ớn cũai sũl toâq pỡ alới ca táq dỡ nưong án. Án ớn sũl ki ĩt pún án tễ alới. Ma alới ca táq ranáq tâng nưong ki toân cũai sũl, cớp alới tuih án chu miat.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha; os lavradores, porém, depois de o espancarem, o despacharam vazio.
11 Chơ ncháu ki ớn sũl canŏ́h ễn pỡq chu nưong ki. Ma cũai táq dỡ nưong ki toân cũai sũl ki tê, cớp alới lóc acrieiq án; chơ alới tuih án yỗn chu miat.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo; mas eles também a este espancaram e, depois de o ultrajarem, o despacharam vazio.
12 Vớt ki ncháu ớn manoaq sũl ễn. Ma cũai táq dỡ nưong ki táq sũl ki bớc chũl, cớp alới tuih aloŏh án hỡ.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de o ferirem, expulsaram.
13 Chơ ncháu ki chanchớm neq: ‘Nŏ́q ễn cứq ễ táq? Cứq ớn con samiang ca cứq pasếq lứq ễn pỡq. Lứq alới yám noap án.’
13 Então, disse o dono da vinha: Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.
14 Ma toâq alới ca táq dỡ nưong ki hữm con samiang ncháu nưong, chơ manoaq atỡng manoaq neq: ‘Nâi la lứq con tŏ́ng ncháu. Hâi! Hái cachĩt chíq án! Chơ máh mun án cỡt khong hái!’
14 Vendo-o, porém, os lavradores, arrazoavam entre si, dizendo: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que a herança venha a ser nossa.
15 Chơ alới âc sadŏ́h con ncháu ki loŏh tễ nưong, cớp alới cachĩt án. Ngkíq, nŏ́q toâp ncháu ki ễ táq chóq máh cũai táq dỡ nưong án?
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?
16 Lứq án toâq cachĩt táh nheq alới, cớp án yỗn cũai canŏ́h ễn táq dỡ nưong án.”
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e passará a vinha a outros. Ao ouvirem isto, disseram: Tal não aconteça!
17 Ma Yê-su nhêng chu alới cớp blớh neq: “Khân tỡ bữn ngkíq, ntrớu la ngê tễ santoiq tâng tâm saráq Yiang Sursĩ khoiq pai tễ mbŏ́q neq:
17 Mas Jesus, fitando-os, disse: Que quer dizer, pois, o que está escrito:
18 Cũai aléq ma dớm tâng tamáu nâi, án khat loâng. Ma khân tamáu nâi satooh pĩeiq tỗ cũai, cũai ki lứq dưoiq tháng.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Máh cũai sốt tỗp tễng rit sang Yiang Sursĩ cớp máh cũai yống rit chuaq ngê ễ cỗp toâp Yê-su, yuaq alới dáng Yê-su atỡng parnai sacâm ki tễ alới. Ma alới tỡ khớn, yuaq alới ngcŏh máh cũai proai.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam lançar-lhe as mãos, pois perceberam que, em referência a eles, dissera esta parábola; mas temiam o povo.
20 Ma alới tutuaiq níc tễ Yê-su. Alới ớn cũai pỡq soc ngê tễ án. Cũai ki táq nan cũai mantoat o, ma alới toâq pỡ Yê-su yoc ễ chuaq ralíh tễ án. Alới yoc ễ cỗp cớp chiau án pỡ atĩ cũai sốt.
20 Observando-o, subornaram emissários que se fingiam de justos para verem se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Máh cũai soc ngê ki blớh Yê-su neq: “Thâi ơi! Hếq dáng chơ thâi atỡng pĩeiq níc. Cớp yáng moat thâi, nheq tữh cũai la lĩ-ralĩ nheq. Thâi atỡng ngê Yiang Sursĩ pĩeiq lứq.
21 Então, o consultaram, dizendo: Mestre, sabemos que falas e ensinas retamente e não te deixas levar de respeitos humanos, porém ensinas o caminho de Deus segundo a verdade;
22 Ngkíq hếq sễq thâi atỡng hếq: Ntrớu thâi chanchớm, pĩeiq ma tỡ bữn hái cóq muap práq thễq pỡ puo Rô-ma?”
22 é lícito pagar tributo a César ou não?
23 Ma Yê-su khoiq dáng alới bữn ngê ễ chim án; chơ án pai chóq alới neq:
23 Mas Jesus, percebendo-lhes o ardil, respondeu:
24 “Anhia dững yỗn cứq nhêng muoi ŏ́c práq! Ŏ́c práq nâi bữn roâp cớp chĩr samoât tỗ noau?”
24 Mostrai-me um denário. De quem é a efígie e a inscrição? Prontamente disseram: De César. Então, lhes recomendou Jesus:
25 Alới ta‑ỡi neq: “Puo Rô-ma.”
25 Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Bo Yê-su atỡng yáng moat cũai clứng, máh cũai ca chim Yê-su tỡ bữn ramóh muoi ŏ́c lôih ntrớu tễ santoiq Yê-su atỡng. Ngkíq alới sâng dớt lứq Yê-su ta‑ỡi ngkíq. Chơ alới tỡ bữn tabỗq ntrớu noâng.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Bữn cũai tễ tỗp Sa-dusê toâq pỡ Yê-su. Tỗp alới ki pai cũai khoiq cuchĩt tỡ têq tamoong loah. Alới atỡng Yê-su neq:
27 Chegando alguns dos saduceus, homens que dizem não haver ressurreição,
28 “Thâi ơi! Môi-se khoiq chĩc yỗn hái dáng neq: ‘Khân manoaq samiang khoiq cuchĩt, ma lacuoi án noâng tamoong, cớp alới tỡ yũah bữn con, ngkíq sễm ai án cóq siem lacuoi án, dŏq patŏ́ng loah án ca khoiq cuchĩt.’
