Gênesis 41
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NTLH
1 Vớt bar cumo, puo ễn rláu mpáu. Án mpáu ỡt tayứng tâng tor crỗng Nil.
1 Dois anos se passaram. Um dia o rei do Egito sonhou que estava de pé na beira do rio Nilo.
2 Chơ án hữm tapul lám ntroŏq plứm o lứq loŏh tễ crỗng ki. Moâm charán ki loŏh, chơ án cha bát.
2 De repente, saíram do rio sete vacas bonitas e gordas, que começaram a comer o capim da beira do rio.
3 Moâm ki puo hữm tapul lám ễn ntroŏq loŏh tễ crỗng ki. Ntroŏq nâi tỡ bữn plứm o ntrớu; án oiq lứq. Án toâq ỡt parnơi cớp ntroŏq ca toâq tễ nhũang tâng tor crỗng ki.
3 Logo em seguida saíram do rio outras sete vacas, feias e magras, que foram ficar perto das primeiras vacas, na beira do rio.
4 Ngkíq tỗp ntroŏq oiq ki lưn chíq tỗp ntroŏq plứm o. Moâm ki án satŏh tamỡ.
4 E as vacas feias e magras engoliram as bonitas e gordas. Aí o rei acordou.
5 Chơ puo bếq loah, cớp án rláu mpáu sĩa. Trỗ nâi án hữm muoi nỡm saro bữn tapul racong chong o lứq.
5 Mas tornou a dormir e teve outro sonho. Desta vez ele viu sete espigas de trigo que saíam de um mesmo pé; elas eram boas e cheias de grãos.
6 Cớp án hữm tapul racong ễn loŏh tapun tapul racong o ki. Tapul racong loŏh ntun ki tatễp, yuaq bữn cuyal ỡt ploaq rêng lứq tâng tapul racong ki.
6 Depois saíram sete espigas secas e queimadas pelo vento quente do deserto
7 Ngkíq tapul racong moang tatễp lưn chíq tapul racong chong o ki. Moâm ki, puo satŏh tamỡ loah. Án dáng samoât lứq án rláu mpáu sâng.
7 e elas engoliram as sete espigas cheias e boas. O rei acordou: tinha sido um sonho.
8 Toâq poang tarưp, án sâng tỡ bữn ien tâng mứt pahỡm. Ngkíq án arô nheq máh cũai mo khớt, cớp máh cũai rangoaiq ỡt tâng cruang Ê-yip-tô. Chơ án atỡng yỗn máh cũai ki tamứng tễ parnáu án rláu mpáu. Ma tỡ bữn cũai aléq têq atỡng tễ ramứh án mpáu ki.
8 De manhã ele estava muito preocupado e por isso mandou chamar todos os adivinhos e todos os sábios do Egito. O rei contou os seus sonhos, mas nenhum dos sábios foi capaz de dar a explicação.
9 Ma bữn cũai ayững atĩ ca sốt ranáq aloŏh crơng nguaiq yỗn puo atỡng puo neq: “Sanua hếq mbỡiq sanhữ loah, hếq khoiq táq ranáq lôih chơ.
9 Então o chefe dos copeiros disse ao rei: — Chegou a hora de confessar um erro que cometi.
10 Hếq sanhữ, bo anhia sâng cutâu tâng mứt chóq hếq bar náq ayững atĩ anhia, chơ anhia yỗn cũai sốt tahan kháng hếq tâng cuaq tũ. Bữn hếq cớp cũai sốt aloŏh bễng, hếq bar náq ỡt tâng cuaq tũ pỡ dống cũai sốt tahan.
10 Um dia o senhor ficou com raiva de mim e do chefe dos padeiros e nos mandou para a cadeia, na casa do capitão da guarda.
11 Ma bữn muoi sadâu hếq bar náq rláu mpáu, ma hếq miar mpáu, manoaq mpha tễ manoaq.
11 Certa noite cada um de nós teve um sonho, e cada sonho queria dizer uma coisa.
12 Ma ntốq ki bữn muoi noaq cũai póng tễ tỗp Hê-brơ; án táq ranáq yỗn cũai sốt tahan kĩaq nhêng anhia. Hếq atỡng yỗn cũai Hê-brơ ki tamứng máh ŏ́c hếq khoiq rláu mpáu.
