Gênesis 37
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARIB
1 Yacốp ỡt tâng cruang Cana-an, la ntốq mpoaq án khoiq ỡt tễ nhũang.
1 Jacó habitava na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Nâi la atỡng tễ tŏ́ng toiq Yacốp.
2 Estas são as gerações de Jacó. José, aos dezessete anos de idade, estava com seus irmãos apascentando os rebanhos; sendo ainda jovem, andava com os filhos de Bila, e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e José trazia a seu pai más notícias a respeito deles.
3 Cỗ Yô-sep la con I-sarel bữn bo án khoiq thâu chơ, ngkíq I-sarel ayooq Yô-sep hỡn tễ nheq con samiang án canŏ́h. Yuaq ngkíq, I-sarel ớn noau táq muoi ploah au tuar nêuq lứq yỗn Yô-sep.
3 Israel amava mais a José do que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica de várias cores.
4 Máh ai Yô-sep dáng mpoaq alới ayooq Yô-sep hỡn tễ alới. Ngkíq alới kêt lứq Yô-sep, cớp alới tỡ rơi pai muoi ŏ́c o ntrớu chóq Yô-sep.
4 Vendo, pois, seus irmãos que seu pai o amava mais do que a todos eles, odiavam-no, e não lhe podiam falar pacificamente.
5 Bữn muoi sadâu Yô-sep rláu mpáu. Toâq án ruaih yỗn máh ai án tamứng tễ parnáu án rláu mpáu, alới kêt án hỡn tễ nhũang ễn.
5 José teve um sonho, que contou a seus irmãos; por isso o odiaram ainda mais.
6 Yô-sep pai neq: “Cứq yoc anhia tamứng ŏ́c cứq mpáu.
6 Pois ele lhes disse: Ouvi, peço-vos, este sonho que tive:
7 Nheq tữh hái boq saro tâng sarái, ma bo ki toâp boq saro cứq ayứng tanoang tháng. Ma boq saro anhia rôm nheq mpễr boq saro cứq, cớp boq saro anhia cucốh cucũoi boq saro cứq.”
7 Estávamos nós atando molhos no campo, e eis que o meu molho, levantando-se, ficou em pé; e os vossos molhos o rodeavam, e se inclinavam ao meu molho.
8 Moâm án pai ngkíq, máh mu ai án blớh loah neq: “Nŏ́q mới chanchớm, mới cỡt sốt tỗp hếq tỡ? Cớp cỡt puo tỗp hếq tỡ?”
8 Responderam-lhe seus irmãos: Tu pois, deveras reinarás sobre nós? Tu deveras terás domínio sobre nós? Por isso ainda mais o odiavam por causa dos seus sonhos e das suas palavras.
9 Bữn muoi trỗ ễn Yô-sep rláu mpáu sĩa, cớp án atỡng yỗn máh ai án tamứng tễ parnáu án rláu mpáu. Án pai neq: “Cứq mpáu sĩa; sễq anhia tamứng. Bữn moat mandang, rliang casâi, cớp muoi chít la muoi ŏ́c mantỗr; chơ nheq máh ramứh ki cucốh cucũoi cứq.”
9 Teve José outro sonho, e o contou a seus irmãos, dizendo: Tive ainda outro sonho; e eis que o sol, e a lua, e onze estrelas se inclinavam perante mim.
10 Moâm Yô-sep sarŏh parnáu yỗn máh ai án tamứng, án atỡng yỗn mpoaq án dáng tê tễ ramứh ki. Mpoaq án nhôp, cớp blớh án neq: “Ntrớu ma liaq lứq mới mpáu? Nŏ́q mới chanchớm cứq cớp mpiq mới, dếh máh ai mới, la cucốh cucũoi choâng moat mới tỡ?”
10 Quando o contou a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o seu pai, e disse-lhe: Que sonho é esse que tiveste? Porventura viremos, eu e tua mãe, e teus irmãos, a inclinar-nos com o rosto em terra diante de ti?
11 Ngkíq máh ai Yô-sep tỡ ễq hữm tháng án; ma Yacốp cayớm dŏq tễ máh ŏ́c nâi tâng mứt.
11 Seus irmãos, pois, o invejavam; mas seu pai guardava o caso no seu coração.
12 Bữn muoi tangái máh ai Yô-sep pỡq bán tỗp cữu mpoaq alới tâng ntốq Se-kem.
12 Ora, foram seus irmãos apascentar o rebanho de seu pai, em Siquém.
13 I-sarel atỡng Yô-sep neq: “Máh ai mới bán tỗp cữu pỡ Se-kem. Sanua mới pỡq chu alới.”
13 Disse, pois, Israel a José: Não apascentam teus irmãos o rebanho em Siquém? Vem, e enviar-te-ei a eles. Respondeu-lhe José: Eis-me aqui.