28 perguntaram-lhe: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se morrer o irmão de alguém, sendo aquele casado e não deixando filhos, seu irmão deve casar com a viúva e suscitar descendência ao falecido.
29 Dỡi mbŏ́q bữn tapul náq sễm ai. Ai clúng khoiq ĩt lacuoi. Ma án cuchĩt tỡ yũah bữn con.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 Ngkíq a‑ễm ndĩ án siem lacuoi ai.
30 o segundo e o terceiro também desposaram a viúva;
31 Cớp machớng ki tê, tễ a‑ễm ndĩ toau toâq a‑ễm ralŏ́h. Tapul náq alới la machớng nheq. Alới cuchĩt ma tỡ yũah bữn con.
31 igualmente os sete não tiveram filhos e morreram.
32 Toâq parsốt tháng mansễm ki cuchĩt tê.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Tữ máh cũai cuchĩt tamoong loah, mansễm ki cỡt lacuoi noau? Yuaq alới tapul náq ndỡm nheq mansễm ki!”
33 Esta mulher, pois, no dia da ressurreição, de qual deles será esposa? Porque os sete a desposaram.
34 Yê-su ta‑ỡi alới neq: “Mansễm samiang ĩt cỡt lacuoi cayac ống tâng dỡi nâi sâng.
34 Então, lhes acrescentou Jesus: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento;
35 Ma alới ca sa‑âm Yiang Sursĩ, lứq Yiang Sursĩ yỗn alới tamoong loah tễ cuchĩt, cớp án yỗn alới tamoong mantái níc. Cũai ki tỡ bữn ĩt noâng lacuoi cayac.
35 mas os que são havidos por dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 Alới la samoât riang ranễng Yiang Sursĩ tê; alới tỡ nai cuchĩt noâng. Alới lứq cỡt con acái Yiang Sursĩ, yuaq alới khoiq tamoong loah tễ cuchĩt chơ.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Ma tễ ranáq cũai cuchĩt ma tamoong loah, Môi-se khoiq yỗn hái dáng raloaih tễ ŏ́c ki, bo án chĩc atỡng tễ rambũ blữ ũih ma tỡ bữn cat. Ntốq ki án dŏq Yiang Sursĩ la
37 E que os mortos hão de ressuscitar, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando chama ao Senhor o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Têq hái dáng alới tamoong loah tễ cuchĩt, yuaq cũai cuchĩt tỡ têq sang Yiang Sursĩ. Ống alới ca tamoong sâng têq sang án, cớp nheq tữh cũai bữn tamoong cỗ nhơ tễ Yiang Sursĩ.”
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Moâm Yê-su pai ngkíq, bữn cũai tễ tỗp yống rit pai chóq Yê-su neq: “Thâi ơi! Lứq pĩeiq máh santoiq thâi pai!”
39 Então, disseram alguns dos escribas: Mestre, respondeste bem!
40 Vớt ki, alới tỡ khớn blớh muoi santoiq ntrớu noâng tễ Yê-su.
40 Dali por diante, não ousaram mais interrogá-lo.
41 Yê-su blớh alới ki neq: “Yuaq nŏ́q cũai dốq pai Crĩt toâq tễ tŏ́ng toiq puo Davĩt?
41 Mas Jesus lhes perguntou: Como podem dizer que o Cristo é filho de Davi?
42 — ausente —
42 Visto como o próprio Davi afirma no livro dos Salmos:
43 — ausente —
43 até que eu ponha os teus inimigos por estrado dos teus pés.
44 Cutỗ Davĩt toâp dŏq Crĩt la ‘Ncháu’. Ki nŏ́q têq Davĩt dŏq cũai tễ tŏ́ng toiq án bữm la ‘Ncháu’?”
44 Assim, pois, Davi lhe chama Senhor, e como pode ser ele seu filho?
45 Bo clứng cũai ỡt tamứng santoiq Yê-su, án atỡng tỗp rien tễ án neq:
45 Ouvindo-o todo o povo, recomendou Jesus a seus discípulos:
46 “Anhia chỗi táq machớng cũai yống rit. Alới yoc lứq sớp au tuar cuti, cớp alới yoc lứq cũai canŏ́h tabỡp o bo alới ỡt cớp cũai clứng. Alới yoc ễ bữn cachơng tacu o clữi nheq tễ canŏ́h tâng dống sang, cớp alới yoc ễ tacu coah pỡng toâq noau mơi alới toâq cha.
46 Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes;
47 Alới lôp máh mun cán cumai, cớp alới câu cuti lứq ễq noau pai alới tanoang o. Ma chumát tôt alới ntâng hỡn tễ máh cũai canŏ́h!”
47 os quais devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações; estes sofrerão juízo muito mais severo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.