Esdras 9
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs VC
1 Toâq moâm nheq máh ranáq nâi, bữn máh cũai sốt tỗp I-sarel toâq ramóh cứq cớp atỡng neq: “Máh cũai proai I-sarel, tỗp tễng rit sang, cớp tỗp Lê-vi, tỡ bữn rabán tỗ yỗn cỡt bráh puai rit; alới tỡ bữn cayoah máh cũai tâng cruang nâi, la cũai Amôn, Mô-ap, Ê-yip-tô, Cana-an, Hêt, Pê-rasit, Yê-but, cớp Amô-rit. Tỗp alới táq ranáq nhơp nhuo machớng cớp cũai nâi táq tê.
1 Após todos estes acontecimentos, os chefes aproximaram-se de mim e disseram-me: O povo de Israel, os sacerdotes e os levitas não se conservaram afastados dos habitantes desta terra. Imitaram as abominações dos cananeus, dos hiteus, dos ferezeus, dos jebuseus, dos amonitas, dos moabitas, dos egípcios e dos amorreus.
2 Cũai samiang tễ tỗp I-sarel racoâiq ra‑ĩt cớp mansễm tễ cũai cruang canŏ́h; yuaq ngkíq, cũai proai Yiang Sursĩ cỡt tỡ bữn bráh o noâng. Máh cũai sốt cớp cũai ayững atĩ cỡt nỡm tễ ranáq nâi.”
2 Tomaram, entre as filhas deles, mulheres para si e para seus filhos. Assim, a raça santa misturou-se com a dos habitantes dessas terras; e os chefes e os magistrados foram os primeiros a dar a mão a essa transgressão.
3 Toâq cứq sâng ngkíq cứq háq au cứq bữm, cỗ pứt nheq ŏ́c ngcuang; cứq pũiq sóc plỡ cớp sóc bễc, chơ sarũp tacu cỗ sâng túh ngua lứq.
3 Ouvindo essas palavras, rasguei minha túnica e a capa, arranquei os cabelos da cabeça e da barba, e sentei-me consternado.
4 Cứq tacu toau toâq noau dững crơng chiau sang tâng pên tabữ; cớp máh cũai proai toâq rôm ỡt mpễr cứq. Alới sâng ngcŏh lứq tễ máh santoiq Yiang Sursĩ tỗp I-sarel khoiq pai tễ ŏ́c lôih máh cũai ca píh chu loah tễ cruang Ba-bulôn khoiq táq.
4 Ao redor de mim reuniram-se todos aqueles que temiam as palavras do Deus de Israel, por causa da transgressão dos filhos do cativeiro. Quanto a mim, fiquei sentado e angustiado, até o sacrifício da tarde.
5 Toâq ngư bốh crơng chiau sang pên tabữ, cứq yuor tayứng tễ ntốq cứq tacu cỗ sâng túh ngua, ma tampâc cứq noâng raháq. Chơ cứq sacốh racớl cớp sacỡ atĩ dếh câu sễq tễ Yiang Sursĩ, la Ncháu cứq, neq:
5 Na hora da oblação da tarde, levantei-me de minha aflição com minhas vestes e meu manto rasgados; então, caindo de joelhos, estendi as mãos para o Senhor, meu Deus,
6 “Ơ Yiang Sursĩ cứq ơi! Cứq sâng casiet lứq tapoang achỗn nhêng chu anhia. Lôih tỗp hếq acữn achỗn cloâm plỡ, toâq pỡ paloŏng chơ.
6 e disse: Meu Deus, estou coberto de vergonha e de confusão ao levantar minha face para vós, meu Deus; porque as nossas iniqüidades acumularam-se sobre nossas cabeças, e nosso pecado chegou até o céu.
7 Tỗp hếq bữn lôih tễ dỡi achúc achiac hếq toau toâq dỡi hếq sanua. Cỗ tian lôih tỗp hếq, ngkíq máh cũai puo hếq cớp cũai tễng rit sang tỗp hếq pĩeiq noau chiau pỡ talang atĩ puo canŏ́h. Yuaq ngkíq, cũai dững atoâq ŏ́c cuchĩt pứt pỡ tỗp hếq; noau toâq pũr cớp cỗp hếq dững pỡ cruang canŏ́h. Tỗp hếq bữn roap máh ranáq casiet lứq, cớp noâng casiet níc nneq toau toâq tangái nâi.
7 Desde o tempo de nossos pais até o dia de hoje, temos sido gravemente culpados; e por causa de nossas iniqüidades, fomos escravizados, nós, nossos reis e nossos filhos; fomos entregues à mercê dos reis de outras terras, à espada, ao cativeiro, à pilhagem e à vergonha que nos cobre mesmo nos dias de hoje.
8 Ơ Yiang Sursĩ, Ncháu hếq, ơi! Anhia khoiq apáh ŏ́c sarũiq táq chóq tỗp hếq; anhia yỗn hếq bĩq noaq bữn lúh vớt tễ cỡt sũl, cớp yỗn hếq bữn tamoong plot ien tâng ntốq anhia rưoh. Anhia khoiq chuai hếq bữn vớt tễ cỡt cũai sũl, dếh yỗn hếq bữn tamoong tamái loah.