12 Lá na cadeia estava com a gente um moço hebreu, que era escravo do capitão da guarda. Contamos a esse moço os nossos sonhos, e ele explicou o que queriam dizer.
13 Án atỡng tễ ramứh hếq mpáu ki pĩeiq lứq. Anhia khoiq chóh loah hếq yỗn táq ranáq anhia ĩn tễ nhũang chơ. Ma ayững atĩ anhia canŏ́h, ki anhia ayŏ́ng tâng aluang.”
13 E tudo deu certo, exatamente como ele havia falado. Eu voltei para o meu serviço, e o padeiro foi enforcado.
14 Tữ puo sâng santoiq ki, án ớn noau pỡq ĩt Yô-sep dững aloŏh chái tễ cuaq ki. Ngkíq Yô-sep cũah sóc bễc cớp tâc tampâc tamái. Moâm ki, án pỡq ramóh puo.
14 Então o rei mandou chamar José, e foram depressa tirá-lo da cadeia. Ele fez a barba, trocou de roupa e se apresentou ao rei.
15 Puo atỡng Yô-sep neq: “Cứq rláu mpáu, ma ŏ́q cũai têq atỡng cứq tễ ramứh cứq mpáu ki. Cứq khoiq sâng noau pai têq mới atỡng ŏ́c tễ parnáu rláu mpáu.”
15 Então o rei disse: — Eu tive um sonho que ninguém conseguiu explicar. Ouvi dizer que você é capaz de explicar sonhos.
16 Yô-sep ta‑ỡi neq: “Ranáq têq atỡng ŏ́c tễ parnáu rláu mpáu, cứq tỡ têq táq bữm. Ma lứq Yiang Sursĩ toâp yỗn puo dáng raloaih tễ ramứh ki.”
16 — Isso não depende de mim — respondeu José. — É Deus quem vai dar uma resposta para o bem do senhor, ó rei.
17 Chơ puo sarŏh loah yỗn Yô-sep tamứng neq: “Tâng parnáu cứq rláu mpáu, la cứq tayứng tâng tor crỗng Nil.
17 Aí o rei disse: — Sonhei que estava de pé na beira do rio Nilo.
18 Cứq hữm tapul lám ntroŏq plứm o lứq loŏh tễ crỗng cớp cha bát pễr tor dỡq ki.
18 De repente, saíram do rio sete vacas bonitas e gordas, que começaram a comer o capim da beira do rio.
19 Moâm ki cứq hữm tapul lám ễn ntroŏq loŏh tễ crỗng ki. Ma tỗp ntroŏq nâi tỡ bữn plứm o ntrớu, oiq lứq. Salễh lứq ŏ́c nâi, cứq tỡ nai hữm ntroŏq sâuq lứq ariang tỗp ki tâng cruang Ê-yip-tô nâi.
19 Depois saíram do rio outras sete vacas, mas estas eram feias e magras. Em toda a minha vida eu nunca vi no Egito vacas tão feias como aquelas.
20 Ma tỗp ntroŏq sâuq cớp oiq, lưn nheq máh ntroŏq plứm o.
20 E as vacas feias e magras engoliram as bonitas e gordas,
21 Ma tam tỗp ki lưn nheq máh tỗp ntroŏq loŏh nhũang tễ dỡq ki, ma noâng oiq patoat tiaq sĩa. Moâm ki cứq satŏh tamỡ.
21 mas nem dava para notar isso, pois elas continuavam tão feias como antes. Então eu acordei.
22 “Chơ cứq bếq loah, ma cứq mpáu sĩa. Cứq hữm tapul racong saro chong o ki loŏh tễ muoi nỡm saro.
22 Depois tive outro sonho. Eu vi sete espigas de trigo boas e cheias de grãos, as quais saíam de um mesmo pé.
23 Cớp cứq hữm tapul racong tatễp ễn, loŏh ntun tapul racong chong o ki. Bữn cuyal ỡt ploaq rêng lứq, ngkíq saro ki tỡ o.
23 Depois saíram sete espigas secas e queimadas pelo vento quente do deserto
24 Ma racong saro tatễp lưn chíq racong saro chong o. Nheq santoiq nâi cứq khoiq ruaih yỗn máh cũai mo khớt sâng, ma tỡ bữn noau têq atỡng cứq tễ ramứh ki.”
