2 Samuel 19

Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Bữn cũai toâq atỡng Yô-ap neq: “Puo Davĩt nhiam cớp tanúh yỗn Ap-salôm.”
1 Disseram a Joabe: Eis que o rei está chorando e se lamentando por Absalão.
2 Tữ tahan dáng Davĩt tanúh cỗ con samiang án cuchĩt, ngkíq ranáq rachíl bũi óh rapĩen cỡt ranáq tanúh ễn yỗn máh tahan tâng tangái ki.
2 Então a vitória se tornou naquele dia em tristeza para todo o povo, porque nesse dia o povo ouviu dizer: O rei está muito triste por causa de seu filho.
3 Tỗp alới píh chu pỡ vil Maha-nêm, ma tỡ bữn bũi óh. Alới cỡt samoât tahan casiet táq cỗ lúh tễ ntốq rachíl.
3 E nesse dia o povo entrou furtivamente na cidade, como o faz quando, envergonhado, foge da peleja.
4 Puo Davĩt cupât mieiq cớp nhiam casang lứq, dếh pai neq: “Ơ Ap-salôm, con cứq ơi! Ơ Ap-salôm, con cứq ơi!”
4 Estava, pois, o rei com o rosto coberto, e clamava em alta voz: Meu filho Absalão, Absalão meu filho, meu filho!
5 Yô-ap mut chu ntốq puo ỡt cớp pai neq: “Tangái nâi anhia táq yỗn tahan anhia cỡt casiet. Tỗp alới khoiq chuai dỡi tamoong anhia, máh con mansễm samiang anhia, máh lacuoi cỗiq cớp lacuoi nỡm anhia.
5 Então entrou Joabe na casa onde estava o rei, e disse: Hoje envergonhaste todos os teus servos, que livraram neste dia a tua vida, a vida de teus filhos e filhas, e a vida de tuas mulheres e concubinas,
6 Anhia tỡ bữn pruam cớp cũai ca ayooq anhia; ma anhia rachuai cũai ca kêt anhia. Ranáq nâi apáh yỗn dáng raloaih la anhia tỡ bữn ramíng ntrớu tễ cũai sốt tahan cớp máh tỗp tahan anhia. Hếq dáng samoât lứq khân tangái nâi Ap-salôm noâng tamoong, ma tỗp hếq cuchĩt nheq, ki anhia sâng bũi pahỡm.
6 amando aos que te odeiam, e odiando aos que te amam. Porque hoje dás a entender que nada valem para ti nem chefes nem servos; pois agora entendo que se Absalão vivesse, e todos nós hoje fôssemos mortos, ficarias bem contente.
7 Sanua, sễq anhia loŏh aliam loah máh tahan anhia. Khân anhia tỡ ễq pỡq, hếq thễ dũan samoât samơi nhơ ramứh Yiang Sursĩ la tangái parnỡ tỡ bữn tahan aléq noâng ỡt cớp anhia. Chơ cỡt ranáq rúng pứt ntâng lứq tâng dỡi tamoong anhia.”
7 Levanta-te, pois, agora; sai e fala ao coração de teus servos. Porque pelo Senhor te juro que, se não saíres, nem um só homem ficará contigo esta noite; e isso te será pior do que todo o mal que tem vindo sobre ti desde a tua mocidade até agora.
8 Chơ puo yuor pỡq tacu cheq ngoah toong viang vil. Toâq máh tahan dáng puo ỡt pỡ ntốq ki, alới toâq rôm mpễr án.
8 Pelo que o rei se levantou, e se sentou à porta; e avisaram a todo o povo, dizendo: Eis que o rei está sentado à porta. Então todo o povo veio apresentar-se diante do rei. Ora, Israel havia fugido, cada um para a sua tenda.
9 Dũ ntốq tâng cruang I-sarel máh cũai proai ralỗih rasuon neq: “Puo Davĩt chuai hái yỗn vớt tễ cũai par‑ũal, cớp yỗn vớt tễ tỗp Phi-li-tin. Ma sanua, án khoiq táh dống cruang, chơ lúh tễ Ap-salôm.