8 Entretanto, o Senhor, nosso Deus, testemunhou-nos por um momento a sua misericórdia, permitindo que subsistisse um resto dentre nós, e concedeu-nos um abrigo em seu lugar santo. Nosso Deus quis assim fazer brilhar a nossos olhos a sua luz, e nos dar um pouco de vida no meio de nossa servidão.
9 Bo nhũang tỗp hếq la cũai sũl, ma anhia tỡ bữn yỗn hếq cỡt cũai sũl noâng. Anhia khoiq táq tâng mứt pahỡm puo tâng cruang Pơ-sia sâng bũi pahỡm chóq tỗp hếq; anhia khoiq yỗn hếq bữn tamoong dŏq táq ranáq anhia tâng Dống Sang Toâr, dŏq atức loah máh ramứh rúng pacháh; anhia yỗn hếq bữn ỡt ien khễ tâng cruang Yuda cớp tâng vil Yaru-salem.
9 Sim somos escravos; mas nosso Deus não nos abandonou em nosso cativeiro. Ele concedeu-nos a benevolência dos reis da Pérsia, dando-nos vida bastante para reconstruir a morada de nosso Deus, reerguer as ruínas, e prometendo-nos um abrigo seguro em Judá e em Jerusalém.
10 “Ma sanua, Yiang Sursĩ ơi! Hếq tỡ dáng nŏ́q ễ pai noâng. Yuaq tỗp hếq khoiq calỡih táh máh santoiq anhia khoiq patâp.
10 Agora, ó Deus nosso, que mais poderemos dizer depois de tudo isso?
11 Anhia khoiq patâp hếq na cũai tang bỗq anhia, la cũai táq ranáq anhia, neq: ‘Cutễq tỗp anhia ntôm pỡq cheng ndỡm ki cỡt cutễq nhơp nhuo lứq, cỗ máh cũai tâng ki táq ranáq sâuq, cớp táq máh ranáq tanghang lứq. Cỗ tian tễ ranáq ki alới táq yỗn tâm cutễq cỡt nhơp nhuo cu ntốq.
11 Abandonamos os mandamentos que vós nos destes por meio de vossos servos, os profetas, que diziam: a terra em que ides entrar para dominar como possessão vossa é uma terra de impureza, contaminada pelas imundícies dos povos dessas regiões, pelas abominações e impurezas com que a encheram de uma extremidade à outra.
12 Yuaq ngkíq, chỗi yỗn con samiang mansễm anhia racoâiq cớp samiang mansễm cũai cruang ki. Chỗi táq tếc parkhán yỗn ỡt ratoi cớp alới, cớp chỗi rachuai tỗp alới cỡt sốc. Khân anhia trĩh parnai nâi, anhia ỡt bũi óh tâng cutễq ki, cớp cứq chiau cutễq ki cỡt mun con châu anhia tái-mantái níc.’
12 Não deis, pois, vossas filhas a seus filhos, e nem tomeis as suas filhas para vossos filhos; não vos preocupeis com sua prosperidade e seu bem-estar, para que vos torneis fortes e comais os bons produtos dessa terra, a qual transmitireis para sempre como herança aos vossos filhos.
13 “Máh ranáq túh coat tỗp hếq khoiq roap la cỗ tian ŏ́c bap cớp ranáq lôih hếq bữm; cớp hếq dáng anhia, la Yiang Sursĩ toâp, yỗn hếq roap tôt bĩq hỡn tễ máh tôt hếq cóq roap, dếh yỗn hếq bữn tamoong hỡ.
13 Depois de tudo o que nos aconteceu por causa de nossas más ações e nossa grande culpabilidade, vós nos conservastes, ó nosso Deus, mais do que mereciam as nossas iniqüidades, e deixastes subsistir um resto dentre nós.
14 Khân ngkíq, nŏ́q khớn hếq phaq máh santoiq anhia khoiq patâp, cớp racoâiq cớp cũai loâi lứq nâi. Khân hếq táq clốq, anhia lứq sâng cutâu cớp pupứt nheq hếq, chơ tỡ bữn noau têq tamoong noâng.
14 Poderíamos recomeçar a violar vossas leis, aliando-nos a esses povos abomináveis? Não vos irritaríeis contra nós, até nos exterminar, sem deixar um sobrevivente que pudesse escapar?
15 Ơ Yiang Sursĩ, Ncháu cũai I-sarel, ơi! Anhia la pĩeiq lứq; ngkíq anhia dŏq hếq yỗn bữn tamoong. Tỗp hếq sễq ngin kho máh ranáq lôih hếq khoiq táq chóq anhia; cớp tỡ bữn noau tễ tỗp hếq khớn mut tayứng choâng moat anhia.”
15 Senhor, Deus de Israel, vós sois justo, porque presentemente nada mais somos que um resto de sobreviventes; eis-nos aqui diante de vós com nossa falta, porque não poderíamos subsistir em vossa presença depois do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Esdras 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.