24 e elas engoliram as sete espigas cheias e boas. Eu contei os sonhos aos adivinhos, mas nenhum deles foi capaz de explicá-los.
25 Moâm puo atỡng ngkíq, Yô-sep ta‑ỡi án neq: “Bar ŏ́c parnáu nâi cỡt muoi ŏ́c sâng. Yiang Sursĩ apáh yỗn puo dáng án ễ táq ntrớu.
25 Então José disse ao rei: — Os dois sonhos querem dizer a mesma coisa. Por meio deles Deus está dizendo ao senhor o que ele vai fazer.
26 Tapul lám ntroŏq plứm o la sacâm tễ tapul cumo. Cớp tapul racong saro chong o la sacâm tễ tapul cumo tê. Bar ŏ́c ki cỡt muoi ramứh sâng.
26 As sete vacas bonitas são sete anos, e as sete espigas boas também são. Os dois sonhos querem dizer uma coisa só.
27 Cớp tapul lám ntroŏq sâuq cớp oiq, machớng cớp tapul racong saro tatễp ca cuyal ỡt ploaq rêng lứq, ŏ́c ki sacâm tễ tapul cumo cỡt panhieih khlac tâng cruang nâi.
27 As sete vacas magras e feias que saíram do rio depois das bonitas e também as sete espigas secas e queimadas pelo vento quente do deserto são sete anos em que vai faltar comida.
28 Machớng cứq khoiq atỡng anhia, ống Yiang Sursĩ toâp apáh yỗn puo dáng máh ranáq án ễ táq ntun nâi.
28 É exatamente como eu disse: Deus mostrou ao senhor, ó rei, o que ele vai fazer.
29 Anhia tamứng o! Bữn tapul cumo cruang Ê-yip-tô bữn khám crơng sana.
29 Virão sete anos em que vai haver muito alimento em todo o Egito.
30 Ma tapul cumo ntun ễn, tỡ bữn bữn ntrớu noâng, toau anhia khlĩr nheq tễ tapul cumo bữn sa‑ữi crơng sana, yuaq tapul cumo ntun, cruang nâi cỡt ŏ́q lứq crơng sana.
30 Depois virão sete anos de fome.
31 Ngkíq máh cũai Ê-yip-tô khlĩr chíq cumo bữn crơng sana, yuaq ŏ́c panhieih khlac ki la ntâng lứq.
31 E a fome será tão terrível, que ninguém lembrará do tempo em que houve muito alimento no Egito.
32 Ma tễ ŏ́c puo mpáu bar trỗ, ŏ́c nâi la Yiang Sursĩ khoiq anoat chơ, cớp tỡ bữn dũn noâng Yiang Sursĩ táq yỗn ŏ́c nâi toâq.
32 A repetição do sonho quer dizer que Deus resolveu fazer isso e vai fazer logo.
33 “Yuaq ngkíq, sễq puo rưoh manoaq rangoaiq, chơ chóh án yỗn nhêng salĩq nheq máh cruang Ê-yip-tô nâi.
33 E José continuou: — Portanto, será bom que o senhor, ó rei, escolha um homem inteligente e sábio e o ponha para dirigir o país.
34 Cớp sễq puo chóh loah máh cũai canŏ́h ễn dŏq parỗm crơng sana tâng tapul cumo bữn pasâi chũop cruang Ê-yip-tô. Yỗn alới ĩt muoi pún tễ sỡng pún, chơ parỗm dŏq.
34 O rei também deve escolher homens que ficarão encarregados de viajar por todo o país para recolher a quinta parte de todas as colheitas, durante os sete anos em que elas forem boas.
35 Ngkíq máh cũai sốt ranáq ki cóq ĩt parỗm máh crơng sana tâng tapul cumo bữn sa‑ữi crơng sana. Chơ cóq alới dŏq crơng sana ki pỡ ntốq puo táq sốt. Cóq alới dŏq crơng sana nâi tâng vil cớp kĩaq yỗn samoât.
35 Durante os anos bons que estão chegando, esses homens ajuntarão todo o trigo que puderem e o guardarão em armazéns nas cidades, sendo tudo controlado pelo senhor.