14 Chơ Yacốp ớn Yô-sep ễn neq: “Cứq yoc mới pỡq nhêng máh ai mới, alới bữn bán sũan ma tỡ bữn. Cớp tỗp cữu plot-plál ma tỡ bữn. Moâm ki, mới chu atỡng loah cứq.”
14 Disse-lhe Israel: Vai, vê se vão bem teus irmãos, e o rebanho; e traze-me resposta. Assim o enviou do vale de Hebrom; e José foi a Siquém.
15 Ỡt tâng Se-kem bữn muoi noaq cũai samiang ramóh Yô-sep pỡq chu nâi pỡq chu ki tâng ruang, án blớh Yô-sep neq: “Ntrớu mới chuaq?”
15 E um homem encontrou a José, que andava errante pelo campo, e perguntou-lhe: Que procuras?
16 Yô-sep ta‑ỡi: “Cứq chuaq máh ai cứq. Sễq mới atỡng cứq, pỡ ntốq aléq alới bán cữu.”
16 Respondeu ele: Estou procurando meus irmãos; dize-me, peço-te, onde apascentam eles o rebanho.
17 Samiang ki ta‑ỡi neq: “Alới khoiq loŏh chơ tễ ntốq nâi. Cứq sâng alới pai neq: ‘Hâi! Hái pỡq pỡ Dô-than ễn.’”
17 Disse o homem: Foram-se daqui; pois ouvi-lhes dizer: Vamos a Dotã. José, pois, seguiu seus irmãos, e os achou em Dotã.
18 Toâq máh ai án hữm Yô-sep noâng tễ yơng, alới sarhống ễ táq nŏ́q ma bữn cachĩt chíq Yô-sep.
18 Eles o viram de longe e, antes que chegasse aonde estavam, conspiraram contra ele, para o matarem,
19 Manoaq atỡng manoaq neq: “Án ca dốq rláu mpáu toâq pỡ nâi chơ.
19 dizendo uns aos outros: Eis que lá vem o sonhador!
20 Hâi! Hái cachĩt chíq án cớp voang án asễng tâng hŏ́ng loang, chơ hái pai neq: ‘Bữn muoi lám charán cáp án.’ Chơ hái bữn dáng án rláu mpáu cỡt kia ma tỡ bữn.”
20 Vinde pois agora, matemo-lo e lancemo-lo numa das covas; e diremos: uma besta-fera o devorou. Veremos, então, o que será dos seus sonhos.
21 Toâq Ruben sâng santoiq ki, án ễ chuai Yô-sep yỗn vớt tễ atĩ ai. Chơ án pai neq: “Hái chỗi cachĩt án.”
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles, dizendo: Não lhe tiremos a vida.
22 Ruben atỡng ễn neq: “Chỗi yỗn aham loŏh. Ma hái apŏ́ng chíq án tâng hŏ́ng loang tâng ntốq aiq nâi. Ma anhia chỗi táq bớc chũl ntrớu tỗ án.”
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cova, que está no deserto, e não lanceis mão nele. Disse isto para livrá-lo das mãos deles, a fim de restituí-lo a seu pai.
23 Tữ Yô-sep toâq pỡ ai án, máh ai án pũar tũot chíq au tuar nêuq sa‑ữi santứm ca án sớp.
23 Logo que José chegou a seus irmãos, estes o despiram da sua túnica, a túnica de várias cores, que ele trazia;
24 Moâm ki, alới cỗp án cớp apŏ́ng tâng hŏ́ng loang. Ma hŏ́ng ki khỗ, ŏ́q dỡq.
24 e tomando-o, lançaram-no na cova; mas a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Moâm ki, máh ai án tacu cha dỗi. Chơ alới tapoang nhêng, hữm muoi tỗp cũai It-ma-el toâq tễ vil Ki-liat. Cũai ki pỡq chếq chỡng; charán lac‑da alới ki patiang trâm cớp crơng phuom tễ siet aluang pỡq chu cruang Ê-yip-tô.
