Gênesis 41

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Vớt bar cumo, puo ễn rláu mpáu. Án mpáu ỡt tayứng tâng tor crỗng Nil.
1 Passados dois anos completos, Faraó teve um sonho e eis que estava em pé junto ao rio Nilo.
2 Chơ án hữm tapul lám ntroŏq plứm o lứq loŏh tễ crỗng ki. Moâm charán ki loŏh, chơ án cha bát.
2 Do rio subiam sete vacas de boa aparência e gordas e pastavam no meio dos juncos.
3 Moâm ki puo hữm tapul lám ễn ntroŏq loŏh tễ crỗng ki. Ntroŏq nâi tỡ bữn plứm o ntrớu; án oiq lứq. Án toâq ỡt parnơi cớp ntroŏq ca toâq tễ nhũang tâng tor crỗng ki.
3 Após elas subiam do rio outras sete vacas, de aparência feia e magras; e pararam junto às primeiras, na margem do rio.
4 Ngkíq tỗp ntroŏq oiq ki lưn chíq tỗp ntroŏq plứm o. Moâm ki án satŏh tamỡ.
4 As vacas de aparência feia e magras engoliam as sete vacas de boa aparência e gordas. Então Faraó acordou.
5 Chơ puo bếq loah, cớp án rláu mpáu sĩa. Trỗ nâi án hữm muoi nỡm saro bữn tapul racong chong o lứq.
5 Tornando a dormir, sonhou outra vez. De uma só haste saíam sete espigas cheias e boas.
6 Cớp án hữm tapul racong ễn loŏh tapun tapul racong o ki. Tapul racong loŏh ntun ki tatễp, yuaq bữn cuyal ỡt ploaq rêng lứq tâng tapul racong ki.
6 E após elas nasciam sete espigas mirradas e queimadas pelo vento leste.
7 Ngkíq tapul racong moang tatễp lưn chíq tapul racong chong o ki. Moâm ki, puo satŏh tamỡ loah. Án dáng samoât lứq án rláu mpáu sâng.
7 As espigas mirradas devoravam as sete espigas grandes e cheias. Então Faraó acordou. Tinha sido um sonho.
8 Toâq poang tarưp, án sâng tỡ bữn ien tâng mứt pahỡm. Ngkíq án arô nheq máh cũai mo khớt, cớp máh cũai rangoaiq ỡt tâng cruang Ê-yip-tô. Chơ án atỡng yỗn máh cũai ki tamứng tễ parnáu án rláu mpáu. Ma tỡ bữn cũai aléq têq atỡng tễ ramứh án mpáu ki.
8 De manhã, ao despertar muito perturbado, mandou chamar todos os magos do Egito e todos os seus sábios. Contou-lhes os seus sonhos, mas não havia ninguém que pudesse dar a interpretação.
9 Ma bữn cũai ayững atĩ ca sốt ranáq aloŏh crơng nguaiq yỗn puo atỡng puo neq: “Sanua hếq mbỡiq sanhữ loah, hếq khoiq táq ranáq lôih chơ.
9 Então o copeiro-chefe disse a Faraó: — Hoje me lembro das minhas ofensas.
10 Hếq sanhữ, bo anhia sâng cutâu tâng mứt chóq hếq bar náq ayững atĩ anhia, chơ anhia yỗn cũai sốt tahan kháng hếq tâng cuaq tũ. Bữn hếq cớp cũai sốt aloŏh bễng, hếq bar náq ỡt tâng cuaq tũ pỡ dống cũai sốt tahan.
10 Quando Faraó ficou irado com os seus servos e me pôs na prisão, na casa do comandante da guarda, a mim e ao padeiro-chefe,
11 Ma bữn muoi sadâu hếq bar náq rláu mpáu, ma hếq miar mpáu, manoaq mpha tễ manoaq.
11 tivemos um sonho na mesma noite, eu e ele. Sonhamos, e cada sonho tinha o seu próprio significado.
12 Ma ntốq ki bữn muoi noaq cũai póng tễ tỗp Hê-brơ; án táq ranáq yỗn cũai sốt tahan kĩaq nhêng anhia. Hếq atỡng yỗn cũai Hê-brơ ki tamứng máh ŏ́c hếq khoiq rláu mpáu.
