2 Samuel 19

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Bữn cũai toâq atỡng Yô-ap neq: “Puo Davĩt nhiam cớp tanúh yỗn Ap-salôm.”
1 Informaram a Joabe que o rei estava chorando e se lamentando por Absalão.
2 Tữ tahan dáng Davĩt tanúh cỗ con samiang án cuchĩt, ngkíq ranáq rachíl bũi óh rapĩen cỡt ranáq tanúh ễn yỗn máh tahan tâng tangái ki.
2 E para todo o exército a vitória daquele dia se transformou em luto, porque as tropas ouviram dizer: "O rei está de luto por seu filho".
3 Tỗp alới píh chu pỡ vil Maha-nêm, ma tỡ bữn bũi óh. Alới cỡt samoât tahan casiet táq cỗ lúh tễ ntốq rachíl.
3 Naquele dia, o exército ficou em silêncio na cidade, como fazem os que fogem humilhados da batalha.
4 Puo Davĩt cupât mieiq cớp nhiam casang lứq, dếh pai neq: “Ơ Ap-salôm, con cứq ơi! Ơ Ap-salôm, con cứq ơi!”
4 O rei, com o rosto coberto, gritava: "Ah, meu filho Absalão! Ah, Absalão, meu filho, meu filho! "
5 Yô-ap mut chu ntốq puo ỡt cớp pai neq: “Tangái nâi anhia táq yỗn tahan anhia cỡt casiet. Tỗp alới khoiq chuai dỡi tamoong anhia, máh con mansễm samiang anhia, máh lacuoi cỗiq cớp lacuoi nỡm anhia.
5 Então Joabe entrou no palácio e foi falar com o rei: "Hoje humilhaste todos os teus soldados, os quais salvaram a tua vida, bem como a de teus filhos e filhas, e de tuas mulheres e concubinas.
6 Anhia tỡ bữn pruam cớp cũai ca ayooq anhia; ma anhia rachuai cũai ca kêt anhia. Ranáq nâi apáh yỗn dáng raloaih la anhia tỡ bữn ramíng ntrớu tễ cũai sốt tahan cớp máh tỗp tahan anhia. Hếq dáng samoât lứq khân tangái nâi Ap-salôm noâng tamoong, ma tỗp hếq cuchĩt nheq, ki anhia sâng bũi pahỡm.
6 Amas os que te odeiam e odeias os que te amam. Hoje deixaste claro que os comandantes e os seus soldados nada significam para ti. Vejo que ficarias satisfeito se, hoje, Absalão estivesse vivo e todos nós, mortos.
7 Sanua, sễq anhia loŏh aliam loah máh tahan anhia. Khân anhia tỡ ễq pỡq, hếq thễ dũan samoât samơi nhơ ramứh Yiang Sursĩ la tangái parnỡ tỡ bữn tahan aléq noâng ỡt cớp anhia. Chơ cỡt ranáq rúng pứt ntâng lứq tâng dỡi tamoong anhia.”
7 Agora, vai e encoraja teus soldados! Juro pelo Senhor que, se não fores, nem um só deles permanecerá contigo esta noite, o que para ti seria pior do que todas as desgraças que já te aconteceram, desde a tua juventude".
8 Chơ puo yuor pỡq tacu cheq ngoah toong viang vil. Toâq máh tahan dáng puo ỡt pỡ ntốq ki, alới toâq rôm mpễr án.
8 Então o rei levantou-se e sentou-se junto à porta da cidade. Quando o exército soube que o rei estava sentado junto à porta, todos os soldados foram até ele. Enquanto isso, os israelitas fugiam para casa.
9 Dũ ntốq tâng cruang I-sarel máh cũai proai ralỗih rasuon neq: “Puo Davĩt chuai hái yỗn vớt tễ cũai par‑ũal, cớp yỗn vớt tễ tỗp Phi-li-tin. Ma sanua, án khoiq táh dống cruang, chơ lúh tễ Ap-salôm.
