Lucas 20
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARIB
1 Bữn muoi tangái Yê-su atỡng parnai o tễ Yiang Sursĩ yỗn máh cũai proai tâng Dống Sang Toâr tamứng. Bo ki bữn máh cũai sốt tỗp tễng rit sang Yiang Sursĩ, máh cũai yống rit, cớp máh cũai sốt nheq sâu, toâq pỡ án cớp blớh neq:
1 Num desses dias, quando Jesus ensinava o povo no templo, e anunciava o evangelho, sobrevieram os principais sacerdotes e os escribas, com os anciãos.
2 “Sễq thâi atỡng hếq tễ chớc ntrớu thâi táq ranáq salễh nâi? Noau yỗn thâi bữn chớc nâi?”
2 e falaram-lhe deste modo: Dize-nos, com que autoridade fazes tu estas coisas? Ou, quem é o que te deu esta autoridade?
3 Yê-su ta‑ỡi alới neq: “Cứq yoc ễ blớh anhia muoi ŏ́c tê. Sễq anhia ta‑ỡi cứq:
3 Respondeu-lhes ele: Eu também vos farei uma pergunta; dizei-me, pois:
4 Ranáq batễm Yang táq, tễ léq ranáq ki toâq, tễ Yiang Sursĩ tỡ la tễ cũai?”
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Chơ alới sarhống neq: “Khân hái ta‑ỡi án neq: ‘Ranáq batễm nâi toâq tễ Yiang Sursĩ,’ ngkếq án blớh loah hái neq: ‘Khân ngkíq, nŏ́q anhia tỡ bữn sa‑âm Yang?’
5 Ao que eles arrazoavam entre si: Se dissermos: do céu, ele dirá: Por que não crestes?
6 Ma khân hái ta‑ỡi án neq: ‘Ranáq batễm nâi chống toâq tễ cũai,’ chơ hái ngcŏh cũai proai tám tamáu chóq hái, yuaq alới sa‑âm Yang la cũai tang bỗq Yiang Sursĩ.”
6 Mas, se dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará; pois está convencido de que João era profeta.
7 Ngkíq alới ta‑ỡi Yê-su neq: “Hếq tỡ dáng.”
7 Responderam, pois, que não sabiam donde era.
8 Yê-su ta‑ỡi loah alới neq: “Chơ! Cứq tỡ bữn atỡng tê yỗn anhia dáng noau yỗn cứq bữn chớc táq máh ranáq nâi.”
8 Replicou-lhes Jesus: Nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.
9 Yê-su atỡng máh cũai clứng ki toâq parnai sacâm neq: “Bữn manoaq chóh voar nho tâng nưong. Chơ án yỗn cũai canŏ́h táq dỡ nưong án. Alới pruam ndỡm cớp mpễq máh palâi. Moâm ki án pỡq cruang canŏ́h.
9 Começou então a dizer ao povo esta parábola: Um homem plantou uma vinha, arrendou-a a uns lavradores, e ausentou-se do país por muito tempo.
10 Toâq ngư palâi chĩn, ncháu ki ớn cũai sũl toâq pỡ alới ca táq dỡ nưong án. Án ớn sũl ki ĩt pún án tễ alới. Ma alới ca táq ranáq tâng nưong ki toân cũai sũl, cớp alới tuih án chu miat.
10 No tempo próprio mandou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no embora de mãos vazias.
11 Chơ ncháu ki ớn sũl canŏ́h ễn pỡq chu nưong ki. Ma cũai táq dỡ nưong ki toân cũai sũl ki tê, cớp alới lóc acrieiq án; chơ alới tuih án yỗn chu miat.
11 Tornou a mandar outro servo; mas eles espancaram também a este e, afrontando-o, mandaram-no embora de mãos vazias.
12 Vớt ki ncháu ớn manoaq sũl ễn. Ma cũai táq dỡ nưong ki táq sũl ki bớc chũl, cớp alới tuih aloŏh án hỡ.
12 E mandou ainda um terceiro; mas feriram também a este e lançaram-no fora.
13 Chơ ncháu ki chanchớm neq: ‘Nŏ́q ễn cứq ễ táq? Cứq ớn con samiang ca cứq pasếq lứq ễn pỡq. Lứq alới yám noap án.’
13 Disse então o senhor da vinha: Que farei? Mandarei o meu filho amado; a ele talvez respeitarão.
14 Ma toâq alới ca táq dỡ nưong ki hữm con samiang ncháu nưong, chơ manoaq atỡng manoaq neq: ‘Nâi la lứq con tŏ́ng ncháu. Hâi! Hái cachĩt chíq án! Chơ máh mun án cỡt khong hái!’
14 Mas quando os lavradores o viram, arrazoaram entre si, dizendo: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 Chơ alới âc sadŏ́h con ncháu ki loŏh tễ nưong, cớp alới cachĩt án. Ngkíq, nŏ́q toâp ncháu ki ễ táq chóq máh cũai táq dỡ nưong án?
