2 Coríntios 12
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs VC
1 Khân cứq khễn tỗ cứq bữm, cứq dáng ŏ́c ki tỡ bữn cỡt kia ntrớu. Ma cứq yoc ễ atỡng ễn yỗn anhia dáng tễ ramứh Yiang Sursĩ sapáh yỗn cứq hữm. Cớp cứq yoc ễ atỡng tễ ngê Yiang Sursĩ khoiq atỡng yỗn cứq dáng.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 — ausente —
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 — ausente —
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 Ỡt tâng paloŏng cứq sâng santoiq noau pai, ma cũai tỡ têq táq ntỡng santoiq ki. Án pai santoiq ki chóq cứq, án tỡ yỗn cứq táq ntỡng loah yỗn cũai canŏ́h dáng.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Tễ ŏ́c ki, cứq têq khễn tỗ cứq. Ma cứq tỡ ễq khễn ngkíq. Cứq yoc ễ khễn tễ máh ramứh cứq ieuq sâng.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Khân cứq yoc ễ khễn tễ ŏ́c ki, ki cứq tỡ bữn samoât cũai yúh, yuaq ŏ́c ki la lứq pĩeiq. Ma cứq tỡ bữn khễn ngkíq, yuaq cứq tỡ ễq cũai chanchớm luat ngư tễ cứq. Cứq ễq noau tutuaiq ống tễ ranáq cứq táq cớp parnai cứq atỡng sâng.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Ma Yiang Sursĩ tỡ ễq yỗn cứq ỗt tễ máh ramứh o án khoiq sapáh cứq. Ngkíq án yỗn cứq chĩuq muoi ramứh a‑ĩ. Ramứh a‑ĩ ki la samoât pál sarlia tâng tỗ cứq. Cớp ramứh a‑ĩ ki la samoât riang ranễng yiang Satan táq cứq.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Khoiq bữn pái trỗ chơ cứq câu sễq tễ Ncháu hái yỗn ramứh a‑ĩ ki cỡt pứt.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Ma Ncháu hái pai neq chóq cứq: “Cứq chuai miat mới; nâi la dũ yỗn mới, yuaq bo mới cỡt ieuq, ki chớc cứq cỡt bán rêng hỡn.”
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Cứq sâng bũi lứq toâq cứq sâng ieuq, tỡ la noau ayê ra‑ac cứq, tỡ la cứq chĩuq ramứh túh coat, tỡ la noau táq cứq, tỡ la cứq ramóh tỗiq bap cỗ cứq táq ranáq Crĩt, yuaq bo cứq sâng ieuq, bo ki Crĩt yỗn cứq bán rêng.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Cứq khoiq táq ntỡng samoât riang cũai yúh cỗ anhia táq yỗn cứq táq ntỡng ngkíq. Lứq pĩeiq la anhia khễn cứq. Cứq la cũai tỡ bữn khlữr ntrớu, ma cứq tỡ bữn pê muoi ŏ́c ntrớu tễ alới ca anhia chanchớm táq ranáq ayững atĩ Yê-su Crĩt o lứq.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Cứq khoiq táq chơ sa‑ữi ranáq salễh bo cứq ỡt cớp anhia. Bo cứq táq ngkíq, cứq chĩuq sa‑ữi ramứh túh coat tê. Ranáq salễh ki táq tếc cứq la ayững atĩ Yê-su Crĩt samoât samơi.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Bữn muoi ngê sâng cứq táq cớp anhia mpha tễ cứq dốq táq cớp máh tỗp sa‑âm canŏ́h. Ngê ki la neq: Cứq tỡ bữn yỗn anhia túh siem cứq. Cứq sễq lôih anhia yuaq cứq táq tỡ pĩeiq ngkíq!
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Sanua cứq yoc ễ toâq loah pỡ anhia. Cỡt pái trỗ tâng nâi cứq toâq pỡ anhia. Ma cứq táq machớng tễ nhũang sĩa. Cứq tỡ bữn yỗn anhia túh siem cứq, yuaq cứq tỡ bữn yoc ễ chuaq mun anhia, ma cứq yoc ễ chuaq mứt pahỡm anhia sâng. Lứq samoât, con tỡ bữn siem mpiq mpoaq, ma mpiq mpoaq siem con.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Cớp cứq sâng bũi lứq pứt nheq mun cứq cớp nheq rangứh cứq yoc ễ chuai yỗn anhia. Ma toâq cứq ayooq anhia sa‑ữi hỡn, ki anhia ayooq cứq bĩq ễn tỡ?
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Bữn cũai tễ tỗp anhia pai cứq neq: “Lứq hái dáng án ki tỡ bữn ĩt crơng ntrớu tễ hái. Ma ngcŏh án lôp hái ngê canŏ́h ma hái tỡ bữn dáng.”
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 Máh cũai cứq ớn toâq pỡ anhia, alới chuaq u‑ĩt crơng ca anhia yỗn cứq tỡ?
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Cứq khoiq ớn Atĩt cớp manoaq cũai sa‑âm canŏ́h toâq pỡ anhia. Anhia hữm Atĩt nâi chuaq u‑ĩt crơng anhia tỡ? Lứq tỡ bữn, yuaq Atĩt cớp cứq, hếq bữn ống muoi ngê sâng cớp hếq táq muoi ranáq sâng.
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Cŏh lơ anhia chanchớm khoiq dũn chơ cứq chống ễ lễc loah yáng moat anhia. Lứq tỡ pĩeiq anhia chanchớm ngkíq! Ma dũ ramứh cứq atỡng, la cứq atỡng yáng moat Yiang Sursĩ, yuaq cứq bữn muoi mứt cớp Crĩt. Máh anhia ca cứq ayooq lứq ơi! Dũ ranáq cứq táq, cứq yoc ễ chuai anhia yỗn sa‑âm pacái lứq ễn.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Cứq ngcŏh bo cứq toâq pỡ anhia, cứq tỡ bữn sâng bũi cớp anhia, hữm anhia táq ranáq sâuq, cớp anhia tỡ bữn bũi toâq cứq atỡng anhia tễ ranáq ki. Cứq ngcŏh anhia táq sa‑ữi ranáq sâuq neq: Ralỗih, manoaq sa‑on tễ manoaq, chái nsóq, ham crơng sa‑ữi, acrieiq asáh noau, voŏq tỡ o tễ noau, yoc ễ ỗt, cớp anhia sasrúc cũai canŏ́h.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Cứq ngcŏh bo cứq toâq pỡ anhia, Yiang Sursĩ táq yỗn cứq sâng casiet tễ anhia, chơ cứq ễ nhiam yuaq sa‑ữi náq tễ anhia khoiq táq ranáq lôih, ma tỡ yũah ngin lôih ki. Ranáq lôih ki la neq: Alới ham yoc ễ táq ntỡng la sarmũaq, alới bếq parnơi ma tỡ bữn lacuoi cayac, cớp alới táq tanghang lứq.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.