Gênesis 37

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Yacốp ỡt tâng cruang Cana-an, la ntốq mpoaq án khoiq ỡt tễ nhũang.
1 Habitou Jacó na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Nâi la atỡng tễ tŏ́ng toiq Yacốp.
2 Esta é a história de Jacó. Tendo José dezessete anos, apascentava os rebanhos com seus irmãos; sendo ainda jovem, acompanhava os filhos de Bila e os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e trazia más notícias deles a seu pai.
3 Cỗ Yô-sep la con I-sarel bữn bo án khoiq thâu chơ, ngkíq I-sarel ayooq Yô-sep hỡn tễ nheq con samiang án canŏ́h. Yuaq ngkíq, I-sarel ớn noau táq muoi ploah au tuar nêuq lứq yỗn Yô-sep.
3 Ora, Israel amava mais a José que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica talar de mangas compridas.
4 Máh ai Yô-sep dáng mpoaq alới ayooq Yô-sep hỡn tễ alới. Ngkíq alới kêt lứq Yô-sep, cớp alới tỡ rơi pai muoi ŏ́c o ntrớu chóq Yô-sep.
4 Vendo, pois, seus irmãos que o pai o amava mais que a todos os outros filhos, odiaram-no e já não lhe podiam falar pacificamente.
5 Bữn muoi sadâu Yô-sep rláu mpáu. Toâq án ruaih yỗn máh ai án tamứng tễ parnáu án rláu mpáu, alới kêt án hỡn tễ nhũang ễn.
5 Teve José um sonho e o relatou a seus irmãos; por isso, o odiaram ainda mais.
6 Yô-sep pai neq: “Cứq yoc anhia tamứng ŏ́c cứq mpáu.
6 Pois lhes disse: Rogo-vos, ouvi este sonho que tive:
7 Nheq tữh hái boq saro tâng sarái, ma bo ki toâp boq saro cứq ayứng tanoang tháng. Ma boq saro anhia rôm nheq mpễr boq saro cứq, cớp boq saro anhia cucốh cucũoi boq saro cứq.”
7 Atávamos feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e ficou em pé; e os vossos feixes o rodeavam e se inclinavam perante o meu.
8 Moâm án pai ngkíq, máh mu ai án blớh loah neq: “Nŏ́q mới chanchớm, mới cỡt sốt tỗp hếq tỡ? Cớp cỡt puo tỗp hếq tỡ?”
8 Então, lhe disseram seus irmãos: Reinarás, com efeito, sobre nós? E sobre nós dominarás realmente? E com isso tanto mais o odiavam, por causa dos seus sonhos e de suas palavras.
9 Bữn muoi trỗ ễn Yô-sep rláu mpáu sĩa, cớp án atỡng yỗn máh ai án tamứng tễ parnáu án rláu mpáu. Án pai neq: “Cứq mpáu sĩa; sễq anhia tamứng. Bữn moat mandang, rliang casâi, cớp muoi chít la muoi ŏ́c mantỗr; chơ nheq máh ramứh ki cucốh cucũoi cứq.”
9 Teve ainda outro sonho e o referiu a seus irmãos, dizendo: Sonhei também que o sol, a lua e onze estrelas se inclinavam perante mim.
10 Moâm Yô-sep sarŏh parnáu yỗn máh ai án tamứng, án atỡng yỗn mpoaq án dáng tê tễ ramứh ki. Mpoaq án nhôp, cớp blớh án neq: “Ntrớu ma liaq lứq mới mpáu? Nŏ́q mới chanchớm cứq cớp mpiq mới, dếh máh ai mới, la cucốh cucũoi choâng moat mới tỡ?”
10 Contando-o a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o o pai e lhe disse: Que sonho é esse que tiveste? Acaso, viremos, eu e tua mãe e teus irmãos, a inclinar-nos perante ti em terra?
11 Ngkíq máh ai Yô-sep tỡ ễq hữm tháng án; ma Yacốp cayớm dŏq tễ máh ŏ́c nâi tâng mứt.
11 Seus irmãos lhe tinham ciúmes; o pai, no entanto, considerava o caso consigo mesmo.
12 Bữn muoi tangái máh ai Yô-sep pỡq bán tỗp cữu mpoaq alới tâng ntốq Se-kem.
12 E, como foram os irmãos apascentar o rebanho do pai, em Siquém,
13 I-sarel atỡng Yô-sep neq: “Máh ai mới bán tỗp cữu pỡ Se-kem. Sanua mới pỡq chu alới.”
13 perguntou Israel a José: Não apascentam teus irmãos o rebanho em Siquém? Vem, enviar-te-ei a eles. Respondeu-lhe José: Eis-me aqui.