9 Em todas as tribos de Israel o povo discutia, dizendo: "Davi nos livrou das mãos de nossos inimigos; foi ele que nos libertou dos filisteus. Mas agora fugiu do país por causa de Absalão;
10 Tỗp hái khoiq chóh Ap-salôm cỡt puo. Ma Ap-salôm, khoiq noau cachĩt án tâng ntốq rachíl. Khân ngkíq, cỗ nŏ́q hái tỡ bữn pỡq mơi puo Davĩt yỗn píh cỡt sốt loah tỗp hái?”
10 e Absalão, a quem tínhamos ungido rei, morreu em combate. E então, por que não falam em trazer o rei de volta? "
11 Máh santoiq tỗp I-sarel sarhống khoiq toâq pỡ puo Davĩt. Chơ án ớn Sadôc cớp Abia-tha, la cũai tễng rit sang Yiang Sursĩ, pỡq blớh cũai ayông tỗp Yuda neq: “Cỗ nŏ́q anhia ma cỡt tỗp parsốt tháng mơi puo yỗn píh chu loah pỡ dống puo?
11 Quando chegou aos ouvidos do rei o que todo o Israel estava comentando, Davi mandou a seguinte mensagem aos sacerdotes Zadoque e Abiatar: "Perguntem às autoridades de Judá: Por que vocês seriam os últimos a conduzir o rei de volta ao seu palácio?
12 Tỗp anhia la sễm ai muoi sâu cớp cứq; cỗ nŏ́q anhia cỡt tỗp parsốt mơi cứq píh chu loah?”
12 Vocês são meus irmãos, sangue do meu sangue! Por que, então, seriam os últimos a ajudar no meu retorno? "
13 Davĩt ớn cũai atỡng A-masa machớng ki tê: “Mới la sễm ai cứq; noap tễ tangái nâi toau chumát cứq ễ chóh mới cỡt cũai taniap máh tahan cứq dŏq pláih loah Yô-ap. Khân cứq tỡ bữn táq ariang cứq pai, sễq Yiang Sursĩ yỗn cứq roap tôt cuchĩt!”
13 E digam a Amasa: "Você é sangue do meu sangue! Que Deus me castigue com todo o rigor se, de agora em diante, você não for o comandante do meu exército em lugar de Joabe".
14 Santoiq puo Davĩt pai táq yỗn tỗp Yuda sâng ayooq loah án. Yuaq ngkíq, tỗp alới pỡq coâiq án cớp máh cũai ayững atĩ án píh chu loah.
14 As palavras de Davi conquistaram a lealdade unânime de todos os homens de Judá. E eles mandaram dizer ao rei que voltasse com todos os seus servos.
15 Toâq puo Davĩt píh chu, bữn cũai tễ tỗp Yuda toâq ramóh án pỡ tor crỗng Yôr-dan. Chơ tỗp alới loŏh tễ vil Kil-cal ễ satoâl án clong crỗng Yôr-dan.
15 Então o rei voltou e chegou ao Jordão. E os homens de Judá foram a Gilgal, ao encontro do rei, para ajudá-lo a atravessar o Jordão.
16 Bo ki tê, Si-mê con samiang Ke-ra tễ tỗp Ben-yamin, tễ vil Bahu-rim, toâq canưi loah puo Davĩt pỡ crỗng Yôr-dan.
16 Simei, filho de Gera, benjamita de Baurim, foi depressa com os homens de Judá para encontrar-se com o rei Davi.
17 Án bữn tahan muoi ngin náq tễ tŏ́ng toiq tỗp Ben-yamin. Cớp Si-ba la cũai táq ranáq tâng dống puo Salơ, dếh con samiang án muoi chít la sỡng náq, cớp cũai táq ranáq bar chít náq, nheq tữh alới toâq tê. Máh tỗp nâi pỡq chái pỡ crỗng Yôr-dan, la ntốq puo Davĩt ỡt.