9 Entrementes todo o povo, em todas as tribos de Israel, andava altercando entre si, dizendo: O rei nos tirou das mãos de nossos inimigos, e nos livrou das mãos dos filisteus; e agora fugiu da terra por causa de Absalão.
10 Tỗp hái khoiq chóh Ap-salôm cỡt puo. Ma Ap-salôm, khoiq noau cachĩt án tâng ntốq rachíl. Khân ngkíq, cỗ nŏ́q hái tỡ bữn pỡq mơi puo Davĩt yỗn píh cỡt sốt loah tỗp hái?”
10 Também Absalão, a quem ungimos sobre nós, morreu na peleja. Agora, pois, porque vos calais, e não fazeis voltar o rei?
11 Máh santoiq tỗp I-sarel sarhống khoiq toâq pỡ puo Davĩt. Chơ án ớn Sadôc cớp Abia-tha, la cũai tễng rit sang Yiang Sursĩ, pỡq blớh cũai ayông tỗp Yuda neq: “Cỗ nŏ́q anhia ma cỡt tỗp parsốt tháng mơi puo yỗn píh chu loah pỡ dống puo?
11 Então o rei Davi mandou dizer a Zadoque e a Abiatar, sacerdotes: Falai aos anciãos de Judá, dizendo: Por que seríeis vós os últimos em tornar a trazer o rei para sua casa? Porque a palavra de todo o Israel tem chegado ao rei, até a sua casa.
12 Tỗp anhia la sễm ai muoi sâu cớp cứq; cỗ nŏ́q anhia cỡt tỗp parsốt mơi cứq píh chu loah?”
12 Vós sois meus irmãos; meus ossos e minha carne sois vós; por que, pois, seríeis os últimos em tornar a trazer o rei?
13 Davĩt ớn cũai atỡng A-masa machớng ki tê: “Mới la sễm ai cứq; noap tễ tangái nâi toau chumát cứq ễ chóh mới cỡt cũai taniap máh tahan cứq dŏq pláih loah Yô-ap. Khân cứq tỡ bữn táq ariang cứq pai, sễq Yiang Sursĩ yỗn cứq roap tôt cuchĩt!”
13 Dizei a Amasa: Porventura não és tu meu osso e minha carne? Assim me faça Deus e outro tanto, se não fores chefe do exercito diante e mim para sempre, em lugar de Joabe.
14 Santoiq puo Davĩt pai táq yỗn tỗp Yuda sâng ayooq loah án. Yuaq ngkíq, tỗp alới pỡq coâiq án cớp máh cũai ayững atĩ án píh chu loah.
14 Assim moveu ele o coração de todos os homens de Judá, como se fosse o de um só homem; e enviaram ao rei, dizendo: Volta, com todos os teus servos.
15 Toâq puo Davĩt píh chu, bữn cũai tễ tỗp Yuda toâq ramóh án pỡ tor crỗng Yôr-dan. Chơ tỗp alới loŏh tễ vil Kil-cal ễ satoâl án clong crỗng Yôr-dan.
15 Então o rei voltou, e chegou até o Jordão; e Judá veio a Gilgal, para encontrar-se com o rei, a fim de fazê-lo passar o Jordão.
16 Bo ki tê, Si-mê con samiang Ke-ra tễ tỗp Ben-yamin, tễ vil Bahu-rim, toâq canưi loah puo Davĩt pỡ crỗng Yôr-dan.
16 Ora, apressou-se Simei, filho de Gêra, benjamita, que era de Baurim, e desceu com os homens de Judá a encontrar-se com o rei Davi;
17 Án bữn tahan muoi ngin náq tễ tŏ́ng toiq tỗp Ben-yamin. Cớp Si-ba la cũai táq ranáq tâng dống puo Salơ, dếh con samiang án muoi chít la sỡng náq, cớp cũai táq ranáq bar chít náq, nheq tữh alới toâq tê. Máh tỗp nâi pỡq chái pỡ crỗng Yôr-dan, la ntốq puo Davĩt ỡt.