12 Achava-se conosco um jovem hebreu, escravo do comandante da guarda. Contamos a ele os nossos sonhos, e ele nos deu a interpretação, a cada um segundo o seu sonho.
13 Án atỡng tễ ramứh hếq mpáu ki pĩeiq lứq. Anhia khoiq chóh loah hếq yỗn táq ranáq anhia ĩn tễ nhũang chơ. Ma ayững atĩ anhia canŏ́h, ki anhia ayŏ́ng tâng aluang.”
13 E tal como nos interpretou, assim aconteceu: eu fui restituído ao meu cargo, e o outro foi enforcado.
14 Tữ puo sâng santoiq ki, án ớn noau pỡq ĩt Yô-sep dững aloŏh chái tễ cuaq ki. Ngkíq Yô-sep cũah sóc bễc cớp tâc tampâc tamái. Moâm ki, án pỡq ramóh puo.
14 Então Faraó mandou chamar José, e o fizeram sair às pressas da masmorra. Ele se barbeou, mudou de roupa e foi apresentar-se a Faraó.
15 Puo atỡng Yô-sep neq: “Cứq rláu mpáu, ma ŏ́q cũai têq atỡng cứq tễ ramứh cứq mpáu ki. Cứq khoiq sâng noau pai têq mới atỡng ŏ́c tễ parnáu rláu mpáu.”
15 Este lhe disse: — Tive um sonho, e não há quem o interprete. Porém ouvi falar a respeito de você que, quando ouve um sonho, é capaz de interpretá-lo.
16 Yô-sep ta‑ỡi neq: “Ranáq têq atỡng ŏ́c tễ parnáu rláu mpáu, cứq tỡ têq táq bữm. Ma lứq Yiang Sursĩ toâp yỗn puo dáng raloaih tễ ramứh ki.”
16 José respondeu: — Isso não está em mim; mas Deus dará resposta favorável a Faraó.
17 Chơ puo sarŏh loah yỗn Yô-sep tamứng neq: “Tâng parnáu cứq rláu mpáu, la cứq tayứng tâng tor crỗng Nil.
17 Então Faraó disse a José: — No meu sonho, eu estava em pé na margem do Nilo,
18 Cứq hữm tapul lám ntroŏq plứm o lứq loŏh tễ crỗng cớp cha bát pễr tor dỡq ki.
18 e eis que subiam dele sete vacas gordas e de boa aparência e pastavam no meio dos juncos.
19 Moâm ki cứq hữm tapul lám ễn ntroŏq loŏh tễ crỗng ki. Ma tỗp ntroŏq nâi tỡ bữn plứm o ntrớu, oiq lứq. Salễh lứq ŏ́c nâi, cứq tỡ nai hữm ntroŏq sâuq lứq ariang tỗp ki tâng cruang Ê-yip-tô nâi.
19 Após estas subiam outras vacas, fracas, muito feias e magras. Eu nunca tinha visto vacas tão feias, em toda a terra do Egito.
20 Ma tỗp ntroŏq sâuq cớp oiq, lưn nheq máh ntroŏq plứm o.
20 E as vacas magras e ruins devoravam as primeiras sete vacas gordas.
21 Ma tam tỗp ki lưn nheq máh tỗp ntroŏq loŏh nhũang tễ dỡq ki, ma noâng oiq patoat tiaq sĩa. Moâm ki cứq satŏh tamỡ.
21 E, depois de as terem engolido, não davam aparência de que as tinham devorado, pois o aspecto delas continuava ruim como no princípio. Então acordei.
22 “Chơ cứq bếq loah, ma cứq mpáu sĩa. Cứq hữm tapul racong saro chong o ki loŏh tễ muoi nỡm saro.
22 Depois, vi, em meu sonho, que sete espigas saíam da mesma haste, cheias e boas.
23 Cớp cứq hữm tapul racong tatễp ễn, loŏh ntun tapul racong chong o ki. Bữn cuyal ỡt ploaq rêng lứq, ngkíq saro ki tỡ o.
23 Depois delas nasceram sete espigas secas, mirradas e queimadas pelo vento leste.
24 Ma racong saro tatễp lưn chíq racong saro chong o. Nheq santoiq nâi cứq khoiq ruaih yỗn máh cũai mo khớt sâng, ma tỡ bữn noau têq atỡng cứq tễ ramứh ki.”