17 Com ele estavam outros mil benjamitas e também Ziba, supervisor da casa de Saul, com seus quinze filhos e vinte servos. Eles entraram no Jordão antes do rei,
18 Tỗp alới clong dỡq pỡq coah tooh crỗng, ễ crŏ́q roap chỗm dống sũ puo Davĩt, cớp alới ễ táq dũ ramứh puai máh puo yoc.
18 e atravessaram o rio a fim de ajudar a família real na travessia e fazer o que o rei desejasse. Simei, filho de Gera, atravessou o Jordão, prostrou-se perante o rei
19 “Puo hếq ơi! Sễq anhia chỗi noap máh ranáq lôih hếq khoiq táq tâng tangái anhia loŏh tễ vil Yaru-salem. Cớp sễq anhia chỗi sanhữ noâng máh ranáq lôih hếq khoiq táq ki.
19 e lhe disse: "Que o meu senhor não leve em conta o meu crime. E que não te lembres do mal que o teu servo cometeu no dia em que o rei, meu senhor, saiu de Jerusalém. Que o rei não pense mais nisso!
20 Puo ơi! Hếq dáng hếq khoiq táq lôih. Cỗ ngkíq, hếq la cũai dâu lứq tễ tỗp I-sarel ỡt coah angia pỡng toâq ramóh anhia tâng tangái nâi.”
20 Eu, teu servo, reconheço que pequei. Por isso, de toda a tribo de José, fui o primeiro a vir ao encontro do rei, meu senhor".
21 Abi-sai, con samiang niang Sê-ruya, pai neq: “Pĩeiq lứq la cóq cachĩt táh chíq Si-mê, yuaq án khoiq lóc acrieiq cũai Yiang Sursĩ rưoh yỗn cỡt puo.”
21 Então Abisai, filho de Zeruia, disse: "Simei amaldiçoou o ungido do Senhor, ele deve ser morto! "
22 Ma puo Davĩt pai chóq Abi-sai cớp Yô-ap, la bar náq con samiang niang Sê-ruya neq: “Noau ớn anhia aloŏh ngê? Nŏ́q anhia ễ chíl cứq? Sanua la cứq toâp cỡt puo cũai I-sarel; cớp tangái nâi tỡ bữn cũai I-sarel aléq ma cóq cuchĩt.”
22 Davi respondeu: "Que é que vocês têm com isso, filhos de Zeruia? Acaso se tornaram agora meus acusadores? Deve alguém ser morto hoje em Israel? Ou não tenho hoje a garantia de que voltei a reinar sobre Israel? "
23 Chơ puo Davĩt pai chóq Si-mê neq: “Cứq sễq parkhán samoât lứq, tỡ bữn noau cachĩt mới.”
23 E o rei prometeu a Simei, sob juramento: "Você não será morto".
24 Vớt ki, Mê-phi-bô-set, la châu Salơ, sễng tễ vil Yaru-salem, loŏh roap chỗm puo Davĩt. Noap tễ tangái Davĩt loŏh tễ vil Yaru-salem, Mê-phi-bô-set tỡ nai ariau ayững, tỡ nai crái sóc bễc, cớp tỡ nai pooh tampâc toau toâq tangái Davĩt píh chu tễ chíl bữn riap.
24 Mefibosete, neto de Saul, também foi ao encontro do rei. Ele não havia lavado os pés nem aparado a barba nem lavado as roupas, desde o dia em que o rei partira até o dia em que voltou em segurança.
25 Tữ Mê-phi-bô-set toâq ramóh puo Davĩt, Davĩt blớh án neq: “Mê-phi-bô-set ơi, nŏ́q mới tỡ bữn pỡq cớp cứq?”
25 Quando chegou de Jerusalém e encontrou-se com o rei, este lhe perguntou: "Por que você não foi comigo, Mefibosete? "
26 Án ta‑ỡi: “Puo ơi! Samoât anhia khoiq dáng chơ, hếq la cũai yỗt. Ma hếq ớn Si-ba, cũai táq ranáq hếq chóq racu tâng cloong aséh dễn, yuaq hếq ễ pỡq cớp anhia; ma Si-ba phếq hếq.
