Atos 27
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NAA
1 Toâq cũai sốt ki thrũan cơiq Phau-lô pỡ cruang I-tali, cứq Luca pỡq cớp Phau-lô tê. Cũai sốt ki chiau Phau-lô cớp máh cũai tũ canŏ́h pỡ Yulơ, la cũai sốt muoi culám náq tahan. Tỗp sốt tahan ca noau dŏq Tỗp Acu-tơ.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Hếq chỗn tuoc tâng vil A-tramit. Tuoc nâi ễ pỡq chu máh vil ca ỡt cheq tor dỡq mưt tâng cruang Asia. Bữn manoaq yớu pỡq cớp hếq, ramứh Ari-tac tễ vil Tê-salô-naca, cruang Ma-sadôn.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Máh tangái parnỡ hếq toâq pỡ vil Sadôn. Yulơ sâng ayooq táq Phau-lô; chơ án yỗn Phau-lô pỡq sa‑óh yớu án tâng vil ki, cớp yỗn yớu Phau-lô chuai án.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Chơ hếq loŏh tễ vil Sadôn, ma cuyal phát hâp lứq ễ dững dếh tuoc. Ngkíq tuoc hếq pỡq viaq coah cỗn Sip-rơ coah angia mandang loŏh.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Vớt ki hếq pỡq luat cruang Si-lasi cớp cruang Bam-phuli; chơ toâq pỡ vil Mi-ra tâng cruang Li-sia.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Tâng vil ki, án ca sốt muoi culám tahan chuaq tuoc canŏ́h ễn. Toâq án ramóh muoi lám tuoc ca toâq tễ vil Alec-santri ễ pỡq chu cruang I-tali; chơ án yỗn hếq chỗn tâng tuoc ki.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Tỡ dáng sếq tangái noâng hếq ngcuai pỡq. Coat lứq cuyal phát. Mán tỡ toâq pỡ vil Cơ-nit. Ma vớt ki cuyal phát hâp lứq ễn. Ngkíq hếq pỡq luat ntốq noau dŏq Sal-môn pỡq cheq tor dỡq cỗn Crêt ễn.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Hếq pỡq pễr tor dỡq coah pưn cỗn Crêt, cớp hếq pachốq tuoc bân ntốq dỡq viq ving cheq vil Lasê.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Hếq ỡt dũn lứq tâng vil ki; chơ hếq yoc ễ pỡq ễn, ma casâi ki khoiq cheq nheq cumo chơ. Casâi ki paloŏng mia choân lứq, cớp cuyal rapuq; coat lứq pỡq na tuoc. Ngkíq Phau-lô sưoq alới neq: “Sễm ai ơi!
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 Khân hái pỡq tễ ntốq nâi sanua, cứq chanchớm hái ramóh sa‑ữi túh coat. Tỡ bữn pứt ống crơng cớp tuoc sâng, ma tỗ hái la cuchĩt tê.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Ma cũai sốt muoi culám tahan ki tỡ bữn noap santoiq Phau-lô atỡng. Án noap santoiq cũai dững tuoc, cớp cũai ncháu tuoc.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Ntốq dỡq viq ving ki tỡ bữn o dŏq tuoc tâng casâi sangễt. Ngkíq moâm alới sarhống máh cũai ca ễ pỡq tâng tuoc ki, bữn clứng hỡn tễ cũai yoc ễ pỡq. Alới cutóng ễ pỡq pỡ vil Phê-nit tâng cỗn Crêt. Alới yoc ễ ỡt vil ki tâng casâi sangễt, yuaq vil ki bữn ntốq viq ving o hỡn tễ vil Lasê.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Tữ alới hữm cuyal phát laviei o, máh cũai tâng tuoc ki chanchớm têq pỡq. Ngkíq alới leh tuoc, chơ hếq pỡq cheq tor dỡq cỗn Crêt.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Ma tỡ bữn dũn noâng cuyal rapuq hâp lứq tễ angia cỗn Crêt ki.