24 As sete espigas mirradas devoravam as sete espigas boas. Contei isso aos magos, mas ninguém foi capaz de me dar a interpretação.
25 Moâm puo atỡng ngkíq, Yô-sep ta‑ỡi án neq: “Bar ŏ́c parnáu nâi cỡt muoi ŏ́c sâng. Yiang Sursĩ apáh yỗn puo dáng án ễ táq ntrớu.
25 Então José respondeu: — O sonho de Faraó é apenas um; Deus revelou a Faraó o que ele vai fazer.
26 Tapul lám ntroŏq plứm o la sacâm tễ tapul cumo. Cớp tapul racong saro chong o la sacâm tễ tapul cumo tê. Bar ŏ́c ki cỡt muoi ramứh sâng.
26 As sete vacas boas serão sete anos; as sete espigas boas, também sete anos; o sonho é um só.
27 Cớp tapul lám ntroŏq sâuq cớp oiq, machớng cớp tapul racong saro tatễp ca cuyal ỡt ploaq rêng lứq, ŏ́c ki sacâm tễ tapul cumo cỡt panhieih khlac tâng cruang nâi.
27 As sete vacas magras e feias, que subiam após as primeiras, serão sete anos, bem como as sete espigas mirradas e queimadas pelo vento leste serão sete anos de fome.
28 Machớng cứq khoiq atỡng anhia, ống Yiang Sursĩ toâp apáh yỗn puo dáng máh ranáq án ễ táq ntun nâi.
28 — Esta é a palavra, como acabo de dizer a Faraó: Deus manifestou a Faraó o que ele vai fazer.
29 Anhia tamứng o! Bữn tapul cumo cruang Ê-yip-tô bữn khám crơng sana.
29 Eis que vêm sete anos de grande abundância por toda a terra do Egito.
30 Ma tapul cumo ntun ễn, tỡ bữn bữn ntrớu noâng, toau anhia khlĩr nheq tễ tapul cumo bữn sa‑ữi crơng sana, yuaq tapul cumo ntun, cruang nâi cỡt ŏ́q lứq crơng sana.
30 Depois virão sete anos de fome. Toda aquela abundância será esquecida na terra do Egito e a fome consumirá a terra;
31 Ngkíq máh cũai Ê-yip-tô khlĩr chíq cumo bữn crơng sana, yuaq ŏ́c panhieih khlac ki la ntâng lứq.
31 e não será lembrada a abundância na terra, por causa da fome que seguirá, porque será gravíssima.
32 Ma tễ ŏ́c puo mpáu bar trỗ, ŏ́c nâi la Yiang Sursĩ khoiq anoat chơ, cớp tỡ bữn dũn noâng Yiang Sursĩ táq yỗn ŏ́c nâi toâq.
32 O sonho de Faraó foi repetido, porque a coisa é estabelecida por Deus, e Deus se apressa a fazê-la.
33 “Yuaq ngkíq, sễq puo rưoh manoaq rangoaiq, chơ chóh án yỗn nhêng salĩq nheq máh cruang Ê-yip-tô nâi.
33 — Agora, pois, Faraó devia escolher um homem ajuizado e sábio e encarregá-lo de dirigir a terra do Egito.
34 Cớp sễq puo chóh loah máh cũai canŏ́h ễn dŏq parỗm crơng sana tâng tapul cumo bữn pasâi chũop cruang Ê-yip-tô. Yỗn alới ĩt muoi pún tễ sỡng pún, chơ parỗm dŏq.
34 Faraó devia fazer isto: pôr administradores sobre a terra e recolher a quinta parte dos frutos da terra do Egito nos sete anos de fartura.
35 Ngkíq máh cũai sốt ranáq ki cóq ĩt parỗm máh crơng sana tâng tapul cumo bữn sa‑ữi crơng sana. Chơ cóq alới dŏq crơng sana ki pỡ ntốq puo táq sốt. Cóq alới dŏq crơng sana nâi tâng vil cớp kĩaq yỗn samoât.
35 Esses administradores deviam ajuntar toda a colheita dos bons anos que virão, recolher cereal por ordem de Faraó, para mantimento nas cidades, e guardá-lo em armazéns.