14 Chơ Yacốp ớn Yô-sep ễn neq: “Cứq yoc mới pỡq nhêng máh ai mới, alới bữn bán sũan ma tỡ bữn. Cớp tỗp cữu plot-plál ma tỡ bữn. Moâm ki, mới chu atỡng loah cứq.”
14 Disse-lhe Israel: Vai, agora, e vê se vão bem teus irmãos e o rebanho; e traze-me notícias. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 Ỡt tâng Se-kem bữn muoi noaq cũai samiang ramóh Yô-sep pỡq chu nâi pỡq chu ki tâng ruang, án blớh Yô-sep neq: “Ntrớu mới chuaq?”
15 E um homem encontrou a José, que andava errante pelo campo, e lhe perguntou: Que procuras?
16 Yô-sep ta‑ỡi: “Cứq chuaq máh ai cứq. Sễq mới atỡng cứq, pỡ ntốq aléq alới bán cữu.”
16 Respondeu: Procuro meus irmãos; dize-me: Onde apascentam eles o rebanho?
17 Samiang ki ta‑ỡi neq: “Alới khoiq loŏh chơ tễ ntốq nâi. Cứq sâng alới pai neq: ‘Hâi! Hái pỡq pỡ Dô-than ễn.’”
17 Disse-lhe o homem: Foram-se daqui, pois ouvi-os dizer: Vamos a Dotã. Então, seguiu José atrás dos irmãos e os achou em Dotã.
18 Toâq máh ai án hữm Yô-sep noâng tễ yơng, alới sarhống ễ táq nŏ́q ma bữn cachĩt chíq Yô-sep.
18 De longe o viram e, antes que chegasse, conspiraram contra ele para o matar.
19 Manoaq atỡng manoaq neq: “Án ca dốq rláu mpáu toâq pỡ nâi chơ.
19 E dizia um ao outro: Vem lá o tal sonhador!
20 Hâi! Hái cachĩt chíq án cớp voang án asễng tâng hŏ́ng loang, chơ hái pai neq: ‘Bữn muoi lám charán cáp án.’ Chơ hái bữn dáng án rláu mpáu cỡt kia ma tỡ bữn.”
20 Vinde, pois, agora, matemo-lo e lancemo-lo numa destas cisternas; e diremos: Um animal selvagem o comeu; e vejamos em que lhe darão os sonhos.
21 Toâq Ruben sâng santoiq ki, án ễ chuai Yô-sep yỗn vớt tễ atĩ ai. Chơ án pai neq: “Hái chỗi cachĩt án.”
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles e disse: Não lhe tiremos a vida.
22 Ruben atỡng ễn neq: “Chỗi yỗn aham loŏh. Ma hái apŏ́ng chíq án tâng hŏ́ng loang tâng ntốq aiq nâi. Ma anhia chỗi táq bớc chũl ntrớu tỗ án.”
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cisterna que está no deserto, e não ponhais mão sobre ele; isto disse para o livrar deles, a fim de o restituir ao pai.
23 Tữ Yô-sep toâq pỡ ai án, máh ai án pũar tũot chíq au tuar nêuq sa‑ữi santứm ca án sớp.
23 Mas, logo que chegou José a seus irmãos, despiram-no da túnica, a túnica talar de mangas compridas que trazia.
24 Moâm ki, alới cỗp án cớp apŏ́ng tâng hŏ́ng loang. Ma hŏ́ng ki khỗ, ŏ́q dỡq.
24 E, tomando-o, o lançaram na cisterna, vazia, sem água.
25 Moâm ki, máh ai án tacu cha dỗi. Chơ alới tapoang nhêng, hữm muoi tỗp cũai It-ma-el toâq tễ vil Ki-liat. Cũai ki pỡq chếq chỡng; charán lac‑da alới ki patiang trâm cớp crơng phuom tễ siet aluang pỡq chu cruang Ê-yip-tô.