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Cớp cuyal ki clúh tuoc rêng lứq. Ngkíq hếq tỡ têq abĩat noâng tuoc hếq, yuaq cuyal ỡt dững níc tuoc hếq.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Ngkíq tuoc hếq pỡq luat coah angia pưn cỗn cớt bữn ramứh Co-da. Ỡt ngki cuyal laviei bĩq. Ngkíq tuoc cacớt hếq ti coah clĩ, hếq riap âc achỗn tâng tuoc toâr hếq ễn.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Moâm hếq achỗn tuoc cacớt ki, chơ hếq ĩt proat, tán tuoc toâr ễn, ngcŏh án pacháh. Cũai dững tuoc hếq, ngcŏh tuoc hếq mut bân ntốq sa‑ữi chũah, noau dŏq Sir-tơ. Ngkíq alới yial máh aroâiq noau yoang tâng tuoc yỗn cuyal clúh dững. Chơ alới tỡ bữn voah noâng tuoc; alới ĩt ống cuyal dững sâng.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Máh tangái parnỡ cuyal phát hâp lứq ễn. Ngkíq máh cũai dững tuoc hếq voang asễng nheq máh crơng alới patiang tâng dỡq. Alới ễq tuoc cỡt nghễl.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Chơ máh tangái pra ễn, hếq voang dếh aroâiq cớp sarva tâng dỡq.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Sa‑ữi tangái chơ, hếq tỡ bữn hữm noâng moat mandang cớp mantỗr, yuaq rapuq hâp lứq. Hếq tỡ bữn ngcuang têq bữn tamoong noâng.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Khoiq sa‑ữi tangái chơ hếq tỡ bữn chi-cha ntrớu. Ngkíq Phau-lô tayứng yáng moat nheq cũai tâng tuoc hếq, cớp án atỡng alới ki neq: “Sễm ai ơi! Khân anhia trĩh parnai cứq atỡng tễ nhũang, anhia tỡ bữn loŏh tễ cỗn Crêt ki. Chơ hái tỡ bữn ramóh túh coat nâi, cớp crơng hái la tỡ bữn pứt.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Ma sanua anhia chỗi ngcŏh ntrớu. Nheq náq hái ca ỡt tâng tuoc nâi tỡ bữn noau cuchĩt. Ma pứt ống tuoc sâng.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Anhia khoiq dáng chơ cứq la cũai táq ranáq Yiang Sursĩ. Sadâu mahái bữn ranễng Yiang Sursĩ tễ paloŏng toâq pỡ cứq.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Án atỡng cứq neq: ‘Phau-lô ơi! Mới chỗi ngcŏh ntrớu. Cóq mới ramóh puo Rô-ma. Cỗ Yiang Sursĩ ayooq lứq mới, ngkíq án chuai nheq tữh cũai ca ỡt parnơi cớp mới tâng tuoc nâi, yỗn tỡ bữn cuchĩt.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Ngkíq sễm ai ơi, anhia chỗi ngcŏh ntrớu. Cứq sa‑âm samoât samơi máh santoiq Yiang Sursĩ ữq cớp cứq. Lứq án táq nheq máh ŏ́c ki.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Ma cuyal nâi lứq dững hái toâq pỡ muoi cỗn; chơ hái raclŏ́ng nheq chu cỗn ki.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Nheq muoi chít la pỗn tangái cuyal dững tứng-tooc tuoc hếq pỡq tâng dỡq mưt Atria-tic. Tâng sadâu muoi chít la pỗn, cheq muoi mpứt, cũai dững tuoc hếq chanchớm tuoc khoiq cheq toâq tor chơ.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Ngkíq alới chiaq dỡq, yoc ễ dáng maléq yarũ. Toâq alới dáng dỡq ki yarũ bar chít achoang. Alới pỡq bĩq ễn, alới chiaq sĩa, chơ alới dáng dỡq ki yarũ muoi chít la sỡng achoang.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Alới ngcŏh tuoc hếq clúh tamáu, chơ cỡt pacháh. Alới bữn pỗn cốc tac ntâng, ngkíq alới chŏ́q panũar; chơ alới apŏ́ng tac ki tễ soi tuoc tâng dỡq, ễq tuoc ỡt dớng muoi ntốq. Cớp alới câu níc ễq yỗn poang chái.