2 Samuel 19
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs NAA
1 Bữn cũai toâq atỡng Yô-ap neq: “Puo Davĩt nhiam cớp tanúh yỗn Ap-salôm.”
1 Disseram a Joabe: — Eis que o rei anda chorando e se lamentando por Absalão.
2 Tữ tahan dáng Davĩt tanúh cỗ con samiang án cuchĩt, ngkíq ranáq rachíl bũi óh rapĩen cỡt ranáq tanúh ễn yỗn máh tahan tâng tangái ki.
2 Assim, a vitória se tornou, naquele mesmo dia, em luto para todo o povo, porque, naquele dia, o povo tinha ouvido dizer: “O rei está de luto por causa de seu filho.”
3 Tỗp alới píh chu pỡ vil Maha-nêm, ma tỡ bữn bũi óh. Alới cỡt samoât tahan casiet táq cỗ lúh tễ ntốq rachíl.
3 Naquele mesmo dia, o povo entrou às escondidas na cidade, como o faz quando foge envergonhado da batalha.
4 Puo Davĩt cupât mieiq cớp nhiam casang lứq, dếh pai neq: “Ơ Ap-salôm, con cứq ơi! Ơ Ap-salôm, con cứq ơi!”
4 O rei tinha coberto o rosto e exclamava em alta voz: — Meu filho Absalão! Absalão, meu filho! Meu filho!
5 Yô-ap mut chu ntốq puo ỡt cớp pai neq: “Tangái nâi anhia táq yỗn tahan anhia cỡt casiet. Tỗp alới khoiq chuai dỡi tamoong anhia, máh con mansễm samiang anhia, máh lacuoi cỗiq cớp lacuoi nỡm anhia.
5 Então Joabe entrou na casa do rei e lhe disse: — Hoje o rei envergonhou a face de todos os seus servos, que hoje mesmo livraram a sua vida, a vida de seus filhos e de suas filhas e a vida de suas mulheres e de suas concubinas.
6 Anhia tỡ bữn pruam cớp cũai ca ayooq anhia; ma anhia rachuai cũai ca kêt anhia. Ranáq nâi apáh yỗn dáng raloaih la anhia tỡ bữn ramíng ntrớu tễ cũai sốt tahan cớp máh tỗp tahan anhia. Hếq dáng samoât lứq khân tangái nâi Ap-salôm noâng tamoong, ma tỗp hếq cuchĩt nheq, ki anhia sâng bũi pahỡm.
6 Você ama os que o odeiam e odeia os que o amam. Hoje dá a entender que os seus comandantes e soldados não têm qualquer valor. Porque agora entendo que, se Absalão estivesse vivo e todos nós hoje estivéssemos mortos, então você estaria contente.
7 Sanua, sễq anhia loŏh aliam loah máh tahan anhia. Khân anhia tỡ ễq pỡq, hếq thễ dũan samoât samơi nhơ ramứh Yiang Sursĩ la tangái parnỡ tỡ bữn tahan aléq noâng ỡt cớp anhia. Chơ cỡt ranáq rúng pứt ntâng lứq tâng dỡi tamoong anhia.”
7 Agora, levante-se, saia e diga uma palavra de encorajamento aos seus soldados. Juro pelo Senhor que, se não sair, nem um só homem ficará com você esta noite. E este mal seria maior do que todos que têm vindo sobre você desde a sua mocidade até agora.
8 Chơ puo yuor pỡq tacu cheq ngoah toong viang vil. Toâq máh tahan dáng puo ỡt pỡ ntốq ki, alới toâq rôm mpễr án.
8 Então o rei se levantou e sentou junto ao portão da cidade. E anunciaram isso a todo o povo, dizendo: — Eis que o rei está sentado junto ao portão da cidade. E todo o povo veio apresentar-se diante do rei. Ora, Israel havia fugido, cada um para a sua tenda.
9 Dũ ntốq tâng cruang I-sarel máh cũai proai ralỗih rasuon neq: “Puo Davĩt chuai hái yỗn vớt tễ cũai par‑ũal, cớp yỗn vớt tễ tỗp Phi-li-tin. Ma sanua, án khoiq táh dống cruang, chơ lúh tễ Ap-salôm.