17 e com ele mil homens de Benjamim, como também Ziba, servo da casa de Saul, e seus quinze filhos, e seus vinte servos com ele; desceram apressadamente ao Jordão adiante do rei,
18 Tỗp alới clong dỡq pỡq coah tooh crỗng, ễ crŏ́q roap chỗm dống sũ puo Davĩt, cớp alới ễ táq dũ ramứh puai máh puo yoc.
18 atravessando o vau para trazer a casa do rei e para fazer o que aprouvesse a ele. Quando o rei ia passar o Jordão, Simei, filho de Gêra, se prostrou diante dele,
19 “Puo hếq ơi! Sễq anhia chỗi noap máh ranáq lôih hếq khoiq táq tâng tangái anhia loŏh tễ vil Yaru-salem. Cớp sễq anhia chỗi sanhữ noâng máh ranáq lôih hếq khoiq táq ki.
19 e lhe disse: Não me impute meu senhor à minha culpa, e não te lembres do que tão perversamente fez teu servo, no dia em que o rei meu senhor saiu de Jerusalém; não conserve o rei isso no coração.
20 Puo ơi! Hếq dáng hếq khoiq táq lôih. Cỗ ngkíq, hếq la cũai dâu lứq tễ tỗp I-sarel ỡt coah angia pỡng toâq ramóh anhia tâng tangái nâi.”
20 Porque eu, teu servo, deveras confesso que pequei; por isso eis que eu sou o primeiro, de toda a casa de José, a descer ao encontro do rei meu senhor.
21 Abi-sai, con samiang niang Sê-ruya, pai neq: “Pĩeiq lứq la cóq cachĩt táh chíq Si-mê, yuaq án khoiq lóc acrieiq cũai Yiang Sursĩ rưoh yỗn cỡt puo.”
21 Respondeu Abisai, filho de Zeruia, dizendo: Não há de ser morto Simei por haver amaldiçoado ao ungido do Senhor?
22 Ma puo Davĩt pai chóq Abi-sai cớp Yô-ap, la bar náq con samiang niang Sê-ruya neq: “Noau ớn anhia aloŏh ngê? Nŏ́q anhia ễ chíl cứq? Sanua la cứq toâp cỡt puo cũai I-sarel; cớp tangái nâi tỡ bữn cũai I-sarel aléq ma cóq cuchĩt.”
22 Mas Davi disse: Que tenho eu convosco, filhos de Zeruia, para que hoje me sejais adversários? Será morto alguém hoje em Israel? pois não sei eu que hoje sou rei sobre Israel?
23 Chơ puo Davĩt pai chóq Si-mê neq: “Cứq sễq parkhán samoât lứq, tỡ bữn noau cachĩt mới.”
23 Então disse o rei a Simei: Não morrerás. E o rei lho jurou.
24 Vớt ki, Mê-phi-bô-set, la châu Salơ, sễng tễ vil Yaru-salem, loŏh roap chỗm puo Davĩt. Noap tễ tangái Davĩt loŏh tễ vil Yaru-salem, Mê-phi-bô-set tỡ nai ariau ayững, tỡ nai crái sóc bễc, cớp tỡ nai pooh tampâc toau toâq tangái Davĩt píh chu tễ chíl bữn riap.
24 Também Mefibosete, filho de Saul, desceu a encontrar-se com o rei, e não cuidara dos pés, nem fizera a barba, nem lavara as suas vestes desde o dia em que o rei saíra até o dia em que voltou em paz.
25 Tữ Mê-phi-bô-set toâq ramóh puo Davĩt, Davĩt blớh án neq: “Mê-phi-bô-set ơi, nŏ́q mới tỡ bữn pỡq cớp cứq?”
25 E sucedeu que, vindo ele a Jerusalém a encontrar-se com o rei, este lhe perguntou: Por que não foste comigo, Mefibosete?
