Êxodo 5
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs BKJ
1 Vớt ki Môi-se cớp Arôn pỡq ramóh puo, cớp alới atỡng neq: “Yiang Sursĩ, la Ncháu cũai I-sarel, pai neq: ‘Cóq mới acláh proai cứq yỗn alới pỡq chu ntốq aiq dŏq puai rit cha bũi sang toam yám noap cứq.’”
1 E depois foram Moisés e Arão e disseram a Faraó: Assim diz o SENHOR Deus de Israel: Deixa meu povo ir, para que me celebre uma festa no deserto.
2 Ma puo blớh neq: “Yiang Sursĩ la noau? Cỗ nŏ́q cứq cóq tamứng án cớp acláh cũai I-sarel pỡq? Cứq tỡ bữn dáng Yiang Sursĩ. Chơ cứq tỡ bữn acláh cũai I-sarel yỗn pỡq.”
2 E disse Faraó: Quem é o SENHOR, para que eu obedeça à sua voz para deixar Israel ir? Não conheço o SENHOR, tampouco deixarei Israel ir.
3 Chơ Môi-se cớp Arôn ta‑ỡi neq: “Yiang Sursĩ tỗp Hê-brơ khoiq sapáh yỗn tỗp hếq chơ. Sanua tỗp hếq sễq puo yỗn hếq têq pỡq pái tangái tâng ntốq aiq dŏq chiau crơng sang yỗn Yiang Sursĩ hếq. Khân tỗp hếq mŏ tỡ bữn pỡq sang Yiang Sursĩ ngkíq, cŏh lơ án cachĩt chíq tỗp hếq na rachíl, tỡ la a‑ĩ ỗn.”
3 E eles disseram: O Deus dos hebreus nos encontrou. Deixa-nos ir, rogamos-te, três dias de jornada para o deserto; e oferecer sacrifícios ao SENHOR nosso Deus, para que ele não venha sobre nós com peste, ou com a espada.
4 Ma puo ta‑ỡi loah Môi-se cớp Arôn neq: “Nŏ́q anhia khớn yỗn proai cũai I-sarel táh ranáq alới? Cóq nheq cũai sũl ki táq loah ranáq sanua toâp!
4 E o rei do Egito lhes disse: Por que vós, Moisés e Arão, impedis o povo de trabalhar? Ide às vossas cargas.
5 Sanua cũai proai I-sarel cỡt clứng hỡn tễ cũai proai Ê-yip-tô. Ma sanua anhia ễq yỗn alới táh chíq ranáq.”
5 E Faraó disse: Eis que o povo da terra agora é muito, e vós os fazeis descansar de suas cargas.
6 Tangái ki toâp, puo ớn ranễng ca sốt cũai sũl, cớp cũai I-sarel ca taniap cũai I-sarel canŏ́h táq ranáq, án ớn alới ki neq:
6 E no mesmo dia Faraó ordenou aos capatazes do povo, e aos seus oficiais, dizendo:
7 “Anhia chỗi yỗn noâng soc pỡ cũai I-sarel yỗn alới têq táq kec. Cóq anhia ễp yỗn alới pỡq ravoât bữm.
7 Já não dareis ao povo a palha para fazer tijolos, como até agora. Que eles mesmos vão e ajuntem palha para si.
8 Mŏ sanua nâi cóq cũai I-sarel táq kec ki noap machớng tễ nhũang, tỡ yỗn yeh muoi ŏ́c aléq. Yuaq alới aloah, ngkíq alới cuclỗiq cucling sễq neq: ‘Sễq yỗn hếq pỡq chiau crơng sang yỗn Yiang Sursĩ hếq.’
8 E a conta dos tijolos que faziam até agora, esta poreis sobre eles. Não diminuireis coisa alguma. Pois eles estão ociosos, por isso clamam, dizendo: Deixa-nos ir e sacrificar ao nosso Deus.
9 Cóq anhia ravoât ranáq ntâng lứq ễn yỗn tỗp alới táq. Chơ alới tỡ bữn tamứng noâng parnai phếq thũ.”
9 Que mais trabalho seja colocado sobre os homens, para que nele se ocupem, e não considerem palavras vãs.
10 Máh ranễng ca sốt cũai sũl, dếh cũai I-sarel ca taniap cũai I-sarel táq ranáq, alới ki toâq pỡ cũai I-sarel cớp pai neq: “Puo pai neq: ‘Cứq tỡ bữn yỗn anhia bữn noâng soc dŏq táq kec.
