2 Samuel 19
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARC
1 Bữn cũai toâq atỡng Yô-ap neq: “Puo Davĩt nhiam cớp tanúh yỗn Ap-salôm.”
1 E disseram a Joabe: Eis que o rei anda chorando e lastima-se por Absalão.
2 Tữ tahan dáng Davĩt tanúh cỗ con samiang án cuchĩt, ngkíq ranáq rachíl bũi óh rapĩen cỡt ranáq tanúh ễn yỗn máh tahan tâng tangái ki.
2 Então, a vitória se tornou, naquele mesmo dia, em tristeza para todo o povo; porque, naquele mesmo dia, o povo ouvira dizer: Mui triste está o rei por causa de seu filho.
3 Tỗp alới píh chu pỡ vil Maha-nêm, ma tỡ bữn bũi óh. Alới cỡt samoât tahan casiet táq cỗ lúh tễ ntốq rachíl.
3 E, naquele mesmo dia, o povo entrou às furtadelas na cidade, como o povo de vergonha se escoa quando foge da peleja.
4 Puo Davĩt cupât mieiq cớp nhiam casang lứq, dếh pai neq: “Ơ Ap-salôm, con cứq ơi! Ơ Ap-salôm, con cứq ơi!”
4 Estava, pois, o rei com o rosto coberto; e o rei gritava a alta voz: Meu filho Absalão, Absalão, meu filho, meu filho!
5 Yô-ap mut chu ntốq puo ỡt cớp pai neq: “Tangái nâi anhia táq yỗn tahan anhia cỡt casiet. Tỗp alới khoiq chuai dỡi tamoong anhia, máh con mansễm samiang anhia, máh lacuoi cỗiq cớp lacuoi nỡm anhia.
5 Então, entrou Joabe ao rei, em casa, e disse: Hoje, envergonhaste a face de todos os teus servos, que livraram hoje a tua vida, e a vida de teus filhos, e de tuas filhas, e a vida de tuas mulheres, e a vida de tuas concubinas,
6 Anhia tỡ bữn pruam cớp cũai ca ayooq anhia; ma anhia rachuai cũai ca kêt anhia. Ranáq nâi apáh yỗn dáng raloaih la anhia tỡ bữn ramíng ntrớu tễ cũai sốt tahan cớp máh tỗp tahan anhia. Hếq dáng samoât lứq khân tangái nâi Ap-salôm noâng tamoong, ma tỗp hếq cuchĩt nheq, ki anhia sâng bũi pahỡm.
6 amando tu aos que te aborrecem e aborrecendo aos que te amam; porque, hoje, dás a entender que nada valem para contigo capitães e servos; porque entendo, hoje, que, se Absalão vivesse, e todos nós, hoje, fôssemos mortos, então, bem te parecera aos teus olhos.
7 Sanua, sễq anhia loŏh aliam loah máh tahan anhia. Khân anhia tỡ ễq pỡq, hếq thễ dũan samoât samơi nhơ ramứh Yiang Sursĩ la tangái parnỡ tỡ bữn tahan aléq noâng ỡt cớp anhia. Chơ cỡt ranáq rúng pứt ntâng lứq tâng dỡi tamoong anhia.”
7 Levanta-te, pois, agora; sai e fala conforme o coração de teus servos; porque, pelo Senhor , te juro que, se não saíres, nem um só homem ficará contigo esta noite; e maior mal te será isso do que todo o mal que tem vindo sobre ti desde a tua mocidade até agora.
8 Chơ puo yuor pỡq tacu cheq ngoah toong viang vil. Toâq máh tahan dáng puo ỡt pỡ ntốq ki, alới toâq rôm mpễr án.
8 Então, o rei se levantou e se assentou à porta, e fizeram saber a todo o povo, dizendo: Eis que o rei está assentado à porta. Então, todo o povo veio apresentar-se diante do rei; porém Israel fugiu cada um para as suas tendas.