26 Ele respondeu: "Ó rei, meu senhor! Eu, teu servo, sendo aleijado, mandei selar o meu jumento para montá-lo e acompanhar o rei. Mas o meu servo me enganou.
27 Án apớt hếq táq lôih chóq anhia. Ma puo ơi! Anhia la ariang ranễng Yiang Sursĩ. Ngkíq sễq anhia táq ĩn anhia hữm pĩeiq.
27 Ele falou mal de mim ao rei, meu senhor. Tu és como um anjo de Deus! Faze o que achares melhor.
28 Pĩeiq lứq tâng dống sũ mpoaq hếq la cóq cuchĩt nheq dũ náq; ma anhia yỗn hếq tacu chi-cha muoi cachơng cớp anhia. Hếq tỡ khớn sễq ntrớu noâng ễq anhia sarũiq táq.”
28 Todos os descendentes do meu avô nada mereciam do meu senhor e rei, senão a morte. Entretanto, deste a teu servo um lugar entre os que comem à tua mesa. Que direito tenho eu, pois, de te pedir qualquer outro favor? "
29 Puo ta‑ỡi: “Mới chỗi pai ntrớu noâng; cứq ớn Si-ba cớp mới tampễq cutễq puo Salơ.”
29 Disse-lhe então o rei: "Você já disse o suficiente. Minha decisão é que você e Ziba dividam a propriedade".
30 Mê-phi-bô-set ta‑ỡi neq: “Máh cutễq ki yỗn Si-ba ndỡm nheq. Puo píh chu bữn ien khễ la dũ chơ yỗn hếq.”
30 Mas Mefibosete disse ao rei: "Deixa que ele fique com tudo, agora que o rei meu senhor chegou em segurança ao seu lar".
31 Basi-lai tễ ntốq Ki-liat sễng tễ vil Rô-calim ễ asuoi puo clong crỗng Yôr-dan machớng cũai canŏ́h tê.
31 Barzilai, de Gileade, também saiu de Rogelim, acompanhando o rei até o Jordão, para despedir-se dele.
32 Basi-lai khoiq thâu lứq, khoiq tacual chít cumo chơ. Án la cũai sốc bữn lứq. Bo puo ỡt tâng vil Maha-nêm, án chuai crơng sana yỗn puo Davĩt cớp tỗp tahan án.
32 Barzilai era bastante idoso; tinha oitenta anos. Foi ele que sustentou o rei durante sua permanência em Maanaim, pois era muito rico.
33 Puo Davĩt atỡng án neq: “Mới toâq ỡt cớp cứq pỡ vil Yaru-salem; cứq toâp ễ nhêng salĩq mới!”
33 O rei disse a Barzilai: "Venha comigo para Jerusalém, e eu cuidarei de você".
34 Basi-lai ta‑ỡi puo neq: “Hếq noâng tamoong tỡ bữn dũn; hếq tỡ têq pỡq cớp anhia pỡ vil Yaru-salem mŏ.
34 Barzilai, porém, respondeu: "Quantos anos de vida ainda me restam, para que eu vá com o rei e viva com ele em Jerusalém?
35 Hếq khoiq tacual chít cumo chơ; tỡ bữn acán ntrớu têq táq yỗn hếq cỡt bũi óh. Toâq hếq cha tỡ la nguaiq, la tỡ sâng ễm o ntrớu noâng. Hếq tamứng cũai ũat la tỡ bữn sâng; khân cứq pỡq, ki cứq la mpỡl patúh puo sâng.
35 Já fiz oitenta anos. Como eu poderia distinguir entre o que é bom e o que é mau? Será que hoje o teu servo ainda pode sentir o gosto daquilo que come e bebe? Posso ainda apreciar a voz de homens e mulheres cantando? Eu seria mais um peso para o rei, meu senhor.