36 Máh crơng sana nâi cóq thrũan dŏq tâng tapul cumo ntun bo cutễq tỡ têq amia crơng sana ntrớu tâng cruang Ê-yip-tô. Táq ngkíq, máh cũai tâng cruang nâi tỡ bữn cuchĩt cỗ tian ŏ́c panhieih khlac.”
36 Assim, o mantimento servirá para abastecer a terra nos sete anos da fome que haverá no Egito, para que a terra não seja destruída pela fome.
37 Moâm Yô-sep atỡng, puo cớp máh cũai ca sâng santoiq ki, alới sâng pĩeiq lứq.
37 O conselho agradou a Faraó e a todos os seus oficiais.
38 Ngkíq puo atỡng máh cũai ayứng atĩ án neq: “Pỡ léq hái têq chuaq yỗn tamóh ĩn cũai nâi; án bữn Raviei Yiang Sursĩ ỡt cớp án.”
38 Então Faraó perguntou aos seus oficiais: — Será que poderíamos achar alguém melhor do que José, um homem em quem está o Espírito de Deus?
39 Chơ puo atỡng Yô-sep neq: “Cỗ Yiang Sursĩ khoiq yỗn mới dáng tễ máh ramứh nâi, lứq samoât tỡ bữn cũai aléq noâng khễuq cớp rangoaiq ariang mới.
39 Depois, Faraó disse a José: — Visto que Deus revelou tudo isto a você, não há ninguém tão ajuizado e sábio como você.
40 Cứq ễ chóh mới yỗn cỡt cũai nhêng salĩq nheq máh proai cứq, cớp alới cóq trĩh parnai mới. Ống cứq toâp bữn chớc toâr hỡn tễ mới.”
40 Você será o administrador da minha casa, e todo o meu povo obedecerá à sua palavra. Somente no trono eu serei maior do que você.
41 Chơ puo pai ễn chóq Yô-sep: “Cứq ễ chóh mới yỗn cỡt sốt nheq máh cruang Ê-yip-tô nâi.”
41 E Faraó disse mais a José: — Eis que eu o constituo autoridade sobre toda a terra do Egito.
42 Moâm ki, puo pũot sambễt tễ atĩ án. Sambễt nâi la tếc chớc puo, chơ án chóq sambễt ki tâng atĩ Yô-sep. Cớp án asớp tampâc táq toâq aroâiq chễp o lứq yỗn Yô-sep, dếh chóq sanoâc yễng tâng tacong Yô-sep hỡ.
42 Então Faraó tirou o seu anel-sinete da mão e o pôs no dedo de José. Mandou que o vestissem com roupas de linho fino e lhe pôs no pescoço um colar de ouro.
43 Chơ puo yỗn Yô-sep sễ kĩen bữn bar ayững ariang cũai sốt pưn án dốq bữn. Cớp bữn tahan pỡq nhũang pau neq: “Pang yơng tễ rana, yỗn cũai sốt pỡq!”
43 E o fez subir na sua segunda carruagem, e clamavam diante dele: “Inclinem-se todos!” Desse modo, deu-lhe autoridade sobre toda a terra do Egito.
44 Chơ puo atỡng Yô-sep neq: “Cứq la puo máh cũai tâng cruang Ê-yip-tô nâi, ma cứq tỡ yỗn cũai aléq táq ntrớu tỡ la pỡq chu nâi chu ki, khân mới ma tỡ bữn yỗn.”
44 Disse ainda Faraó a José: — Eu sou Faraó, mas sem a sua ordem ninguém poderá fazer nada em toda a terra do Egito.
45 Puo amứh Yô-sep ramứh tamái ễn la Saphe-nat Pania, cớp án yỗn Yô-sep manoaq mansễm ramứh A-sanat yỗn táq lacuoi. Mpoaq A-sanat ramứh Phô-ti-phê-ra cỡt cũai tễng rit sang tâng vil Ôn. Ngkíq Yô-sep cỡt sốt chũop nheq tâng cruang Ê-yip-tô.
45 E Faraó chamou José de Zafenate-Paneia e lhe deu por mulher Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om. E José percorreu toda a terra do Egito.
46 Yô-sep bữn pái chít cumo bo án mbỡiq táq ranáq yỗn puo cruang Ê-yip-tô. Án loŏh tễ puo, chơ pỡq sa‑óh chũop nheq tâng cruang Ê-yip-tô.
