Êxodo 5
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARIB
1 Vớt ki Môi-se cớp Arôn pỡq ramóh puo, cớp alới atỡng neq: “Yiang Sursĩ, la Ncháu cũai I-sarel, pai neq: ‘Cóq mới acláh proai cứq yỗn alới pỡq chu ntốq aiq dŏq puai rit cha bũi sang toam yám noap cứq.’”
1 Depois foram Moisés e Arão e disseram a Faraó: Assim diz o Senhor, o Deus de Israel: Deixa ir o meu povo, para que me celebre uma festa no deserto.
2 Ma puo blớh neq: “Yiang Sursĩ la noau? Cỗ nŏ́q cứq cóq tamứng án cớp acláh cũai I-sarel pỡq? Cứq tỡ bữn dáng Yiang Sursĩ. Chơ cứq tỡ bữn acláh cũai I-sarel yỗn pỡq.”
2 Mas Faraó respondeu: Quem é o Senhor, para que eu ouça a sua voz para deixar ir Israel? Não conheço o Senhor, nem tampouco deixarei ir Israel.
3 Chơ Môi-se cớp Arôn ta‑ỡi neq: “Yiang Sursĩ tỗp Hê-brơ khoiq sapáh yỗn tỗp hếq chơ. Sanua tỗp hếq sễq puo yỗn hếq têq pỡq pái tangái tâng ntốq aiq dŏq chiau crơng sang yỗn Yiang Sursĩ hếq. Khân tỗp hếq mŏ tỡ bữn pỡq sang Yiang Sursĩ ngkíq, cŏh lơ án cachĩt chíq tỗp hếq na rachíl, tỡ la a‑ĩ ỗn.”
3 Então eles ainda falaram: O Deus dos hebreus nos encontrou; portanto deixa-nos, pedimos-te, ir caminho de três dias ao deserto, e oferecer sacrifícios ao Senhor nosso Deus, para que ele não venha sobre nós com pestilência ou com espada.
4 Ma puo ta‑ỡi loah Môi-se cớp Arôn neq: “Nŏ́q anhia khớn yỗn proai cũai I-sarel táh ranáq alới? Cóq nheq cũai sũl ki táq loah ranáq sanua toâp!
4 Respondeu-lhes de novo o rei do Egito: Moisés e Arão, por que fazeis o povo cessar das suas obras? Ide às vossas cargas.
5 Sanua cũai proai I-sarel cỡt clứng hỡn tễ cũai proai Ê-yip-tô. Ma sanua anhia ễq yỗn alới táh chíq ranáq.”
5 Disse mais Faraó: Eis que o povo da terra já é muito, e vós os fazeis abandonar as suas cargas.
6 Tangái ki toâp, puo ớn ranễng ca sốt cũai sũl, cớp cũai I-sarel ca taniap cũai I-sarel canŏ́h táq ranáq, án ớn alới ki neq:
6 Naquele mesmo dia Faraó deu ordem aos exatores do povo e aos seus oficiais, dizendo:
7 “Anhia chỗi yỗn noâng soc pỡ cũai I-sarel yỗn alới têq táq kec. Cóq anhia ễp yỗn alới pỡq ravoât bữm.
7 Não tornareis a dar, como dantes, palha ao povo, para fazer tijolos; vão eles mesmos, e colham palha para si.
8 Mŏ sanua nâi cóq cũai I-sarel táq kec ki noap machớng tễ nhũang, tỡ yỗn yeh muoi ŏ́c aléq. Yuaq alới aloah, ngkíq alới cuclỗiq cucling sễq neq: ‘Sễq yỗn hếq pỡq chiau crơng sang yỗn Yiang Sursĩ hếq.’
8 Também lhes imporeis a conta dos tijolos que dantes faziam; nada diminuireis dela; porque eles estão ociosos; por isso clamam, dizendo: Vamos, sacrifiquemos ao nosso Deus.
9 Cóq anhia ravoât ranáq ntâng lứq ễn yỗn tỗp alới táq. Chơ alới tỡ bữn tamứng noâng parnai phếq thũ.”
9 Agrave-se o serviço sobre esses homens, para que se ocupem nele e não dêem ouvidos a palavras mentirosas.
10 Máh ranễng ca sốt cũai sũl, dếh cũai I-sarel ca taniap cũai I-sarel táq ranáq, alới ki toâq pỡ cũai I-sarel cớp pai neq: “Puo pai neq: ‘Cứq tỡ bữn yỗn anhia bữn noâng soc dŏq táq kec.
10 Então saíram os exatores do povo e seus oficiais, e disseram ao povo: Assim diz Faraó: Eu não vos darei palha;
11 Cóq anhia pỡq chuaq bữm soc, ma cóq anhia táq kec sa‑ữi machớng tễ nhũang.’”
11 ide vós mesmos, e tomai palha de onde puderdes achá-la; porque nada se diminuirá de vosso serviço.