9 Todo o povo, em todas as tribos de Israel, andava discutindo entre si, dizendo: — O rei nos tirou das mãos de nossos inimigos, livrou-nos das mãos dos filisteus e, agora, fugiu da terra por causa de Absalão.
10 Tỗp hái khoiq chóh Ap-salôm cỡt puo. Ma Ap-salôm, khoiq noau cachĩt án tâng ntốq rachíl. Khân ngkíq, cỗ nŏ́q hái tỡ bữn pỡq mơi puo Davĩt yỗn píh cỡt sốt loah tỗp hái?”
10 Absalão, a quem ungimos sobre nós, morreu na batalha. Agora por que vocês estão calados e não fazem com que o rei volte?
11 Máh santoiq tỗp I-sarel sarhống khoiq toâq pỡ puo Davĩt. Chơ án ớn Sadôc cớp Abia-tha, la cũai tễng rit sang Yiang Sursĩ, pỡq blớh cũai ayông tỗp Yuda neq: “Cỗ nŏ́q anhia ma cỡt tỗp parsốt tháng mơi puo yỗn píh chu loah pỡ dống puo?
11 Então o rei Davi mandou dizer aos sacerdotes Zadoque e Abiatar: — Perguntem aos anciãos de Judá: “Por que vocês seriam os últimos a trazer o rei de volta ao seu palácio, visto que aquilo que todo o Israel dizia já chegou aos ouvidos do rei?
12 Tỗp anhia la sễm ai muoi sâu cớp cứq; cỗ nŏ́q anhia cỡt tỗp parsốt mơi cứq píh chu loah?”
12 Vocês são meus irmãos. São do mesmo povo que eu. Por que, então, seriam os últimos a trazer o rei de volta?”
13 Davĩt ớn cũai atỡng A-masa machớng ki tê: “Mới la sễm ai cứq; noap tễ tangái nâi toau chumát cứq ễ chóh mới cỡt cũai taniap máh tahan cứq dŏq pláih loah Yô-ap. Khân cứq tỡ bữn táq ariang cứq pai, sễq Yiang Sursĩ yỗn cứq roap tôt cuchĩt!”
13 Digam a Amasa: “Você não é da mesma família que eu? Que Deus me castigue se você não vier a ser para sempre comandante do meu exército, em lugar de Joabe.”
14 Santoiq puo Davĩt pai táq yỗn tỗp Yuda sâng ayooq loah án. Yuaq ngkíq, tỗp alới pỡq coâiq án cớp máh cũai ayững atĩ án píh chu loah.
14 Com isto o rei moveu o coração de todos os homens de Judá, como se fossem um só homem. E mandaram dizer ao rei: — Volte com todos os seus servos.
15 Toâq puo Davĩt píh chu, bữn cũai tễ tỗp Yuda toâq ramóh án pỡ tor crỗng Yôr-dan. Chơ tỗp alới loŏh tễ vil Kil-cal ễ satoâl án clong crỗng Yôr-dan.
15 Então o rei voltou e chegou ao Jordão. E os homens de Judá foram a Gilgal, para encontrar-se com o rei, a fim de fazê-lo passar o Jordão.
16 Bo ki tê, Si-mê con samiang Ke-ra tễ tỗp Ben-yamin, tễ vil Bahu-rim, toâq canưi loah puo Davĩt pỡ crỗng Yôr-dan.
16 Simei, filho de Gera, benjamita, que era de Baurim, apressou-se e desceu com os homens de Judá a encontrar-se com o rei Davi.
17 Án bữn tahan muoi ngin náq tễ tŏ́ng toiq tỗp Ben-yamin. Cớp Si-ba la cũai táq ranáq tâng dống puo Salơ, dếh con samiang án muoi chít la sỡng náq, cớp cũai táq ranáq bar chít náq, nheq tữh alới toâq tê. Máh tỗp nâi pỡq chái pỡ crỗng Yôr-dan, la ntốq puo Davĩt ỡt.
