Gênesis 37
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NTLH
1 Yacốp ỡt tâng cruang Cana-an, la ntốq mpoaq án khoiq ỡt tễ nhũang.
1 Jacó ficou morando na terra de Canaã, onde o seu pai tinha vivido.
2 Nâi la atỡng tễ tŏ́ng toiq Yacốp.
2 Esta é a história da família de Jacó. Quando José era um jovem de dezessete anos, cuidava das ovelhas e das cabras, junto com os seus irmãos, os filhos de Bila e de Zilpa, que eram mulheres do seu pai. E José contava ao pai as coisas erradas que os seus irmãos faziam.
3 Cỗ Yô-sep la con I-sarel bữn bo án khoiq thâu chơ, ngkíq I-sarel ayooq Yô-sep hỡn tễ nheq con samiang án canŏ́h. Yuaq ngkíq, I-sarel ớn noau táq muoi ploah au tuar nêuq lứq yỗn Yô-sep.
3 Jacó já era velho quando José nasceu e por isso ele o amava mais do que a todos os seus outros filhos. Jacó mandou fazer para José uma túnica longa, de mangas compridas.
4 Máh ai Yô-sep dáng mpoaq alới ayooq Yô-sep hỡn tễ alới. Ngkíq alới kêt lứq Yô-sep, cớp alới tỡ rơi pai muoi ŏ́c o ntrớu chóq Yô-sep.
4 Os irmãos viam que o pai amava mais a José do que a eles e por isso tinham ódio dele e eram grosseiros quando falavam com ele.
5 Bữn muoi sadâu Yô-sep rláu mpáu. Toâq án ruaih yỗn máh ai án tamứng tễ parnáu án rláu mpáu, alới kêt án hỡn tễ nhũang ễn.
5 Certa vez José teve um sonho e o contou aos seus irmãos. Aí é que ficaram com mais raiva dele
6 Yô-sep pai neq: “Cứq yoc anhia tamứng ŏ́c cứq mpáu.
6 porque ele disse assim: — Escutem, que eu vou contar o sonho que tive.
7 Nheq tữh hái boq saro tâng sarái, ma bo ki toâp boq saro cứq ayứng tanoang tháng. Ma boq saro anhia rôm nheq mpễr boq saro cứq, cớp boq saro anhia cucốh cucũoi boq saro cứq.”
7 Sonhei que estávamos no campo amarrando feixes de trigo. De repente, o meu feixe ficou de pé, e os feixes de vocês se colocaram em volta do meu e se curvavam diante dele.
8 Moâm án pai ngkíq, máh mu ai án blớh loah neq: “Nŏ́q mới chanchớm, mới cỡt sốt tỗp hếq tỡ? Cớp cỡt puo tỗp hếq tỡ?”
8 Então os irmãos perguntaram: — Quer dizer que você vai ser nosso rei e que vai mandar em nós? E ficaram com mais ódio dele ainda por causa dos seus sonhos e do jeito que ele os contava.
9 Bữn muoi trỗ ễn Yô-sep rláu mpáu sĩa, cớp án atỡng yỗn máh ai án tamứng tễ parnáu án rláu mpáu. Án pai neq: “Cứq mpáu sĩa; sễq anhia tamứng. Bữn moat mandang, rliang casâi, cớp muoi chít la muoi ŏ́c mantỗr; chơ nheq máh ramứh ki cucốh cucũoi cứq.”
9 Depois José sonhou outra vez e contou também esse sonho aos seus irmãos. Ele disse assim: — Eu tive outro sonho. Desta vez o sol, a lua e onze estrelas se curvaram diante de mim.
10 Moâm Yô-sep sarŏh parnáu yỗn máh ai án tamứng, án atỡng yỗn mpoaq án dáng tê tễ ramứh ki. Mpoaq án nhôp, cớp blớh án neq: “Ntrớu ma liaq lứq mới mpáu? Nŏ́q mới chanchớm cứq cớp mpiq mới, dếh máh ai mới, la cucốh cucũoi choâng moat mới tỡ?”
10 Quando José contou esse sonho ao pai e aos irmãos, o pai o repreendeu e disse: — O que quer dizer esse sonho que você teve? Por acaso a sua mãe, os seus irmãos e eu vamos nos ajoelhar diante de você e encostar o rosto no chão?
11 Ngkíq máh ai Yô-sep tỡ ễq hữm tháng án; ma Yacốp cayớm dŏq tễ máh ŏ́c nâi tâng mứt.
11 Os irmãos de José tinham inveja dele, mas o seu pai ficou pensando no caso.
12 Bữn muoi tangái máh ai Yô-sep pỡq bán tỗp cữu mpoaq alới tâng ntốq Se-kem.
12 Um dia os irmãos de José levaram as ovelhas e as cabras do seu pai até os pastos que ficavam perto da cidade de Siquém.