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Máh cũai ca dững tuoc hếq asễng loah tuoc cớt tâng dỡq. Alới pai alới yoc ễ apŏ́ng cốc tac canŏ́h hỡ tâng dỡq cheq plỡ tuoc. Ma alới táq nan sâng, ŏ́c lứq la alới ễ lúh luoiq tễ tuoc.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Ma Phau-lô atỡng nheq máh tahan tâng tuoc hếq neq: “Khân cũai dững tuoc hái ma tỡ bữn ỡt níc tâng tuoc, nheq tữh anhia lứq cuchĩt nheq.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Ngkíq cũai tahan cứt panũar noau chŏ́q tuoc cớt ki; chơ alới táh loâng.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Sadâu ki khoiq cheq ễ poang, Phau-lô atỡng yỗn nheq náq cũai tâng tuoc ki chi-cha dỗi. Án pai neq: “Khoiq nheq muoi chít la pỗn sadâu chơ anhia tỡ bữn cha ntrớu.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Cứq sễq anhia cha yỗn têq anhia tamoong. Lứq samoât anhia tỡ bữn bớc chũl ntrớu.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Moâm Phau-lô pai ngkíq, án ĩt bễng; chơ án câu sa‑ỡn Yiang Sursĩ yáng moat nheq tữh cũai tâng tuoc ki. Moâm ki án pĩh bễng, cớp án cha.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Tữ alới ki hữm Phau-lô táq ngkíq, alới sâng bũi tê tâng mứt alới. Ngkíq alới cha tê.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Tâng tuoc hếq bữn bar culám tapul chít tapoât náq.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Moâm nheq tữh cũai ki cha pasâi, chơ hếq apŏ́ng táh nheq saro tễ tuoc, ễq yỗn tuoc cỡt nghễl loah.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Toâq poang tarưp, nheq tữh cũai tâng tuoc hếq tỡ bữn noau dáng tháng tor ki. Ma cũai dững tuoc hữm muoi ntốq viq ving tâng tor ki. Alới cutóng dững tuoc amut tâng viq ving ki.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Alới cứt táh chíq panũar chŏ́q cốc tac yỗn satooh chíq tâng dỡq. Cớp alới leh chíq acán abĩat tuoc ki. Alới chỗn yoang loah aroâiq tâng plỡ tuoc yỗn cuyal clúh dững, ễq tuoc hếq pỡq tanoang chu tor ntốq bữn viq ving ki.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ma tuoc hếq cál tâng chũah. Chơ samoât noau chi-chít plỡ tuoc tâng chũah tưng loâng. Cớp yoah soi tuoc dỡq lampoâp níc; chơ táq yỗn soi tuoc cỡt pacháh nheq.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Ngkíq tahan tâng tuoc hếq, alới chanchớm yoc ễ cachĩt nheq máh cũai tũ tâng tuoc ki. Alới ngcŏh cũai tũ ki lôi chu tor, chơ lúh chíq chu canŏ́h.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Ma cũai sốt tahan ki, án tỡ ễq noau cachĩt Phau-lô. Ngkíq án tỡ yỗn tahan cachĩt máh cũai tũ. Chơ án ớn máh cũai tâng tuoc, aléq dáng lôi, ki pŏ́ng nhũang cớp lôi chu tor.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Máh cũai tỡ dáng lôi, án ớn alới ĩt pian cớp crơng ca chuai yỗn alới têq lôi amut chu tor. Ngkíq nheq náq hếq toâq nheq pỡ tor. Aléq la tỡ bữn bớc chũl ntrớu mŏ.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.