36 Máh crơng sana nâi cóq thrũan dŏq tâng tapul cumo ntun bo cutễq tỡ têq amia crơng sana ntrớu tâng cruang Ê-yip-tô. Táq ngkíq, máh cũai tâng cruang nâi tỡ bữn cuchĩt cỗ tian ŏ́c panhieih khlac.”
36 Assim, o mantimento servirá para abastecer o país durante os sete anos de fome no Egito, e o povo não morrerá de fome.
37 Moâm Yô-sep atỡng, puo cớp máh cũai ca sâng santoiq ki, alới sâng pĩeiq lứq.
37 O conselho de José agradou ao rei e aos seus funcionários.
38 Ngkíq puo atỡng máh cũai ayứng atĩ án neq: “Pỡ léq hái têq chuaq yỗn tamóh ĩn cũai nâi; án bữn Raviei Yiang Sursĩ ỡt cớp án.”
38 E o rei lhes disse: — Não poderíamos achar ninguém melhor para dirigir o país do que José, um homem em quem está o Espírito de Deus.
39 Chơ puo atỡng Yô-sep neq: “Cỗ Yiang Sursĩ khoiq yỗn mới dáng tễ máh ramứh nâi, lứq samoât tỡ bữn cũai aléq noâng khễuq cớp rangoaiq ariang mới.
39 Depois virou-se para José e disse: — Deus lhe mostrou tudo isso, e assim está claro que não há ninguém que tenha mais capacidade e sabedoria do que você.
40 Cứq ễ chóh mới yỗn cỡt cũai nhêng salĩq nheq máh proai cứq, cớp alới cóq trĩh parnai mới. Ống cứq toâp bữn chớc toâr hỡn tễ mới.”
40 Você vai ficar encarregado do meu palácio, e todo o meu povo obedecerá às suas ordens. Só eu terei mais autoridade do que você, pois sou o rei.
41 Chơ puo pai ễn chóq Yô-sep: “Cứq ễ chóh mới yỗn cỡt sốt nheq máh cruang Ê-yip-tô nâi.”
41 Neste momento eu o ponho como governador de todo o Egito.
42 Moâm ki, puo pũot sambễt tễ atĩ án. Sambễt nâi la tếc chớc puo, chơ án chóq sambễt ki tâng atĩ Yô-sep. Cớp án asớp tampâc táq toâq aroâiq chễp o lứq yỗn Yô-sep, dếh chóq sanoâc yễng tâng tacong Yô-sep hỡ.
42 Então o rei tirou do dedo o seu anel-sinete e o colocou no dedo de José. Em seguida mandou que o vestissem com roupas de linho fino e pôs uma corrente de ouro no pescoço dele.
43 Chơ puo yỗn Yô-sep sễ kĩen bữn bar ayững ariang cũai sốt pưn án dốq bữn. Cớp bữn tahan pỡq nhũang pau neq: “Pang yơng tễ rana, yỗn cũai sốt pỡq!”
43 Depois fez com que José subisse no carro reservado para a maior autoridade do Egito depois do rei e mandou que os seus homens fossem na frente dele, gritando: “Abram caminho!” Assim, José foi posto como governador de todo o Egito.
44 Chơ puo atỡng Yô-sep neq: “Cứq la puo máh cũai tâng cruang Ê-yip-tô nâi, ma cứq tỡ yỗn cũai aléq táq ntrớu tỡ la pỡq chu nâi chu ki, khân mới ma tỡ bữn yỗn.”
44 O rei disse a José: — Eu sou o rei, mas sem a sua licença ninguém poderá fazer nada em toda a terra do Egito. José tinha trinta anos quando entrou para o serviço do rei do Egito. Ele saiu da presença do rei e viajou por todo o Egito.
45 Puo amứh Yô-sep ramứh tamái ễn la Saphe-nat Pania, cớp án yỗn Yô-sep manoaq mansễm ramứh A-sanat yỗn táq lacuoi. Mpoaq A-sanat ramứh Phô-ti-phê-ra cỡt cũai tễng rit sang tâng vil Ôn. Ngkíq Yô-sep cỡt sốt chũop nheq tâng cruang Ê-yip-tô.
45 — ausente —
46 Yô-sep bữn pái chít cumo bo án mbỡiq táq ranáq yỗn puo cruang Ê-yip-tô. Án loŏh tễ puo, chơ pỡq sa‑óh chũop nheq tâng cruang Ê-yip-tô.