26 Án ta‑ỡi: “Puo ơi! Samoât anhia khoiq dáng chơ, hếq la cũai yỗt. Ma hếq ớn Si-ba, cũai táq ranáq hếq chóq racu tâng cloong aséh dễn, yuaq hếq ễ pỡq cớp anhia; ma Si-ba phếq hếq.
26 Respondeu ele: O rei meu senhor, o meu servo me enganou. Porque o teu servo dizia: Albardarei um jumento, para nele montar e ir com o rei; pois o teu servo é coxo.
27 Án apớt hếq táq lôih chóq anhia. Ma puo ơi! Anhia la ariang ranễng Yiang Sursĩ. Ngkíq sễq anhia táq ĩn anhia hữm pĩeiq.
27 E ele acusou falsamente o teu servo diante do rei meu senhor; porém o rei meu senhor é como um anjo de Deus; faze, pois, o que bem te parecer.
28 Pĩeiq lứq tâng dống sũ mpoaq hếq la cóq cuchĩt nheq dũ náq; ma anhia yỗn hếq tacu chi-cha muoi cachơng cớp anhia. Hếq tỡ khớn sễq ntrớu noâng ễq anhia sarũiq táq.”
28 Pois toda a casa de meu pai não era senão de homens dignos de morte diante do rei meu senhor; contudo, puseste teu servo entre os que comem à tua mesa. E que direito mais tenho eu de clamar ainda ao rei.
29 Puo ta‑ỡi: “Mới chỗi pai ntrớu noâng; cứq ớn Si-ba cớp mới tampễq cutễq puo Salơ.”
29 Ao que lhe respondeu o rei: Por que falas ainda de teus negócios? Já decidi: Tu e Ziba reparti as terras.
30 Mê-phi-bô-set ta‑ỡi neq: “Máh cutễq ki yỗn Si-ba ndỡm nheq. Puo píh chu bữn ien khễ la dũ chơ yỗn hếq.”
30 Então disse Mefibosete ao rei: Deixe que ele tome tudo, uma vez que o rei meu senhor já voltou em paz à sua casa.
31 Basi-lai tễ ntốq Ki-liat sễng tễ vil Rô-calim ễ asuoi puo clong crỗng Yôr-dan machớng cũai canŏ́h tê.
31 Também Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim, e passou com o rei o Jordão, para acompanhá-lo até a outra banda do rio.
32 Basi-lai khoiq thâu lứq, khoiq tacual chít cumo chơ. Án la cũai sốc bữn lứq. Bo puo ỡt tâng vil Maha-nêm, án chuai crơng sana yỗn puo Davĩt cớp tỗp tahan án.
32 E era Barzilai mui velho, da idade de oitenta anos; e ele tinha provido o rei de víveres enquanto este se demorara em Maanaim, pois era homem muito rico.
33 Puo Davĩt atỡng án neq: “Mới toâq ỡt cớp cứq pỡ vil Yaru-salem; cứq toâp ễ nhêng salĩq mới!”
33 Disse, pois, o rei a Barzilai: Passa tu comigo e eu te sustentarei em Jerusalém, em minha companhia.
34 Basi-lai ta‑ỡi puo neq: “Hếq noâng tamoong tỡ bữn dũn; hếq tỡ têq pỡq cớp anhia pỡ vil Yaru-salem mŏ.
34 Barzilai, porém, respondeu ao rei: Quantos anos viverei ainda, para que suba com o rei a Jerusalém.
35 Hếq khoiq tacual chít cumo chơ; tỡ bữn acán ntrớu têq táq yỗn hếq cỡt bũi óh. Toâq hếq cha tỡ la nguaiq, la tỡ sâng ễm o ntrớu noâng. Hếq tamứng cũai ũat la tỡ bữn sâng; khân cứq pỡq, ki cứq la mpỡl patúh puo sâng.
35 Oitenta anos tenho hoje; poderei eu discernir entre e bom e o mau? poderá o teu servo perceber sabor no que comer e beber? poderei eu mais ouvir a voz dos cantores e das cantoras? e por que será o teu servo ainda pesado ao rei meu senhor?
