1 Samuel 30
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs BKJ
1 Vớt bar tangái ễn Davĩt cớp tỗp tahan án toâq loah pỡ vil Sic-lac. Bữn tỗp A-maléc khoiq pũr chơ coah angia pưn cruang Yuda, cớp mut chíl vil Sic-lac. Tỗp alới chŏ́ng táh vil ki,
1 E sucedeu, quando Davi e os seus homens haviam chegado a Ziclague, no terceiro dia, que os amalequitas haviam invadido o sul e Ziclague, e ferido a Ziclague, e a queimaram com fogo;
2 cớp cỗp máh cũai mansễm, dếh carnễn, dếh cũai thâu. Tỗp alới tỡ bữn cachĩt cũai aléq, ma toâq alới loŏh, alới dững dũ náq pỡq nứng alới.
2 e haviam levado cativas as mulheres que nela estavam: eles não mataram nenhuma delas, nem grande, nem pequena, mas as tomaram, e prosseguiram no seu caminho.
3 Tữ Davĩt cớp tahan chu toâq pỡ vil, alới hữm vil khoiq cat nheq. Lacuoi, con samiang cớp con mansễm alới, la noau cỗp dững nheq.
3 Então, Davi e os seus homens vieram à cidade, e eis que ela estava queimada pelo fogo; e as suas esposas, e os seus filhos, e as suas filhas tinham sido levados cativos.
4 Davĩt cớp tahan án nhiam cu‑ỗi toau tỡ luoh sưong noâng.
4 Então, Davi e o povo que com ele estava ergueram a sua voz e choraram, até que não tiveram mais força para chorar.
5 Noau cỗp dếh bar náq lacuoi Davĩt hỡ, la niang Ahi-nũam cớp niang Abi-kêl.
5 E as duas esposas de Davi foram levadas cativas: Ainoã, a jezreelita, e Abigail, a esposa de Nabal, o carmelita.
6 Davĩt sâng túh ngua lứq tâng mứt, yuaq tahan án sâng nsóq mứt cỗ tian con lacuoi alới pứt nheq. Tỗp alới canứh Davĩt, pai ễ tám tamáu chóq án toau cuchĩt. Ma Yiang Sursĩ, la Yiang Davĩt sang, táq yỗn Davĩt bữn mứt clŏ́q.
6 E Davi ficou mui angustiado; pois o povo falou em apedrejá-lo, porque a alma de todo o povo estava aflita, cada homem por causa dos seus filhos e suas filhas; Davi, porém, animou-se no SENHOR, seu Deus.
7 Davĩt pai chóq Abia-tha con samiang Ahi-maléc, la cũai tễng rit sang Yiang Sursĩ, neq: “Sễq mới ĩt ê-phot dững yỗn cứq.”
7 E Davi disse a Abiatar, o sacerdote, filho de Aimeleque: Rogo-te que me traga aqui o éfode. E Abiatar trouxe o éfode para Davi.
8 Davĩt câu blớh Yiang Sursĩ neq: “O tỡ, khân cứq loŏh rapuai cũai rapốn ki? Khân cứq pỡq, bữn satỡm tỗp alới tỡ?”
8 E Davi consultou o SENHOR, dizendo: Devo perseguir esta tropa? Devo alcançá-los? E Ele lhe respondeu: Persegue; pois tu certamente os alcançarás, e sem falta recuperará tudo.
9 — ausente —
9 Assim, Davi foi, ele e os seiscentos homens que com ele estavam, e chegou ao ribeiro de Besor, onde permaneciam os que foram deixados para trás.
10 — ausente —
10 Davi porém foi ao encalço, ele e quatrocentos homens; pois duzentos ficaram para trás, os quais estavam tão fragilizados que não conseguiram atravessar o ribeiro de Besor.
11 Chơ tahan Davĩt bữn tamóh muoi noaq samiang cũai Ê-yip-tô ỡt tâng ruang. Tỗp alới dững án pỡq ramóh Davĩt, cớp alới ĩt crơng sana, dỡq,
11 E eles acharam um egípcio no campo, e o trouxeram até Davi, e lhe deram pão, e ele comeu; e o fizeram beber água;
12 palâi tarúng khỗ, cớp palâi nho khỗ bar cốc yỗn án cha. Toâq án cha pasâi, án bữn rêng loah, yuaq án tỡ bữn cha nguaiq ntrớu khoiq pái tangái.