9 Dũ ntốq tâng cruang I-sarel máh cũai proai ralỗih rasuon neq: “Puo Davĩt chuai hái yỗn vớt tễ cũai par‑ũal, cớp yỗn vớt tễ tỗp Phi-li-tin. Ma sanua, án khoiq táh dống cruang, chơ lúh tễ Ap-salôm.
9 E todo o povo, em todas as tribos de Israel, andava altercando entre si, dizendo: O rei nos tirou das mãos de nossos inimigos, e ele nos livrou das mãos dos filisteus; e agora fugiu da terra por causa de Absalão.
10 Tỗp hái khoiq chóh Ap-salôm cỡt puo. Ma Ap-salôm, khoiq noau cachĩt án tâng ntốq rachíl. Khân ngkíq, cỗ nŏ́q hái tỡ bữn pỡq mơi puo Davĩt yỗn píh cỡt sốt loah tỗp hái?”
10 E Absalão, a quem ungimos sobre nós, já morreu na peleja; agora, pois, por que vos calais e não fazeis voltar o rei?
11 Máh santoiq tỗp I-sarel sarhống khoiq toâq pỡ puo Davĩt. Chơ án ớn Sadôc cớp Abia-tha, la cũai tễng rit sang Yiang Sursĩ, pỡq blớh cũai ayông tỗp Yuda neq: “Cỗ nŏ́q anhia ma cỡt tỗp parsốt tháng mơi puo yỗn píh chu loah pỡ dống puo?
11 Então, o rei Davi enviou a Zadoque e a Abiatar, sacerdotes, dizendo: Falai aos anciãos de Judá, dizendo: Por que seríeis vós os últimos em tornar a trazer o rei para a sua casa? (Porque as palavras de todo o Israel chegaram ao rei, até à sua casa.)
12 Tỗp anhia la sễm ai muoi sâu cớp cứq; cỗ nŏ́q anhia cỡt tỗp parsốt mơi cứq píh chu loah?”
12 Vós sois meus irmãos, meus ossos e minha carne sois vós; por que, pois, seríeis os últimos em tornar a trazer o rei?
13 Davĩt ớn cũai atỡng A-masa machớng ki tê: “Mới la sễm ai cứq; noap tễ tangái nâi toau chumát cứq ễ chóh mới cỡt cũai taniap máh tahan cứq dŏq pláih loah Yô-ap. Khân cứq tỡ bữn táq ariang cứq pai, sễq Yiang Sursĩ yỗn cứq roap tôt cuchĩt!”
13 E a Amasa direis: Porventura, não és tu meu osso e minha carne? Assim me faça Deus, e outro tanto, se não fores chefe do arraial diante de mim para sempre, em lugar de Joabe.
14 Santoiq puo Davĩt pai táq yỗn tỗp Yuda sâng ayooq loah án. Yuaq ngkíq, tỗp alới pỡq coâiq án cớp máh cũai ayững atĩ án píh chu loah.
14 Assim, moveu o coração de todos os homens de Judá, como o de um só homem; e enviaram ao rei, dizendo: Volta tu com todos os teus servos.
15 Toâq puo Davĩt píh chu, bữn cũai tễ tỗp Yuda toâq ramóh án pỡ tor crỗng Yôr-dan. Chơ tỗp alới loŏh tễ vil Kil-cal ễ satoâl án clong crỗng Yôr-dan.
15 Então, o rei voltou e chegou até ao Jordão; e Judá veio a Gilgal, para ir encontrar-se com o rei, à outra banda do Jordão.
16 Bo ki tê, Si-mê con samiang Ke-ra tễ tỗp Ben-yamin, tễ vil Bahu-rim, toâq canưi loah puo Davĩt pỡ crỗng Yôr-dan.
16 E apressou-se Simei, filho de Gera, filho de Benjamim, que era de Baurim; e desceu com os homens de Judá a encontrar-se com o rei Davi.
17 Án bữn tahan muoi ngin náq tễ tŏ́ng toiq tỗp Ben-yamin. Cớp Si-ba la cũai táq ranáq tâng dống puo Salơ, dếh con samiang án muoi chít la sỡng náq, cớp cũai táq ranáq bar chít náq, nheq tữh alới toâq tê. Máh tỗp nâi pỡq chái pỡ crỗng Yôr-dan, la ntốq puo Davĩt ỡt.