36 Tỡ bữn o mŏ hếq bữn roap cóng toâr lứq nâi. Hếq ễ pỡq cớp anhia toâq coah tooh crỗng Yôr-dan nâi sâng.
36 Teu servo acompanhará o rei um pouco mais, atravessando o Jordão, mas não há motivo para uma recompensa dessas.
37 Moâm ki hếq sễq píh chu, cớp chu cuchĩt cheq ping mpoaq mpiq hếq. Nâi la Khim-ham, con samiang hếq; án têq táq ranáq chuai anhia. Sễq anhia roap cớp dững án pỡq cớp anhia. Ntrớu anhia hữm o yỗn án, ki anhia táq.”
37 Permite que o teu servo volte! E que eu possa morrer na minha própria cidade, perto do túmulo de meu pai e de minha mãe. Mas aqui está o meu servo Quimã. Que ele vá com o meu senhor e rei. Faze por ele o que achares melhor! "
38 Puo ta‑ỡi neq: “Cứq ễ dững án pỡq tê, cớp chứm siem án ĩn mới yoc. Cứq ễ táq dũ ramứh riang mới sễq.”
38 O rei disse: "Quimã virá comigo! Farei por ele o que você achar melhor. E tudo o mais que desejar de mim, eu o farei por você".
39 Chơ puo cớp nheq tữh cũai ca pỡq cớp án clong crỗng Yôr-dan. Davĩt hũn Basi-lai cớp pai ŏ́c bốn yỗn án. Moâm ki, Basi-lai chu loah pỡ vil viang án.
39 Então, todo o exército atravessou o Jordão, e também o rei o atravessou. O rei beijou Barzilai e o abençoou. E Barzilai voltou para casa.
40 Toâq puo Davĩt clong crỗng Yôr-dan, Khim-ham pỡq nứng án. Nheq tữh tỗp tahan Yuda cớp tadĩ tỗp tahan I-sarel pỡq asuoi Davĩt pỡq chu vil Kil-cal.
40 O rei seguiu para Gilgal; e com ele foi Quimã. Todo o exército de Judá e a metade do exército de Israel acompanharam o rei.
41 Moâm ki, máh tahan I-sarel toâq pỡ án cớp pai neq: “Puo ơi! Nŏ́q sễm ai hái tỗp Yuda mŏ loŏh roap chỗm anhia, dống sũ anhia, cớp tahan anhia, bo anhia clong crỗng Yôr-dan?”
41 Logo os homens de Israel chegaram ao rei para reclamar: "Por que os nossos irmãos, os de Judá, seqüestraram o rei e o levaram para o outro lado do Jordão, como também a família dele e todos os seus homens? "
42 Tahan Yuda ta‑ỡi: “Tỗp hếq táq nneq cỗ puo la tễ tỗp hếq tê. Cỗ nŏ́q tỗp anhia mŏ tỡ bữn bũi pahỡm tễ ranáq nâi? Hếq tỡ bữn cha sana puo, tỡ la ĩt muoi ramứh ntrớu tễ crơng puo.”
42 Todos os homens de Judá responderam aos israelitas: "Fizemos isso porque o rei é nosso parente mais chegado. Por que vocês estão irritados? Acaso comemos das provisões do rei ou tomamos dele alguma coisa? "
43 Cũai I-sarel rasuon loah: “Lứq pai puo Davĩt la muoi noaq tễ tỗp anhia, ma pĩeiq lứq la hếq bữn pún hỡn cớp puo tễ tỗp anhia muoi chít trỗ. Nŏ́q anhia palữi tỗp hếq? Chỗi khlĩr dâu lứq la tỗp hếq pỡq coâiq puo yỗn píh chu loah.”
43 Então os israelitas disseram aos homens de Judá: "Somos dez com o rei; e muito maior é o nosso direito sobre Davi do que o de vocês. Por que nos desprezam? Nós fomos os primeiros a propor o retorno do nosso rei! " Mas os homens de Judá falaram ainda mais asperamente do que os israelitas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.