25 Ora, sentando-se para comer pão, olharam e viram que uma caravana de ismaelitas vinha de Gileade; seus camelos traziam arômatas, bálsamo e mirra, que levavam para o Egito.
26 Yuda blớh máh a‑ễm án neq: “Khân hái cachĩt, chơ cutooq aham án, bữn kia ntrớu?
26 Então, disse Judá a seus irmãos: De que nos aproveita matar o nosso irmão e esconder-lhe o sangue?
27 Sanua hái chếq chíq án yỗn cũai It-ma-el, ma atĩ hái chỗi toân toah ntrớu án, cỗ án la lứq a‑ễm hái cỡt muoi sâiq muoi aham cớp hái.”
27 Vinde, vendamo-lo aos ismaelitas; não ponhamos sobre ele a mão, pois é nosso irmão e nossa carne. Seus irmãos concordaram.
28 Moâm ki, bữn muoi tỗp cũai Madian pỡq pha bân ntốq ki. Ngkíq máh ai Yô-sep âc achỗn án tễ hŏ́ng loang ki, chơ chếq án yỗn cũai It-ma-el. Kia Yô-sep la bar chít ŏ́c práq panê. Chơ cũai ki dững Yô-sep chu cruang Ê-yip-tô.
28 E, passando os mercadores midianitas, os irmãos de José o alçaram, e o tiraram da cisterna, e o venderam por vinte siclos de prata aos ismaelitas; estes levaram José ao Egito.
29 Tữ Ruben chu loah pỡ hŏ́ng loang ki, án tỡ bữn hữm noâng Yô-sep. Chơ án háq tampâc án bữm, táq tếc án sâng ngua.
29 Tendo Rúben voltado à cisterna, eis que José não estava nela; então, rasgou as suas vestes.
30 Chơ án píh chu loah pỡ máh a‑ễm, cớp atỡng neq: “Yô-sep khoiq pứt! Nŏ́q cứq ễ táq sanua?”
30 E, voltando a seus irmãos, disse: Não está lá o menino; e, eu, para onde irei?
31 Ma máh ai Yô-sep khoiq ĩt chơ au tuar Yô-sep, cớp alới cachĩt muoi lám mbễq tangcáh. Moâm ki alới yớm au tuar Yô-sep tâng aham mbễq.
31 Então, tomaram a túnica de José, mataram um bode e a molharam no sangue.
32 Chơ alới cơiq au tuar ki yỗn mpoaq alới, cớp pai neq: “Hếq tamóh au tuar nâi. Sễq mpoaq nhêng. Au tuar nâi la au con mpoaq, ma tỡ cỡn?”
32 E enviaram a túnica talar de mangas compridas, fizeram-na levar a seu pai e lhe disseram: Achamos isto; vê se é ou não a túnica de teu filho.
33 Ngkíq Yacốp nhêng, cớp án sacoal. Chơ án nhiam cớp pai neq: “Au tuar nâi la au con samiang cứq; charán pla khoiq cáp cha sâiq con cứq chơ. Yô-sep khoiq abuoiq nheq chơ charán pla táq.”
33 Ele a reconheceu e disse: É a túnica de meu filho; um animal selvagem o terá comido, certamente José foi despedaçado.
34 Chơ Yacốp háq chíq tampâc án, cớp án tâc tampâc tanúh, cỗ pứt chíq con án. Ngkíq Yacốp tanúh con samiang án sa‑ữi tangái.
34 Então, Jacó rasgou as suas vestes, e se cingiu de pano de saco, e lamentou o filho por muitos dias.
35 Nheq tữh con samiang cớp con mansễm án toâq pỡ án, yoc ễ aliam án. Ma án tỡ yỗn alới aliam; án pai neq: “Cứq dŏq ŏ́c ngua nâi toau noau tứp cứq, cớp raviei cứq ỡt cớp con cứq.”
35 Levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; ele, porém, recusou ser consolado e disse: Chorando, descerei a meu filho até à sepultura. E de fato o chorou seu pai.
36 Ma bo ki, cũai Madian chếq to loah Yô-sep yỗn Phô-ti-pha, cũai tâng cruang Ê-yip-tô. Cũai ki la ranễng cũai sốt tahan kĩaq puo cruang Ê-yip-tô.
36 Entrementes, os midianitas venderam José no Egito a Potifar, oficial de Faraó, comandante da guarda.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.