17 E com ele mil varões de Benjamim, como também Ziba, servo da casa de Saul, e seus quinze filhos, e seus vinte servos com ele; e prontamente passaram o Jordão adiante do rei.
18 Tỗp alới clong dỡq pỡq coah tooh crỗng, ễ crŏ́q roap chỗm dống sũ puo Davĩt, cớp alới ễ táq dũ ramứh puai máh puo yoc.
18 E, passando a barca, para fazer passar a casa do rei e para fazer o que bem parecesse aos seus olhos, então, Simei, filho de Gera, se prostrou diante do rei, passando ele o Jordão.
19 “Puo hếq ơi! Sễq anhia chỗi noap máh ranáq lôih hếq khoiq táq tâng tangái anhia loŏh tễ vil Yaru-salem. Cớp sễq anhia chỗi sanhữ noâng máh ranáq lôih hếq khoiq táq ki.
19 E disse ao rei: Não me impute meu senhor a minha culpa, e não te lembres do que tão perversamente fez teu servo, no dia em que o rei, meu senhor, saiu de Jerusalém; não conserve o rei isso no coração.
20 Puo ơi! Hếq dáng hếq khoiq táq lôih. Cỗ ngkíq, hếq la cũai dâu lứq tễ tỗp I-sarel ỡt coah angia pỡng toâq ramóh anhia tâng tangái nâi.”
20 Porque teu servo deveras confessa que eu pequei; porém eis que eu sou o primeiro que de toda a casa de José desci a encontrar-me com o rei, meu senhor.
21 Abi-sai, con samiang niang Sê-ruya, pai neq: “Pĩeiq lứq la cóq cachĩt táh chíq Si-mê, yuaq án khoiq lóc acrieiq cũai Yiang Sursĩ rưoh yỗn cỡt puo.”
21 Então, respondeu Abisai, filho de Zeruia, e disse: Não morreria, pois, Simei por isso, havendo amaldiçoado ao ungido do Senhor ?
22 Ma puo Davĩt pai chóq Abi-sai cớp Yô-ap, la bar náq con samiang niang Sê-ruya neq: “Noau ớn anhia aloŏh ngê? Nŏ́q anhia ễ chíl cứq? Sanua la cứq toâp cỡt puo cũai I-sarel; cớp tangái nâi tỡ bữn cũai I-sarel aléq ma cóq cuchĩt.”
22 Porém Davi disse: Que tenho eu convosco, filhos de Zeruia, para que hoje me sejais adversários? Morreria alguém hoje em Israel? Por que, porventura, não sei que hoje fui feito rei sobre Israel?
23 Chơ puo Davĩt pai chóq Si-mê neq: “Cứq sễq parkhán samoât lứq, tỡ bữn noau cachĩt mới.”
23 E disse o rei a Simei: Não morrerás. E o rei lho jurou.
24 Vớt ki, Mê-phi-bô-set, la châu Salơ, sễng tễ vil Yaru-salem, loŏh roap chỗm puo Davĩt. Noap tễ tangái Davĩt loŏh tễ vil Yaru-salem, Mê-phi-bô-set tỡ nai ariau ayững, tỡ nai crái sóc bễc, cớp tỡ nai pooh tampâc toau toâq tangái Davĩt píh chu tễ chíl bữn riap.
24 Também Mefibosete, filho de Saul, desceu a encontrar-se com o rei e não tinha lavado os pés, nem tinha feito a barba, nem tinha lavado as suas vestes desde o dia em que o rei tinha saído até ao dia em que voltou em paz.
25 Tữ Mê-phi-bô-set toâq ramóh puo Davĩt, Davĩt blớh án neq: “Mê-phi-bô-set ơi, nŏ́q mới tỡ bữn pỡq cớp cứq?”
25 E sucedeu que, vindo ele a Jerusalém a encontrar-se com o rei, disse-lhe o rei: Por que não foste comigo, Mefibosete?
26 Án ta‑ỡi: “Puo ơi! Samoât anhia khoiq dáng chơ, hếq la cũai yỗt. Ma hếq ớn Si-ba, cũai táq ranáq hếq chóq racu tâng cloong aséh dễn, yuaq hếq ễ pỡq cớp anhia; ma Si-ba phếq hếq.