15 E lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 Lứq án toâq cachĩt táh nheq alới, cớp án yỗn cũai canŏ́h ễn táq dỡ nưong án.”
16 Virá e destruirá esses lavradores, e dará a vinha a outros. Ouvindo eles isso, disseram: Tal não aconteça!
17 Ma Yê-su nhêng chu alới cớp blớh neq: “Khân tỡ bữn ngkíq, ntrớu la ngê tễ santoiq tâng tâm saráq Yiang Sursĩ khoiq pai tễ mbŏ́q neq:
17 Mas Jesus, olhando para eles, disse: Pois, que quer dizer isto que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram, essa foi posta como pedra angular?
18 Cũai aléq ma dớm tâng tamáu nâi, án khat loâng. Ma khân tamáu nâi satooh pĩeiq tỗ cũai, cũai ki lứq dưoiq tháng.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra será despedaçado; mas aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó.
19 Máh cũai sốt tỗp tễng rit sang Yiang Sursĩ cớp máh cũai yống rit chuaq ngê ễ cỗp toâp Yê-su, yuaq alới dáng Yê-su atỡng parnai sacâm ki tễ alới. Ma alới tỡ khớn, yuaq alới ngcŏh máh cũai proai.
19 Ainda na mesma hora os escribas e os principais sacerdotes, percebendo que contra eles proferira essa parábola, procuraram deitar-lhe as mãos, mas temeram o povo.
20 Ma alới tutuaiq níc tễ Yê-su. Alới ớn cũai pỡq soc ngê tễ án. Cũai ki táq nan cũai mantoat o, ma alới toâq pỡ Yê-su yoc ễ chuaq ralíh tễ án. Alới yoc ễ cỗp cớp chiau án pỡ atĩ cũai sốt.
20 E, aguardando oportunidade, mandaram espias, os quais se fingiam justos, para o apanharem em alguma palavra, e o entregarem à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Máh cũai soc ngê ki blớh Yê-su neq: “Thâi ơi! Hếq dáng chơ thâi atỡng pĩeiq níc. Cớp yáng moat thâi, nheq tữh cũai la lĩ-ralĩ nheq. Thâi atỡng ngê Yiang Sursĩ pĩeiq lứq.
21 Estes, pois, o interrogaram, dizendo: Mestre, sabemos que falas e ensinas retamente, e que não consideras a aparência da pessoa, mas ensinas segundo a verdade o caminho de Deus;
22 Ngkíq hếq sễq thâi atỡng hếq: Ntrớu thâi chanchớm, pĩeiq ma tỡ bữn hái cóq muap práq thễq pỡ puo Rô-ma?”
22 é-nos lícito dar tributo a César, ou não?
23 Ma Yê-su khoiq dáng alới bữn ngê ễ chim án; chơ án pai chóq alới neq:
23 Mas Jesus, percebendo a astúcia deles, disse-lhes:
24 “Anhia dững yỗn cứq nhêng muoi ŏ́c práq! Ŏ́c práq nâi bữn roâp cớp chĩr samoât tỗ noau?”
24 Mostrai-me um denário. De quem é a imagem e a inscrição que ele tem? Responderam: De César.
25 Alới ta‑ỡi neq: “Puo Rô-ma.”
25 Disse-lhes então: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
26 Bo Yê-su atỡng yáng moat cũai clứng, máh cũai ca chim Yê-su tỡ bữn ramóh muoi ŏ́c lôih ntrớu tễ santoiq Yê-su atỡng. Ngkíq alới sâng dớt lứq Yê-su ta‑ỡi ngkíq. Chơ alới tỡ bữn tabỗq ntrớu noâng.
26 E não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Bữn cũai tễ tỗp Sa-dusê toâq pỡ Yê-su. Tỗp alới ki pai cũai khoiq cuchĩt tỡ têq tamoong loah. Alới atỡng Yê-su neq:
27 Chegaram então alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, e perguntaram-lhe:
28 “Thâi ơi! Môi-se khoiq chĩc yỗn hái dáng neq: ‘Khân manoaq samiang khoiq cuchĩt, ma lacuoi án noâng tamoong, cớp alới tỡ yũah bữn con, ngkíq sễm ai án cóq siem lacuoi án, dŏq patŏ́ng loah án ca khoiq cuchĩt.’
28 Mestre, Moisés nos deixou escrito que se morrer alguém, tendo mulher mas não tendo filhos, o irmão dele case com a viúva, e suscite descendência ao irmão.