46 José tinha trinta anos de idade quando se apresentou a Faraó, rei do Egito, e andou por toda a terra do Egito.
47 Tâng tapul cumo ca bữn sa‑ữi muo, cutễq amia máh crơng sana.
47 Nos sete anos de fartura a terra produziu com abundância.
48 Chơ tâng tapul cumo ki Yô-sep parỗm máh crơng sana tâng cruang Ê-yip-tô. Cớp án tampễq dŏq máh crơng sana ki dŏq tâng dũ vil. Máh palâi sarnóh tễ vil léq án yỗn dŏq tâng vil ki loâng.
48 E José ajuntou todo o mantimento que houve na terra do Egito durante os sete anos e o guardou nas cidades; o mantimento do campo ao redor de cada cidade foi guardado na mesma cidade.
49 Yô-sep parỗm bữn sa‑ữi lứq máh crơng sana, toau cỡt ariang chũah tâng tor dỡq mưt. Ngkíq án tỡ rơi ngih noâng, cỗ crơng sana nâi sa‑ữi la‑ỡq.
49 Assim, José ajuntou muitíssimo cereal, como a areia do mar, até perder a conta, porque ia além das medidas.
50 Nhũang ễ toâq cumo tỡ bữn cỡt muo ntrớu, Yô-sep bữn bar lám con samiang. Mpiq bar lám con ki ramứh A-sanat con Phô-ti-phê-ra, la cũai tễng rit sang tâng vil Ôn.
50 Antes de chegar a fome, nasceram dois filhos a José, os quais lhe deu Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om.
51 Yô-sep amứh con clúng án la Ma-nasê, cớp án pai neq: “Cỗ Yiang Sursĩ táq yỗn cứq khlĩr nheq máh ŏ́c túh arức, cớp nheq tữh dống sũ mpoaq cứq.”
51 Ao primogênito José chamou de Manassés, pois disse: “Deus me fez esquecer todo o meu trabalho e toda a casa de meu pai.”
52 Yô-sep amứh con ndĩ la Ep-ra-im, cớp án pai neq: “Yiang Sursĩ khoiq yỗn cứq bữn moang ŏ́c o sâng tâng cruang cứq ramóh ŏ́c túh ngua.”
52 Ao segundo deu o nome de Efraim, pois disse: “Deus me fez próspero na terra da minha aflição.”
53 Tapul cumo ca bữn sa‑ữi máh crơng sana tâng cruang Ê-yip-tô vớt chơ.
53 Passados os sete anos de abundância que houve na terra do Egito,
54 Ki toâq tapul cumo ŏ́q lứq ễn crơng sana, cỡt pĩeiq santoiq Yô-sep khoiq pai tễ nhũang chơ. Cớp nheq tữh cruang canŏ́h la ŏ́q tê. Ma dũ ntốq tâng cruang Ê-yip-tô noâng bữn dũ crơng sana cha.
54 começaram os sete anos de fome, como José havia predito. E havia fome em todas as terras, mas em toda a terra do Egito havia pão.
55 Toâq cũai Ê-yip-tô cỡt panhieih, alới pỡq susễq crơng sana tễ puo. Ma puo ớn nheq tữh cũai Ê-yip-tô ki neq: “Anhia pỡq chu Yô-sep. Ntrớu án ớn anhia táq, anhia cóq táq ngkíq.”
55 Quando toda a terra do Egito começou a sentir a fome, o povo clamou a Faraó por pão; e Faraó dizia a todos os egípcios: — Vão falar com José e façam o que ele disser.
56 Ŏ́c panhieih khlac pláh dũ ntốq tâng cruang Ê-yip-tô. Chơ Yô-sep pớh máh dống án dŏq crơng sana, chếq yỗn cũai Ê-yip-tô chỡng.
56 Havendo, pois, fome sobre toda a terra, José abriu todos os celeiros e vendia aos egípcios; porque a fome aumentava na terra do Egito.
57 Ma hỡn tễ ki ễn, bữn cũai tễ dũ cruang canŏ́h toâq pỡ cruang Ê-yip-tô yoc ễ chỡng crơng sana tễ Yô-sep, cỗ tian dũ cruang ŏ́q lứq tê.
57 E todas as terras vinham ao Egito para comprar de José, porque a fome aumentava em todo o mundo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.