12 Pân ngkíq, máh cũai I-sarel ma pỡq chuaq bữm soc dũ ntốq tâng cruang Ê-yip-tô.
12 Então o povo se espalhou por toda parte do Egito a colher restolho em lugar de palha.
13 Cớp máh ranễng puo ca sốt cũai sũl ki, alới ớn níc neq: “Cóq anhia táq dũ ŏ́c kec cu rangái machớng tễ nhũang sĩa, tam tỡ bữn noau yỗn anhia bữn soc.”
13 E os exatores os apertavam, dizendo: Acabai a vossa obra, a tarefa do dia no seu dia, como quando havia palha.
14 Chơ máh cũai ranễng ki toân máh cũai I-sarel ca taniap tỗp I-sarel táq ranáq. Cớp alới blớh neq: “Cỗ nŏ́q tỗp anhia tỡ bữn táq dũ kec cu rangái machớng anhia khoiq táq tễ nhũang?”
14 E foram açoitados os oficiais dos filhos de Israel, postos sobre eles pelos exatores de Faraó, que reclamavam: Por que não acabastes nem ontem nem hoje a vossa tarefa, fazendo tijolos como dantes?
15 Chơ máh cũai I-sarel ca taniap tỗp I-sarel táq ranáq, alới pỡq pỡ puo cớp cuclỗiq cucling pai neq: “Cỗ nŏ́q anhia mŏ táq tỗp hếq ngkíq?
15 Pelo que os oficiais dos filhos de Israel foram e clamaram a Faraó, dizendo: Porque tratas assim a teus servos?
16 Alới tỡ bữn yỗn hếq soc, ma noâng alới ớn hếq táq kec. Cớp sanua alới toân hếq hỡ. Tỗp anhia toâp tỡ bữn táq pĩeiq.”
16 Palha não se dá a teus servos, e nos dizem: Fazei tijolos; e eis que teus servos são açoitados; porém o teu povo é que tem a culpa.
17 Chơ puo ta‑ỡi neq: “Tỗp anhia aloah, tỡ ễq táq ranáq! Yuaq ngkíq, anhia sễq níc ễ pỡq chiau crơng sang yỗn Yiang Sursĩ.
17 Mas ele respondeu: Estais ociosos, estais ociosos; por isso dizeis: vamos, sacrifiquemos ao Senhor.
18 Sanua cóq anhia chu loah pỡq táq ranáq machớng tiaq. Tỡ bữn noau yỗn tỗp anhia bữn soc, mŏ cóq anhia táq yỗn dũ máh kec machớng tễ nhũang.”
18 Portanto, ide, trabalhai; palha, porém, não se vos dará; todavia, dareis a conta dos tijolos.
19 Ngkíq, máh cũai taniap tỗp proai I-sarel dáng bữn túh coat lứq, yuaq puo anoat cóq táq dũ kec machớng tễ nhũang.
19 Então os oficiais dos filhos de Israel viram-se em aperto, porquanto se lhes dizia: Nada diminuireis dos vossos tijolos, da tarefa do dia no seu dia.
20 Toâq alới loŏh tễ dống puo, chơ alới hữm Môi-se cớp Arôn tayứng acoan alới ngki,
20 Ao saírem da presença de Faraó depararam com Moisés e Arão que vinham ao encontro deles,
21 cớp tỗp alới nhôp Môi-se cớp Arôn, pai neq: “Yiang Sursĩ dáng chơ máh ranáq anhia khoiq táq. Hếq sễq án yỗn anhia roap tôt, yuaq anhia táq yỗn puo cớp máh ranễng án táq túh coat chóq tỗp hếq. Anhia táq ngkíq, la tỡ bữn mpha ntrớu anhia avơi dau yỗn alới cachĩt chíq hếq.”
21 e disseram-lhes: Olhe o Senhor para vós, e julgue isso, porquanto fizestes o nosso caso repelente diante de Faraó e diante de seus servos, metendo-lhes nas mãos uma espada para nos matar.
22 Chơ Môi-se cuclỗiq cucling chóq Yiang Sursĩ neq: “Cucốh Yiang Sursĩ ơi! Nŏ́q anhia tỡ bữn sâng sarũiq táq chóq tỗp proai anhia? Cỗ nŏ́q anhia yỗn cứq toâq pỡ nâi?
22 Então, tornando-se Moisés ao Senhor, disse: Senhor! por que trataste mal a este povo? por que me enviaste?
23 Tữ cứq pỡq ramóh puo atỡng nhơ ramứh anhia, ki án táq yỗn proai anhia ramóh túh coat sa‑ữi lứq lơ ễn. Ma cứq tỡ hữm anhia chuai ntrớu tỗp alới.”
23 Pois desde que me apresentei a Faraó para falar em teu nome, ele tem maltratado a este povo; e de nenhum modo tens livrado o teu povo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Êxodo 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.