46 — ausente —
47 Tâng tapul cumo ca bữn sa‑ữi muo, cutễq amia máh crơng sana.
47 Durante os sete anos de fartura a terra produziu cereais em grande quantidade.
48 Chơ tâng tapul cumo ki Yô-sep parỗm máh crơng sana tâng cruang Ê-yip-tô. Cớp án tampễq dŏq máh crơng sana ki dŏq tâng dũ vil. Máh palâi sarnóh tễ vil léq án yỗn dŏq tâng vil ki loâng.
48 E José ajuntou todos os cereais e os guardou em armazéns nas cidades, ficando em cada cidade os cereais colhidos nos campos vizinhos.
49 Yô-sep parỗm bữn sa‑ữi lứq máh crơng sana, toau cỡt ariang chũah tâng tor dỡq mưt. Ngkíq án tỡ rơi ngih noâng, cỗ crơng sana nâi sa‑ữi la‑ỡq.
49 José ajuntou tanto mantimento, que desistiu de pesar, pois não dava mais: parecia a areia da praia do mar.
50 Nhũang ễ toâq cumo tỡ bữn cỡt muo ntrớu, Yô-sep bữn bar lám con samiang. Mpiq bar lám con ki ramứh A-sanat con Phô-ti-phê-ra, la cũai tễng rit sang tâng vil Ôn.
50 Antes de começarem os anos de fome, José teve dois filhos com a sua mulher Asenate.
51 Yô-sep amứh con clúng án la Ma-nasê, cớp án pai neq: “Cỗ Yiang Sursĩ táq yỗn cứq khlĩr nheq máh ŏ́c túh arức, cớp nheq tữh dống sũ mpoaq cứq.”
51 Pôs no primeiro o nome de Manassés e explicou assim: “Deus me fez esquecer todos os meus sofrimentos e toda a família do meu pai.”
52 Yô-sep amứh con ndĩ la Ep-ra-im, cớp án pai neq: “Yiang Sursĩ khoiq yỗn cứq bữn moang ŏ́c o sâng tâng cruang cứq ramóh ŏ́c túh ngua.”
52 No segundo filho pôs o nome de Efraim e disse: “Deus me deu filhos no país onde tenho sofrido.”
53 Tapul cumo ca bữn sa‑ữi máh crơng sana tâng cruang Ê-yip-tô vớt chơ.
53 Então acabaram-se os sete anos de fartura no Egito,
54 Ki toâq tapul cumo ŏ́q lứq ễn crơng sana, cỡt pĩeiq santoiq Yô-sep khoiq pai tễ nhũang chơ. Cớp nheq tữh cruang canŏ́h la ŏ́q tê. Ma dũ ntốq tâng cruang Ê-yip-tô noâng bữn dũ crơng sana cha.
54 e, como José tinha dito, começaram os sete anos de fome. Nos outros países o povo passava fome, mas em todo o Egito havia o que comer.
55 Toâq cũai Ê-yip-tô cỡt panhieih, alới pỡq susễq crơng sana tễ puo. Ma puo ớn nheq tữh cũai Ê-yip-tô ki neq: “Anhia pỡq chu Yô-sep. Ntrớu án ớn anhia táq, anhia cóq táq ngkíq.”
55 Quando os egípcios começaram a passar fome, foram pedir alimentos ao rei. Ele disse: — Vão falar com José e façam o que ele disser.
56 Ŏ́c panhieih khlac pláh dũ ntốq tâng cruang Ê-yip-tô. Chơ Yô-sep pớh máh dống án dŏq crơng sana, chếq yỗn cũai Ê-yip-tô chỡng.
56 Quando a fome aumentou no país inteiro, José abriu todos os armazéns e começou a vender cereais aos egípcios.
57 Ma hỡn tễ ki ễn, bữn cũai tễ dũ cruang canŏ́h toâq pỡ cruang Ê-yip-tô yoc ễ chỡng crơng sana tễ Yô-sep, cỗ tian dũ cruang ŏ́q lứq tê.
57 E de todos os países vinha gente ao Egito para comprar cereais de José, pois no mundo inteiro havia uma grande falta de alimentos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.