26 E disse ele: Ó rei, meu senhor, o meu servo me enganou; porque o teu servo dizia: Albardarei um jumento, e nele montarei, e irei com o rei; pois o teu servo é coxo.
27 Án apớt hếq táq lôih chóq anhia. Ma puo ơi! Anhia la ariang ranễng Yiang Sursĩ. Ngkíq sễq anhia táq ĩn anhia hữm pĩeiq.
27 De mais disso, falsamente acusou o teu servo diante do rei, meu senhor; porém o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus; faze, pois, o que parecer bem aos teus olhos.
28 Pĩeiq lứq tâng dống sũ mpoaq hếq la cóq cuchĩt nheq dũ náq; ma anhia yỗn hếq tacu chi-cha muoi cachơng cớp anhia. Hếq tỡ khớn sễq ntrớu noâng ễq anhia sarũiq táq.”
28 Porque toda a casa de meu pai não era senão de homens dignos de morte diante do rei meu senhor; e, contudo, puseste a teu servo entre os que comem à tua mesa; e que mais direito tenho eu de clamar ao rei?
29 Puo ta‑ỡi: “Mới chỗi pai ntrớu noâng; cứq ớn Si-ba cớp mới tampễq cutễq puo Salơ.”
29 E disse-lhe o rei: Por que ainda falas mais de teus negócios? Já disse eu: Tu e Ziba, reparti as terras.
30 Mê-phi-bô-set ta‑ỡi neq: “Máh cutễq ki yỗn Si-ba ndỡm nheq. Puo píh chu bữn ien khễ la dũ chơ yỗn hếq.”
30 E disse Mefibosete ao rei: Tome ele também tudo, pois já veio o rei, meu senhor, em paz à sua casa.
31 Basi-lai tễ ntốq Ki-liat sễng tễ vil Rô-calim ễ asuoi puo clong crỗng Yôr-dan machớng cũai canŏ́h tê.
31 Também Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim e passou com o rei o Jordão, para o acompanhar à outra banda do Jordão.
32 Basi-lai khoiq thâu lứq, khoiq tacual chít cumo chơ. Án la cũai sốc bữn lứq. Bo puo ỡt tâng vil Maha-nêm, án chuai crơng sana yỗn puo Davĩt cớp tỗp tahan án.
32 E era Barzilai mui velho, da idade de oitenta anos; e ele tinha sustentado o rei, quando tinha a sua morada em Maanaim, porque era homem mui grande.
33 Puo Davĩt atỡng án neq: “Mới toâq ỡt cớp cứq pỡ vil Yaru-salem; cứq toâp ễ nhêng salĩq mới!”
33 E disse o rei a Barzilai: Passa tu comigo, e sustentar-te-ei comigo em Jerusalém.
34 Basi-lai ta‑ỡi puo neq: “Hếq noâng tamoong tỡ bữn dũn; hếq tỡ têq pỡq cớp anhia pỡ vil Yaru-salem mŏ.
34 Porém Barzilai disse ao rei: Quantos serão os dias dos anos da minha vida, para que suba com o rei a Jerusalém?
35 Hếq khoiq tacual chít cumo chơ; tỡ bữn acán ntrớu têq táq yỗn hếq cỡt bũi óh. Toâq hếq cha tỡ la nguaiq, la tỡ sâng ễm o ntrớu noâng. Hếq tamứng cũai ũat la tỡ bữn sâng; khân cứq pỡq, ki cứq la mpỡl patúh puo sâng.
35 Da idade de oitenta anos sou eu hoje; poderia eu discernir entre bom e mau? Poderia o teu servo ter gosto no que comer e beber? Poderia eu mais ouvir a voz dos cantores e cantoras? E por que será o teu servo ainda pesado ao rei, meu senhor?