13 I-sarel atỡng Yô-sep neq: “Máh ai mới bán tỗp cữu pỡ Se-kem. Sanua mới pỡq chu alới.”
13 Então Jacó disse a José: — Venha cá. Vou mandar você até Siquém, onde os seus irmãos estão cuidando das ovelhas e das cabras. — Estou pronto para ir — respondeu José.
14 Chơ Yacốp ớn Yô-sep ễn neq: “Cứq yoc mới pỡq nhêng máh ai mới, alới bữn bán sũan ma tỡ bữn. Cớp tỗp cữu plot-plál ma tỡ bữn. Moâm ki, mới chu atỡng loah cứq.”
14 Jacó disse: — Vá lá e veja se os seus irmãos e os animais vão bem e me traga notícias. Então dali, do vale de Hebrom, Jacó mandou que José fosse até Siquém, e ele foi. Quando chegou lá,
15 Ỡt tâng Se-kem bữn muoi noaq cũai samiang ramóh Yô-sep pỡq chu nâi pỡq chu ki tâng ruang, án blớh Yô-sep neq: “Ntrớu mới chuaq?”
15 ele foi andando pelo campo. Aí um homem o viu e perguntou: — O que você está procurando?
16 Yô-sep ta‑ỡi: “Cứq chuaq máh ai cứq. Sễq mới atỡng cứq, pỡ ntốq aléq alới bán cữu.”
16 — Estou procurando os meus irmãos — respondeu José. — Eles estão por aí, em algum pasto, cuidando das ovelhas e das cabras. O senhor sabe aonde foram?
17 Samiang ki ta‑ỡi neq: “Alới khoiq loŏh chơ tễ ntốq nâi. Cứq sâng alới pai neq: ‘Hâi! Hái pỡq pỡ Dô-than ễn.’”
17 O homem respondeu: — Eles já foram embora daqui. Eu ouvi quando disseram que iam para Dotã. Aí José foi procurar os seus irmãos e os achou em Dotã.
18 Toâq máh ai án hữm Yô-sep noâng tễ yơng, alới sarhống ễ táq nŏ́q ma bữn cachĩt chíq Yô-sep.
18 Eles viram José de longe e, antes que chegasse perto, começaram a fazer planos para matá-lo.
19 Manoaq atỡng manoaq neq: “Án ca dốq rláu mpáu toâq pỡ nâi chơ.
19 Eles disseram: — Lá vem o sonhador!
20 Hâi! Hái cachĩt chíq án cớp voang án asễng tâng hŏ́ng loang, chơ hái pai neq: ‘Bữn muoi lám charán cáp án.’ Chơ hái bữn dáng án rláu mpáu cỡt kia ma tỡ bữn.”
20 Venham, vamos matá-lo agora. Depois jogaremos o corpo num poço seco e diremos que um animal selvagem o devorou. Assim, veremos no que vão dar os sonhos dele.
21 Toâq Ruben sâng santoiq ki, án ễ chuai Yô-sep yỗn vớt tễ atĩ ai. Chơ án pai neq: “Hái chỗi cachĩt án.”
21 Quando Rúben ouviu isso, quis salvá-lo dos seus irmãos e disse: — Não vamos matá-lo.
22 Ruben atỡng ễn neq: “Chỗi yỗn aham loŏh. Ma hái apŏ́ng chíq án tâng hŏ́ng loang tâng ntốq aiq nâi. Ma anhia chỗi táq bớc chũl ntrớu tỗ án.”
22 Não derramem sangue. Vocês podem jogá-lo neste poço, aqui no deserto, mas não o machuquem. Rúben disse isso porque planejava salvá-lo dos irmãos e mandá-lo de volta ao pai.
23 Tữ Yô-sep toâq pỡ ai án, máh ai án pũar tũot chíq au tuar nêuq sa‑ữi santứm ca án sớp.
23 Quando José chegou ao lugar onde os seus irmãos estavam, eles arrancaram dele a túnica longa, de mangas compridas, que ele estava vestindo.
24 Moâm ki, alới cỗp án cớp apŏ́ng tâng hŏ́ng loang. Ma hŏ́ng ki khỗ, ŏ́q dỡq.
24 Depois o pegaram e o jogaram no poço, que estava vazio e seco.
25 Moâm ki, máh ai án tacu cha dỗi. Chơ alới tapoang nhêng, hữm muoi tỗp cũai It-ma-el toâq tễ vil Ki-liat. Cũai ki pỡq chếq chỡng; charán lac‑da alới ki patiang trâm cớp crơng phuom tễ siet aluang pỡq chu cruang Ê-yip-tô.