12 e eles lhe deram um pedaço de um bolo de figos, e dois cachos de uvas passas; e quando ele terminou de comer, o seu espírito lhe retornou; pois ele não havia comido pão, nem bebido água, havia três dias e três noites.
13 Davĩt blớh án neq: “Mới toâq tễ léq? Cũai sốt mới la noau?”
13 E disse-lhe Davi: A quem tu pertences? E de onde és tu? E ele disse: Eu sou um jovem do Egito, servo de um amalequita; e o meu senhor me abandonou, porque três dias atrás eu caí enfermo.
14 Tỗp hếq pỡq pũr cũai Khê-ret coah angia pưn cruang Yuda, cớp pỡq pũr sâu Calep. Cớp hếq chŏ́ng táh vil Sic-lac hỡ.”
14 Nós fizemos uma invasão ao sul dos queretitas, e ao termo que pertence a Judá, e ao sul de Calebe; e queimamos Ziclague com fogo.
15 Davĩt blớh ễn neq: “Têq mới dững cứq pỡq ramóh tỗp rapốn ki tỡ?”
15 E Davi lhe disse: Podes tu me fazer descer até esta companhia? E ele disse: Jura-me por Deus, que tu não me matarás, nem me entregarás nas mãos do meu senhor, e eu te farei descer até esta companhia.
16 Toâq alới pruam chơ, án lứq dững alới pỡq. Tỗp rapốn ỡt yáng yai chũop ntốq, dếh nguaiq cha bũi óh, cỗ nhơ tễ crơng alới pũr bữn sa‑ữi lứq tễ tỗp Phi-li-tin cớp tễ tỗp Yuda.
16 E quando ele desceu, eis que eles estavam espalhados ao largo de toda a terra, comendo e bebendo, e dançando, por causa de todo o grande despojo que haviam retirado da terra dos filisteus, e da terra de Judá.
17 Cheq ễ poang tangái parnỡ, Davĩt mut chíl tỗp alới toau toâq sadâu. Bữn ống pỗn culám náq samiang ỡt lac‑da sâng bữn lúh vớt; clữi tễ ki cuchĩt nheq.
17 E Davi os feriu desde o crepúsculo até o anoitecer do dia seguinte; e não escapou dali nenhum dos homens deles, salvo quatrocentos jovens, os quais montaram em camelos e fugiram.
18 Davĩt bữn loah dũ náq cũai cớp máh crơng tỗp A-maléc pũr ĩt; bữn loah dếh bar náq lacuoi án hỡ.
18 E Davi recuperou tudo o que os amalequitas haviam levado consigo; e Davi resgatou suas duas esposas.
19 Tỡ bữn pứt muoi ramứh ntrớu. Án ĩt loah máh carnễn mansễm samiang yỗn tỗp tahan án, dếh ĩt dũ ramứh tỗp A-maléc pũr bữn hỡ.
19 E não houve nada que lhes faltasse, nem pequeno nem grande, nem filhos, nem filhas, nem despojo, nem coisa alguma que deles haviam levado. Davi recuperou tudo.
20 Davĩt bữn loah máh cữu cớp ntroŏq. Chơ tahan án pong achu máh charán ki yỗn pỡq nhũang alới, cớp tahan ki pai chóq cũai canŏ́h neq: “Máh charán nâi la khong Davĩt.”
20 E Davi pegou todos os rebanhos e manadas, os quais eles levavam adiante daquele outro gado, e disse: Este é o despojo de Davi.
21 Chơ Davĩt píh loah pỡ tahan án bar culám náq kiang cheq ahỗr Be-sơ cỗ lakéh cớp tỡ rơi pỡq noâng. Tỗp alới loŏh roap Davĩt cớp tahan píh chu tễ rachíl. Toâq Davĩt ramóh alới, án cubán cusũan alới bũi o.