17 Com ele estavam mil homens de Benjamim, bem como Ziba, servo da casa de Saul, acompanhado de seus quinze filhos e seus vinte servos. Entraram no Jordão à vista do rei
18 Tỗp alới clong dỡq pỡq coah tooh crỗng, ễ crŏ́q roap chỗm dống sũ puo Davĩt, cớp alới ễ táq dũ ramứh puai máh puo yoc.
18 e o atravessaram, para fazerem passar a casa real e para fazerem o que lhe era agradável. Então Simei, filho de Gera, prostrou-se diante do rei, quando este ia passar o Jordão,
19 “Puo hếq ơi! Sễq anhia chỗi noap máh ranáq lôih hếq khoiq táq tâng tangái anhia loŏh tễ vil Yaru-salem. Cớp sễq anhia chỗi sanhữ noâng máh ranáq lôih hếq khoiq táq ki.
19 e lhe disse: — Que o meu senhor, o rei, não me tenha por culpado nem se lembre do mal que este seu servo cometeu no dia em que o rei, meu senhor, saiu de Jerusalém. Que o rei não guarde isso em seu coração.
20 Puo ơi! Hếq dáng hếq khoiq táq lôih. Cỗ ngkíq, hếq la cũai dâu lứq tễ tỗp I-sarel ỡt coah angia pỡng toâq ramóh anhia tâng tangái nâi.”
20 Porque este seu servo sabe que pecou. Por isso, de toda a casa de José, sou hoje o primeiro que veio encontrar-se com o rei, meu senhor.
21 Abi-sai, con samiang niang Sê-ruya, pai neq: “Pĩeiq lứq la cóq cachĩt táh chíq Si-mê, yuaq án khoiq lóc acrieiq cũai Yiang Sursĩ rưoh yỗn cỡt puo.”
21 Então Abisai, filho de Zeruia, disse: — Será que Simei não deveria morrer pelo que fez? Ele amaldiçoou o ungido do
22 Ma puo Davĩt pai chóq Abi-sai cớp Yô-ap, la bar náq con samiang niang Sê-ruya neq: “Noau ớn anhia aloŏh ngê? Nŏ́q anhia ễ chíl cứq? Sanua la cứq toâp cỡt puo cũai I-sarel; cớp tangái nâi tỡ bữn cũai I-sarel aléq ma cóq cuchĩt.”
22 Porém Davi disse: — Que tenho eu a ver com vocês, filhos de Zeruia? Querem agora se tornar meus adversários? Morreria alguém hoje em Israel? Será que eu não sei que hoje novamente sou rei sobre Israel?
23 Chơ puo Davĩt pai chóq Si-mê neq: “Cứq sễq parkhán samoât lứq, tỡ bữn noau cachĩt mới.”
23 Então o rei disse a Simei: — Você não será morto. E o rei jurou que seria assim.
24 Vớt ki, Mê-phi-bô-set, la châu Salơ, sễng tễ vil Yaru-salem, loŏh roap chỗm puo Davĩt. Noap tễ tangái Davĩt loŏh tễ vil Yaru-salem, Mê-phi-bô-set tỡ nai ariau ayững, tỡ nai crái sóc bễc, cớp tỡ nai pooh tampâc toau toâq tangái Davĩt píh chu tễ chíl bữn riap.
24 Também Mefibosete, neto de Saul, desceu a encontrar-se com o rei. Ele não tinha tratado dos pés, nem aparado a barba, nem lavado as roupas, desde o dia em que o rei tinha saído até o dia em que voltou em paz.
25 Tữ Mê-phi-bô-set toâq ramóh puo Davĩt, Davĩt blớh án neq: “Mê-phi-bô-set ơi, nŏ́q mới tỡ bữn pỡq cớp cứq?”
25 Quando ele chegou de Jerusalém para encontrar-se com o rei, este lhe perguntou: — Por que você não foi comigo, Mefibosete?