29 Dỡi mbŏ́q bữn tapul náq sễm ai. Ai clúng khoiq ĩt lacuoi. Ma án cuchĩt tỡ yũah bữn con.
29 Havia, pois, sete irmãos. O primeiro casou-se e morreu sem filhos;
30 Ngkíq a‑ễm ndĩ án siem lacuoi ai.
30 então o segundo, e depois o terceiro, casaram com a viúva;
31 Cớp machớng ki tê, tễ a‑ễm ndĩ toau toâq a‑ễm ralŏ́h. Tapul náq alới la machớng nheq. Alới cuchĩt ma tỡ yũah bữn con.
31 e assim todos os sete, e morreram, sem deixar filhos.
32 Toâq parsốt tháng mansễm ki cuchĩt tê.
32 Depois morreu também a mulher.
33 Tữ máh cũai cuchĩt tamoong loah, mansễm ki cỡt lacuoi noau? Yuaq alới tapul náq ndỡm nheq mansễm ki!”
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será ela esposa, pois os sete por esposa a tiveram?
34 Yê-su ta‑ỡi alới neq: “Mansễm samiang ĩt cỡt lacuoi cayac ống tâng dỡi nâi sâng.
34 Respondeu-lhes Jesus: Os filhos deste mundo casaram-se e dão-se em casamento;
35 Ma alới ca sa‑âm Yiang Sursĩ, lứq Yiang Sursĩ yỗn alới tamoong loah tễ cuchĩt, cớp án yỗn alới tamoong mantái níc. Cũai ki tỡ bữn ĩt noâng lacuoi cayac.
35 mas os que são julgados dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dentre os mortos, nem se casam nem se dão em casamento;
36 Alới la samoât riang ranễng Yiang Sursĩ tê; alới tỡ nai cuchĩt noâng. Alới lứq cỡt con acái Yiang Sursĩ, yuaq alới khoiq tamoong loah tễ cuchĩt chơ.
36 porque já não podem mais morrer; pois são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Ma tễ ranáq cũai cuchĩt ma tamoong loah, Môi-se khoiq yỗn hái dáng raloaih tễ ŏ́c ki, bo án chĩc atỡng tễ rambũ blữ ũih ma tỡ bữn cat. Ntốq ki án dŏq Yiang Sursĩ la
37 Mas que os mortos hão de ressurgir, o próprio Moisés o mostrou, na passagem a respeito da sarça, quando chama ao Senhor; Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 Têq hái dáng alới tamoong loah tễ cuchĩt, yuaq cũai cuchĩt tỡ têq sang Yiang Sursĩ. Ống alới ca tamoong sâng têq sang án, cớp nheq tữh cũai bữn tamoong cỗ nhơ tễ Yiang Sursĩ.”
38 Ora, ele não é Deus de mortos, mas de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Moâm Yê-su pai ngkíq, bữn cũai tễ tỗp yống rit pai chóq Yê-su neq: “Thâi ơi! Lứq pĩeiq máh santoiq thâi pai!”
39 Responderam alguns dos escribas: Mestre, disseste bem.
40 Vớt ki, alới tỡ khớn blớh muoi santoiq ntrớu noâng tễ Yê-su.
40 Não ousavam, pois, perguntar-lhe mais coisa alguma.
41 Yê-su blớh alới ki neq: “Yuaq nŏ́q cũai dốq pai Crĩt toâq tễ tŏ́ng toiq puo Davĩt?
41 Jesus, porém, lhes perguntou: Como dizem que o Cristo é filho de Davi?
42 — ausente —
42 Pois o próprio Davi diz no livro dos Salmos: Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 — ausente —
43 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés.
44 Cutỗ Davĩt toâp dŏq Crĩt la ‘Ncháu’. Ki nŏ́q têq Davĩt dŏq cũai tễ tŏ́ng toiq án bữm la ‘Ncháu’?”
44 Logo Davi lhe chama Senhor como, pois, é ele seu filho?
45 Bo clứng cũai ỡt tamứng santoiq Yê-su, án atỡng tỗp rien tễ án neq:
45 Enquanto todo o povo o ouvia, disse Jesus aos seus discípulos:
46 “Anhia chỗi táq machớng cũai yống rit. Alới yoc lứq sớp au tuar cuti, cớp alới yoc lứq cũai canŏ́h tabỡp o bo alới ỡt cớp cũai clứng. Alới yoc ễ bữn cachơng tacu o clữi nheq tễ canŏ́h tâng dống sang, cớp alới yoc ễ tacu coah pỡng toâq noau mơi alới toâq cha.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar com vestes compridas, e gostam das saudações nas praças, dos primeiros assentos nas sinagogas, e dos primeiros lugares nos banquetes;
47 Alới lôp máh mun cán cumai, cớp alới câu cuti lứq ễq noau pai alới tanoang o. Ma chumát tôt alới ntâng hỡn tễ máh cũai canŏ́h!”
47 que devoram as casas das viúvas, fazendo, por pretexto, longas orações; estes hão de receber maior condenação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.