36 Tỡ bữn o mŏ hếq bữn roap cóng toâr lứq nâi. Hếq ễ pỡq cớp anhia toâq coah tooh crỗng Yôr-dan nâi sâng.
36 Com o rei passará teu servo ainda um pouco mais além do Jordão; e por que me recompensará o rei com tal recompensa?
37 Moâm ki hếq sễq píh chu, cớp chu cuchĩt cheq ping mpoaq mpiq hếq. Nâi la Khim-ham, con samiang hếq; án têq táq ranáq chuai anhia. Sễq anhia roap cớp dững án pỡq cớp anhia. Ntrớu anhia hữm o yỗn án, ki anhia táq.”
37 Deixa voltar o teu servo, e morrerei na minha cidade junto à sepultura de meu pai e de minha mãe; mas eis aí está o teu servo Quimã; que passe com o rei, meu senhor, e faze-lhe o que bem parecer aos teus olhos.
38 Puo ta‑ỡi neq: “Cứq ễ dững án pỡq tê, cớp chứm siem án ĩn mới yoc. Cứq ễ táq dũ ramứh riang mới sễq.”
38 Então, disse o rei: Quimã passará comigo, e eu lhe farei como bem parecer aos teus olhos, e tudo quanto me pedires te farei.
39 Chơ puo cớp nheq tữh cũai ca pỡq cớp án clong crỗng Yôr-dan. Davĩt hũn Basi-lai cớp pai ŏ́c bốn yỗn án. Moâm ki, Basi-lai chu loah pỡ vil viang án.
39 Havendo, pois, todo o povo passado o Jordão, e, passando também o rei, beijou o rei a Barzilai e o abençoou; e ele voltou para o seu lugar.
40 Toâq puo Davĩt clong crỗng Yôr-dan, Khim-ham pỡq nứng án. Nheq tữh tỗp tahan Yuda cớp tadĩ tỗp tahan I-sarel pỡq asuoi Davĩt pỡq chu vil Kil-cal.
40 E dali passou o rei a Gilgal, e Quimã passou com ele; e todo o povo de Judá conduziu o rei, como também a metade do povo de Israel.
41 Moâm ki, máh tahan I-sarel toâq pỡ án cớp pai neq: “Puo ơi! Nŏ́q sễm ai hái tỗp Yuda mŏ loŏh roap chỗm anhia, dống sũ anhia, cớp tahan anhia, bo anhia clong crỗng Yôr-dan?”
41 E eis que todos os homens de Israel vieram ao rei e disseram ao rei: Por que te furtaram nossos irmãos, os homens de Judá, e conduziram o rei e a sua casa por sobre o Jordão e todos os homens de Davi com eles?
42 Tahan Yuda ta‑ỡi: “Tỗp hếq táq nneq cỗ puo la tễ tỗp hếq tê. Cỗ nŏ́q tỗp anhia mŏ tỡ bữn bũi pahỡm tễ ranáq nâi? Hếq tỡ bữn cha sana puo, tỡ la ĩt muoi ramứh ntrớu tễ crơng puo.”
42 Então, responderam todos os homens de Judá aos homens de Israel: Porquanto o rei é nosso parente; e por que vos irais por isso? Porventura, comemos à custa do rei ou nos apresentou algum presente?
43 Cũai I-sarel rasuon loah: “Lứq pai puo Davĩt la muoi noaq tễ tỗp anhia, ma pĩeiq lứq la hếq bữn pún hỡn cớp puo tễ tỗp anhia muoi chít trỗ. Nŏ́q anhia palữi tỗp hếq? Chỗi khlĩr dâu lứq la tỗp hếq pỡq coâiq puo yỗn píh chu loah.”
43 E responderam os homens de Israel aos homens de Judá e disseram: Dez partes temos no rei e até em Davi mais temos nós do que vós; porque, pois, fizestes pouca conta de nós, para que a nossa palavra não fosse a primeira, para tornar a trazer o nosso rei? Porém a palavra dos homens de Judá foi mais forte do que a palavra dos homens de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.