25 E sentaram-se para comer. De repente, viram que ia passando uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade e ia para o Egito. Os seus camelos estavam carregados de perfumes e de especiarias .
26 Yuda blớh máh a‑ễm án neq: “Khân hái cachĩt, chơ cutooq aham án, bữn kia ntrớu?
26 Aí Judá disse aos irmãos: — O que vamos ganhar se matarmos o nosso irmão e depois escondermos a sua morte?
27 Sanua hái chếq chíq án yỗn cũai It-ma-el, ma atĩ hái chỗi toân toah ntrớu án, cỗ án la lứq a‑ễm hái cỡt muoi sâiq muoi aham cớp hái.”
27 Em vez de o matarmos, vamos vendê-lo a esses ismaelitas. Afinal de contas ele é nosso irmão, é do nosso sangue. Os irmãos concordaram.
28 Moâm ki, bữn muoi tỗp cũai Madian pỡq pha bân ntốq ki. Ngkíq máh ai Yô-sep âc achỗn án tễ hŏ́ng loang ki, chơ chếq án yỗn cũai It-ma-el. Kia Yô-sep la bar chít ŏ́c práq panê. Chơ cũai ki dững Yô-sep chu cruang Ê-yip-tô.
28 Quando alguns negociantes midianitas passaram por ali, os irmãos de José o tiraram do poço e o venderam aos ismaelitas por vinte barras de prata. E os ismaelitas levaram José para o Egito.
29 Tữ Ruben chu loah pỡ hŏ́ng loang ki, án tỡ bữn hữm noâng Yô-sep. Chơ án háq tampâc án bữm, táq tếc án sâng ngua.
29 Quando Rúben voltou ao poço e viu que José não estava lá dentro, rasgou as suas roupas em sinal de tristeza.
30 Chơ án píh chu loah pỡ máh a‑ễm, cớp atỡng neq: “Yô-sep khoiq pứt! Nŏ́q cứq ễ táq sanua?”
30 Ele voltou para o lugar onde os seus irmãos estavam e disse: — O rapaz não está mais lá! E agora o que é que eu vou fazer?
31 Ma máh ai Yô-sep khoiq ĩt chơ au tuar Yô-sep, cớp alới cachĩt muoi lám mbễq tangcáh. Moâm ki alới yớm au tuar Yô-sep tâng aham mbễq.
31 Então os irmãos mataram um cabrito e com o sangue mancharam a túnica de José.
32 Chơ alới cơiq au tuar ki yỗn mpoaq alới, cớp pai neq: “Hếq tamóh au tuar nâi. Sễq mpoaq nhêng. Au tuar nâi la au con mpoaq, ma tỡ cỡn?”
32 Depois levaram a túnica ao pai e disseram: — Achamos isso aí. Será que é a túnica do seu filho?
33 Ngkíq Yacốp nhêng, cớp án sacoal. Chơ án nhiam cớp pai neq: “Au tuar nâi la au con samiang cứq; charán pla khoiq cáp cha sâiq con cứq chơ. Yô-sep khoiq abuoiq nheq chơ charán pla táq.”
33 Jacó a reconheceu e disse: — Sim, é a túnica do meu filho! Certamente algum animal selvagem o despedaçou e devorou.
34 Chơ Yacốp háq chíq tampâc án, cớp án tâc tampâc tanúh, cỗ pứt chíq con án. Ngkíq Yacốp tanúh con samiang án sa‑ữi tangái.
34 Então, em sinal de tristeza, Jacó rasgou as suas roupas e vestiu roupa de luto. E durante muito tempo ficou de luto pelo seu filho.
35 Nheq tữh con samiang cớp con mansễm án toâq pỡ án, yoc ễ aliam án. Ma án tỡ yỗn alới aliam; án pai neq: “Cứq dŏq ŏ́c ngua nâi toau noau tứp cứq, cớp raviei cứq ỡt cớp con cứq.”
35 Todos os seus filhos e filhas tentaram consolá-lo, mas ele não quis ser consolado e disse: — Vou ficar de luto por meu filho até que vá me encontrar com ele no E continuou de luto por seu filho José.
36 Ma bo ki, cũai Madian chếq to loah Yô-sep yỗn Phô-ti-pha, cũai tâng cruang Ê-yip-tô. Cũai ki la ranễng cũai sốt tahan kĩaq puo cruang Ê-yip-tô.
36 Enquanto isso, os midianitas venderam José a Potifar, oficial e capitão da guarda do rei do Egito.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.