10 E saíram os capatazes do povo, e os seus oficiais, e falaram ao povo, dizendo: Assim diz Faraó: Não vos darei palha.
11 Cóq anhia pỡq chuaq bữm soc, ma cóq anhia táq kec sa‑ữi machớng tễ nhũang.’”
11 Ide vós mesmos, ajuntai a palha onde a achardes; mas nada de vosso trabalho será diminuído.
12 Pân ngkíq, máh cũai I-sarel ma pỡq chuaq bữm soc dũ ntốq tâng cruang Ê-yip-tô.
12 Assim o povo se espalhou por toda a terra do Egito para ajuntar restolho em vez de palha.
13 Cớp máh ranễng puo ca sốt cũai sũl ki, alới ớn níc neq: “Cóq anhia táq dũ ŏ́c kec cu rangái machớng tễ nhũang sĩa, tam tỡ bữn noau yỗn anhia bữn soc.”
13 E os capatazes os apressavam, dizendo: Cumpri vossos trabalhos, vossas tarefas diárias, como quando havia palha.
14 Chơ máh cũai ranễng ki toân máh cũai I-sarel ca taniap tỗp I-sarel táq ranáq. Cớp alới blớh neq: “Cỗ nŏ́q tỗp anhia tỡ bữn táq dũ kec cu rangái machớng anhia khoiq táq tễ nhũang?”
14 E foram açoitados os oficiais dos filhos de Israel, que os capatazes de Faraó haviam posto sobre eles, e reclamavam: Por que não cumpristes vossa tarefa de fazer tijolos ontem e hoje, como até agora?
15 Chơ máh cũai I-sarel ca taniap tỗp I-sarel táq ranáq, alới pỡq pỡ puo cớp cuclỗiq cucling pai neq: “Cỗ nŏ́q anhia mŏ táq tỗp hếq ngkíq?
15 Então os oficiais dos filhos de Israel foram e clamaram a Faraó, dizendo: Por que tratas assim os teus servos?
16 Alới tỡ bữn yỗn hếq soc, ma noâng alới ớn hếq táq kec. Cớp sanua alới toân hếq hỡ. Tỗp anhia toâp tỡ bữn táq pĩeiq.”
16 Não se dá palha a teus servos, e eles nos dizem: Fazei tijolos. E eis que os teus servos são açoitados; mas a culpa está em teu próprio povo.
17 Chơ puo ta‑ỡi neq: “Tỗp anhia aloah, tỡ ễq táq ranáq! Yuaq ngkíq, anhia sễq níc ễ pỡq chiau crơng sang yỗn Yiang Sursĩ.
17 Mas ele disse: Vós estais ociosos; vós estais ociosos, por isso dizeis: Deixa-nos ir e fazer sacrifício para o SENHOR.
18 Sanua cóq anhia chu loah pỡq táq ranáq machớng tiaq. Tỡ bữn noau yỗn tỗp anhia bữn soc, mŏ cóq anhia táq yỗn dũ máh kec machớng tễ nhũang.”
18 Portanto, agora ide e trabalhai, porque não se vos dará palha, porém cumprireis a conta dos tijolos.
19 Ngkíq, máh cũai taniap tỗp proai I-sarel dáng bữn túh coat lứq, yuaq puo anoat cóq táq dũ kec machớng tễ nhũang.
19 E os oficiais dos filhos de Israel notaram que eles estavam em uma má situação, depois que foi dito: Não diminuireis coisa alguma dos tijolos da vossa tarefa diária.
20 Toâq alới loŏh tễ dống puo, chơ alới hữm Môi-se cớp Arôn tayứng acoan alới ngki,
20 E encontraram Moisés e Arão que estavam no caminho, quando vinham de Faraó,
21 cớp tỗp alới nhôp Môi-se cớp Arôn, pai neq: “Yiang Sursĩ dáng chơ máh ranáq anhia khoiq táq. Hếq sễq án yỗn anhia roap tôt, yuaq anhia táq yỗn puo cớp máh ranễng án táq túh coat chóq tỗp hếq. Anhia táq ngkíq, la tỡ bữn mpha ntrớu anhia avơi dau yỗn alới cachĩt chíq hếq.”
21 e disseram a eles: O SENHOR olhe para vós e julgue, porquanto fizestes que o nosso cheiro fosse abominado aos olhos de Faraó, e aos olhos dos seus servos, colocando-lhes nas mãos uma espada para nos matar.
22 Chơ Môi-se cuclỗiq cucling chóq Yiang Sursĩ neq: “Cucốh Yiang Sursĩ ơi! Nŏ́q anhia tỡ bữn sâng sarũiq táq chóq tỗp proai anhia? Cỗ nŏ́q anhia yỗn cứq toâq pỡ nâi?
22 E Moisés voltou ao SENHOR, e disse: Senhor, por que trataste tão mal a este povo? Por que é que me enviaste?
23 Tữ cứq pỡq ramóh puo atỡng nhơ ramứh anhia, ki án táq yỗn proai anhia ramóh túh coat sa‑ữi lứq lơ ễn. Ma cứq tỡ hữm anhia chuai ntrớu tỗp alới.”
23 Porque desde que fui a Faraó para falar em teu nome, ele fez mal a este povo. E tu também não livraste teu povo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Êxodo 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.