25 Depois sentaram-se para comer; e, levantando os olhos, viram uma caravana de ismaelitas que vinha de Gileade; nos seus camelos traziam tragacanto, bálsamo e mirra, que iam levar ao Egito.
26 Yuda blớh máh a‑ễm án neq: “Khân hái cachĩt, chơ cutooq aham án, bữn kia ntrớu?
26 Disse Judá a seus irmãos: De que nos aproveita matar nosso irmão e encobrir o seu sangue?
27 Sanua hái chếq chíq án yỗn cũai It-ma-el, ma atĩ hái chỗi toân toah ntrớu án, cỗ án la lứq a‑ễm hái cỡt muoi sâiq muoi aham cớp hái.”
27 Vinde, vendamo-lo a esses ismaelitas, e não seja nossa mão sobre ele; porque é nosso irmão, nossa carne. E escutaram-no seus irmãos.
28 Moâm ki, bữn muoi tỗp cũai Madian pỡq pha bân ntốq ki. Ngkíq máh ai Yô-sep âc achỗn án tễ hŏ́ng loang ki, chơ chếq án yỗn cũai It-ma-el. Kia Yô-sep la bar chít ŏ́c práq panê. Chơ cũai ki dững Yô-sep chu cruang Ê-yip-tô.
28 Ao passarem os negociantes midianitas, tiraram José, alçando-o da cova, e venderam-no por vinte siclos de prata aos ismaelitas, os quais o levaram para o Egito.
29 Tữ Ruben chu loah pỡ hŏ́ng loang ki, án tỡ bữn hữm noâng Yô-sep. Chơ án háq tampâc án bữm, táq tếc án sâng ngua.
29 Ora, Rúben voltou à cova, e eis que José não estava na cova; pelo que rasgou as suas vestes
30 Chơ án píh chu loah pỡ máh a‑ễm, cớp atỡng neq: “Yô-sep khoiq pứt! Nŏ́q cứq ễ táq sanua?”
30 e, tornando a seus irmãos, disse: O menino não aparece; e eu, aonde irei?
31 Ma máh ai Yô-sep khoiq ĩt chơ au tuar Yô-sep, cớp alới cachĩt muoi lám mbễq tangcáh. Moâm ki alới yớm au tuar Yô-sep tâng aham mbễq.
31 Tomaram, então, a túnica de José, mataram um cabrito, e tingiram a túnica no sangue.
32 Chơ alới cơiq au tuar ki yỗn mpoaq alới, cớp pai neq: “Hếq tamóh au tuar nâi. Sễq mpoaq nhêng. Au tuar nâi la au con mpoaq, ma tỡ cỡn?”
32 Enviaram a túnica de várias cores, mandando levá-la a seu pai e dizer-lhe: Achamos esta túnica; vê se é a túnica de teu filho, ou não.
33 Ngkíq Yacốp nhêng, cớp án sacoal. Chơ án nhiam cớp pai neq: “Au tuar nâi la au con samiang cứq; charán pla khoiq cáp cha sâiq con cứq chơ. Yô-sep khoiq abuoiq nheq chơ charán pla táq.”
33 Ele a reconheceu e exclamou: A túnica de meu filho! uma besta-fera o devorou; certamente José foi despedaçado.
34 Chơ Yacốp háq chíq tampâc án, cớp án tâc tampâc tanúh, cỗ pứt chíq con án. Ngkíq Yacốp tanúh con samiang án sa‑ữi tangái.
34 Então Jacó rasgou as suas vestes, e pôs saco sobre os seus lombos e lamentou seu filho por muitos dias.
35 Nheq tữh con samiang cớp con mansễm án toâq pỡ án, yoc ễ aliam án. Ma án tỡ yỗn alới aliam; án pai neq: “Cứq dŏq ŏ́c ngua nâi toau noau tứp cứq, cớp raviei cứq ỡt cớp con cứq.”
35 E levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; ele, porém, recusou ser consolado, e disse: Na verdade, com choro hei de descer para meu filho até o Seol. Assim o chorou seu pai.
36 Ma bo ki, cũai Madian chếq to loah Yô-sep yỗn Phô-ti-pha, cũai tâng cruang Ê-yip-tô. Cũai ki la ranễng cũai sốt tahan kĩaq puo cruang Ê-yip-tô.
36 Os midianitas venderam José no Egito a Potifar, oficial de Faraó, capitão da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.