21 E Davi veio até aos duzentos homens que estavam tão fragilizados que não conseguiram seguir Davi, os quais ele também fez com que permanecessem junto ao ribeiro de Besor; e eles se adiantaram para se encontrar com Davi, e para se encontrar com o povo que com ele estava; e, quando Davi se aproximou do povo, ele os saudou.
22 Ma bữn cũai rahĩt cớp cũai tỡ o ca puai Davĩt pai neq: “Tỗp alới tỡ bữn pỡq rachíl cớp hái; ngkíq hái chỗi tampễq crơng hái bữn loah yỗn alới; ma hái culáh ống con lacuoi alới sâng. Chơ yỗn alới pỡq chíq tễ tỗp hái.”
22 Então, responderam todos os homens ímpios, e os homens de Belial, daqueles que foram com Davi, e disseram: Como eles não foram conosco, não lhes daremos nada do despojo que recuperamos, salvo a esposa e os filhos de cada homem, para que eles possam guiá-los para longe e partir.
23 Ma Davĩt ta‑ỡi tỗp alới neq: “Máh sễm ai ơi! Tỡ o anhia táq ngkíq cớp crơng Yiang Sursĩ khoiq chiau yỗn hái. Ncháu khoiq bán curiaq tỗp hái yỗn bữn plot-plál, cớp yỗn hái chíl riap cũai rapốn.
23 Então disse Davi: Vós não fareis assim, irmãos meus, com aquilo que o SENHOR nos deu, aquele que nos preservou e entregou na nossa mão a companhia que veio contra nós.
24 Lứq samoât, tỡ bữn noau pruam cớp santoiq anhia pai! Dũ náq cóq bữn pún machớng nheq; máh cũai kiang ntốq nâi la cóq bữn li cớp cũai loŏh rachíl.”
24 Pois quem vos atentará nesta questão? Mas como é a parte daquele que desce à batalha, também será a parte daquele que esperou junto aos pertences: eles, igualmente, tomarão parte.
25 Davĩt aloŏh phễp rit nâi yỗn táq puai níc tâng cũai I-sarel toau toâq tangái nâi.
25 E assim foi daquele dia em diante: ele fez disso um estatuto e uma ordenança para Israel até este dia.
26 Tữ Davĩt cớp tahan án toâq pỡ vil Sic-lac, án ĩt crơng ki aloŏh yỗn yớu án la máh cũai arieih tâng cruang Yuda, cớp pai neq: “Nâi la crơng bũi yỗn anhia; la crơng khoiq ĩt loah tễ cũai ca kêt Yiang Sursĩ.”
26 E quando Davi chegou a Ziclague, ele enviou do despojo aos anciãos de Judá, aos seus amigos, dizendo: Eis aqui um presente para vós do despojo dos inimigos do SENHOR;
27 Án cơiq crơng nâi yỗn máh vil neq: Bet-el, Ramôt coah angia pưn cruang Yuda, Yatir,
27 para aqueles que estavam em Betel, e para aqueles que estavam no sul de Ramote, e para aqueles que estavam em Jatir,
28 Arô-er, Sip-môt, Et-tamũa,
28 e para aqueles que estavam em Aroér, e para aqueles que estavam em Sifmote, e para aqueles que estavam em Estemoa,
29 cớp Racal. Dếh cơiq yỗn sâu Yê-ramil, tỗp Kê-nit,
29 e para aqueles que estavam em Racal, e para aqueles que estavam nas cidades dos jerameelitas, e para aqueles que estavam nas cidades dos queneus,
30 cớp máh arieih tâng vil ki neq: Hor-ma, Bô-rasan, Athac,
30 e para aqueles que estavam em Horma, e para aqueles que estavam em Borasã, e para aqueles que estavam em Atace,
31 cớp Hep-rôn. Án cơiq crơng nâi yỗn dũ ntốq án cớp tahan án cơi pỡq pha.
31 e para aqueles que estavam em Hebrom, e para todos os lugares onde o próprio Davi e os seus homens estavam acostumados a se refugiar.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 30, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.