36 Tỡ bữn o mŏ hếq bữn roap cóng toâr lứq nâi. Hếq ễ pỡq cớp anhia toâq coah tooh crỗng Yôr-dan nâi sâng.
36 O teu servo passará com o rei até um pouco além do Jordão. Por que me daria o rei tal recompensa?
37 Moâm ki hếq sễq píh chu, cớp chu cuchĩt cheq ping mpoaq mpiq hếq. Nâi la Khim-ham, con samiang hếq; án têq táq ranáq chuai anhia. Sễq anhia roap cớp dững án pỡq cớp anhia. Ntrớu anhia hữm o yỗn án, ki anhia táq.”
37 Deixa voltar o teu servo, para que eu morra na minha cidade, junto à sepultura de meu pai e de minha mãe. Mas eis aí o teu servo Quimã; passe ele com o rei meu senhor, e faze-lhe o que for do teu agrado.
38 Puo ta‑ỡi neq: “Cứq ễ dững án pỡq tê, cớp chứm siem án ĩn mới yoc. Cứq ễ táq dũ ramứh riang mới sễq.”
38 Ao que disse o rei: Quimã passará comigo, e eu lhe farei o que te parecer bem, e tudo quanto me pedires te farei.
39 Chơ puo cớp nheq tữh cũai ca pỡq cớp án clong crỗng Yôr-dan. Davĩt hũn Basi-lai cớp pai ŏ́c bốn yỗn án. Moâm ki, Basi-lai chu loah pỡ vil viang án.
39 Havendo, pois, todo o povo passado o Jordão, e tendo passado também o rei, beijou o rei a Barzilai, e o abençoou; e este voltou para o seu lugar.
40 Toâq puo Davĩt clong crỗng Yôr-dan, Khim-ham pỡq nứng án. Nheq tữh tỗp tahan Yuda cớp tadĩ tỗp tahan I-sarel pỡq asuoi Davĩt pỡq chu vil Kil-cal.
40 Dali passou o rei a Gilgal, e Quimã com ele; e todo o povo de Judá, juntamente com a metade do povo de Israel, conduziu o rei.
41 Moâm ki, máh tahan I-sarel toâq pỡ án cớp pai neq: “Puo ơi! Nŏ́q sễm ai hái tỗp Yuda mŏ loŏh roap chỗm anhia, dống sũ anhia, cớp tahan anhia, bo anhia clong crỗng Yôr-dan?”
41 Então todos os homens de Israel vieram ter com o rei, e lhe disseram: Por que te furtaram nossos irmãos, os homens de Judá, e fizeram passar o Jordão o rei e a sua casa, e todos os seus homens com ele?
42 Tahan Yuda ta‑ỡi: “Tỗp hếq táq nneq cỗ puo la tễ tỗp hếq tê. Cỗ nŏ́q tỗp anhia mŏ tỡ bữn bũi pahỡm tễ ranáq nâi? Hếq tỡ bữn cha sana puo, tỡ la ĩt muoi ramứh ntrớu tễ crơng puo.”
42 Responderam todos os homens de Judá aos homens de Israel: Porquanto o rei é nosso parente: Por que vos irais por isso. Acaso temos comido à custa do rei, ou nos deu ele algum presente?
43 Cũai I-sarel rasuon loah: “Lứq pai puo Davĩt la muoi noaq tễ tỗp anhia, ma pĩeiq lứq la hếq bữn pún hỡn cớp puo tễ tỗp anhia muoi chít trỗ. Nŏ́q anhia palữi tỗp hếq? Chỗi khlĩr dâu lứq la tỗp hếq pỡq coâiq puo yỗn píh chu loah.”
43 Ao que os homens de Israel responderam aos homens de Judá: Dez partes temos no rei; mais temos nós em Davi do que vós. Por que, pois, fizestes pouca conta de nós. Não foi a nossa palavra a primeira, para tornar a trazer o nosso rei? Porém a palavra dos homens de Judá foi mais forte do que a palavra dos homens de Israel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.