26 Án ta‑ỡi: “Puo ơi! Samoât anhia khoiq dáng chơ, hếq la cũai yỗt. Ma hếq ớn Si-ba, cũai táq ranáq hếq chóq racu tâng cloong aséh dễn, yuaq hếq ễ pỡq cớp anhia; ma Si-ba phếq hếq.
26 Ele respondeu: — Ó rei, meu senhor, o meu criado me enganou. Porque este seu servo dizia: “Vou mandar preparar um jumento e montarei nele para ir com o rei.” Porque este seu servo é coxo.
27 Án apớt hếq táq lôih chóq anhia. Ma puo ơi! Anhia la ariang ranễng Yiang Sursĩ. Ngkíq sễq anhia táq ĩn anhia hữm pĩeiq.
27 Além do mais, o meu criado falsamente acusou este seu servo diante do rei, meu senhor. Porém o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus; que faça o que achar melhor.
28 Pĩeiq lứq tâng dống sũ mpoaq hếq la cóq cuchĩt nheq dũ náq; ma anhia yỗn hếq tacu chi-cha muoi cachơng cớp anhia. Hếq tỡ khớn sễq ntrớu noâng ễq anhia sarũiq táq.”
28 Porque toda a casa de meu pai era digna de morte diante do rei, meu senhor, mas o rei pôs este seu servo entre os que sentam à sua mesa para comer. Que direito ainda tenho? Que mais posso pedir ao rei?
29 Puo ta‑ỡi: “Mới chỗi pai ntrớu noâng; cứq ớn Si-ba cớp mới tampễq cutễq puo Salơ.”
29 Então o rei disse: — Por que você ainda fala dos seus negócios? Eu decido que você e Ziba repartam as terras.
30 Mê-phi-bô-set ta‑ỡi neq: “Máh cutễq ki yỗn Si-ba ndỡm nheq. Puo píh chu bữn ien khễ la dũ chơ yỗn hếq.”
30 Mas Mefibosete disse ao rei: — Que ele fique com tudo, uma vez que o rei, meu senhor, já voltou em paz à sua casa.
31 Basi-lai tễ ntốq Ki-liat sễng tễ vil Rô-calim ễ asuoi puo clong crỗng Yôr-dan machớng cũai canŏ́h tê.
31 Também Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim e passou com o rei o Jordão, para o acompanhar até o outro lado.
32 Basi-lai khoiq thâu lứq, khoiq tacual chít cumo chơ. Án la cũai sốc bữn lứq. Bo puo ỡt tâng vil Maha-nêm, án chuai crơng sana yỗn puo Davĩt cớp tỗp tahan án.
32 Barzilai era bem velho, da idade de oitenta anos. Ele havia sustentado o rei quando este estava em Maanaim, porque era um homem muito rico.
33 Puo Davĩt atỡng án neq: “Mới toâq ỡt cớp cứq pỡ vil Yaru-salem; cứq toâp ễ nhêng salĩq mới!”
33 O rei disse a Barzilai: — Venha comigo, e eu o sustentarei em Jerusalém.
34 Basi-lai ta‑ỡi puo neq: “Hếq noâng tamoong tỡ bữn dũn; hếq tỡ têq pỡq cớp anhia pỡ vil Yaru-salem mŏ.
34 Mas Barzilai respondeu ao rei: — Quantos serão ainda os dias dos anos da minha vida? Não vale a pena subir com o rei a Jerusalém.
35 Hếq khoiq tacual chít cumo chơ; tỡ bữn acán ntrớu têq táq yỗn hếq cỡt bũi óh. Toâq hếq cha tỡ la nguaiq, la tỡ sâng ễm o ntrớu noâng. Hếq tamứng cũai ũat la tỡ bữn sâng; khân cứq pỡq, ki cứq la mpỡl patúh puo sâng.
35 Hoje tenho oitenta anos. Poderia eu discernir entre o que é bom e o que é mau? Poderia este seu servo perceber o sabor do que come e do que bebe? Poderia eu ainda ouvir a voz dos cantores e cantoras? E por que este seu servo se tornaria ainda um peso ao rei, meu senhor?
36 Tỡ bữn o mŏ hếq bữn roap cóng toâr lứq nâi. Hếq ễ pỡq cớp anhia toâq coah tooh crỗng Yôr-dan nâi sâng.
36 Este seu servo irá com o rei só um pouco além do Jordão. Por que o rei iria me retribuir com tal recompensa?
37 Moâm ki hếq sễq píh chu, cớp chu cuchĩt cheq ping mpoaq mpiq hếq. Nâi la Khim-ham, con samiang hếq; án têq táq ranáq chuai anhia. Sễq anhia roap cớp dững án pỡq cớp anhia. Ntrớu anhia hữm o yỗn án, ki anhia táq.”
37 Deixe que este seu servo volte, e morrerei na minha cidade e serei sepultado junto de meu pai e de minha mãe. Mas aqui está o seu servo Quimã. Deixe que ele passe com o rei, meu senhor. Faça por ele o que achar melhor.
38 Puo ta‑ỡi neq: “Cứq ễ dững án pỡq tê, cớp chứm siem án ĩn mới yoc. Cứq ễ táq dũ ramứh riang mới sễq.”
38 O rei respondeu: — Quimã passará comigo, e eu farei por ele o que você achar melhor. E tudo o que você me pedir, isso farei por você.
39 Chơ puo cớp nheq tữh cũai ca pỡq cớp án clong crỗng Yôr-dan. Davĩt hũn Basi-lai cớp pai ŏ́c bốn yỗn án. Moâm ki, Basi-lai chu loah pỡ vil viang án.
39 Todo o povo passou o Jordão, e o rei também passou. E o rei beijou Barzilai e o abençoou. E Barzilai voltou para casa.
40 Toâq puo Davĩt clong crỗng Yôr-dan, Khim-ham pỡq nứng án. Nheq tữh tỗp tahan Yuda cớp tadĩ tỗp tahan I-sarel pỡq asuoi Davĩt pỡq chu vil Kil-cal.
40 Dali o rei foi para Gilgal, e Quimã foi com ele. Todo o povo de Judá e metade do povo de Israel acompanharam o rei.
41 Moâm ki, máh tahan I-sarel toâq pỡ án cớp pai neq: “Puo ơi! Nŏ́q sễm ai hái tỗp Yuda mŏ loŏh roap chỗm anhia, dống sũ anhia, cớp tahan anhia, bo anhia clong crỗng Yôr-dan?”
41 Eis que todos os homens de Israel vieram falar com o rei e lhe disseram: — Por que os nossos irmãos, os homens de Judá, roubaram o rei e o trouxeram para este lado do Jordão com a casa dele e todos os servos de Davi?
42 Tahan Yuda ta‑ỡi: “Tỗp hếq táq nneq cỗ puo la tễ tỗp hếq tê. Cỗ nŏ́q tỗp anhia mŏ tỡ bữn bũi pahỡm tễ ranáq nâi? Hếq tỡ bữn cha sana puo, tỡ la ĩt muoi ramứh ntrớu tễ crơng puo.”
42 Então todos os homens de Judá responderam aos homens de Israel: — Porque o rei é nosso parente. E por que estão irados por causa disso? Será que comemos à custa do rei ou ele nos deu algum presente?
43 Cũai I-sarel rasuon loah: “Lứq pai puo Davĩt la muoi noaq tễ tỗp anhia, ma pĩeiq lứq la hếq bữn pún hỡn cớp puo tễ tỗp anhia muoi chít trỗ. Nŏ́q anhia palữi tỗp hếq? Chỗi khlĩr dâu lứq la tỗp hếq pỡq coâiq puo yỗn píh chu loah.”
43 E os homens de Israel responderam aos homens de Judá e disseram: — Nós temos dez vezes mais direito sobre o rei do que vocês, e Davi é mais nosso do que de vocês. Por que, então, fizeram pouco caso de nós? Não fomos nós os primeiros a falar em trazer o nosso rei de volta? Porém a palavra dos homens de Judá foi mais dura do que a palavra dos homens de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.