1 Reis 22
Parnai Yiang Sursĩ - Kinh Thánh tiếng Bru (BRU) vs VC
1 Tâng bar cumo, cruang I-sarel cớp cruang Si-ri bữn ỡt ien khễ.
1 Três anos se passaram sem lutas entre a Síria e Israel.
2 Ma toâq cumo pái, Yê-hô-saphat puo Yuda toâq sa‑óh Ahap puo I-sarel.
2 No terceiro ano, Josafá, rei de Judá, veio ter com o rei de Israel.
3 Puo Ahap blớh cũai ayững atĩ án neq: “Cỗ nŏ́q hái tỡ bữn cheng ĩt loah vil Ramôt tâng cruang Ki-liat tễ puo cũai Si-ri? Yuaq vil ki la vil hái.”
3 Este tinha dito aos seus servos: Sabeis porventura que Ramot de Galaad é nossa, e que nós temos descuidado de retomá-la do rei da Síria?
4 Chơ puo Ahap blớh puo Yê-hô-saphat neq: “Anhia pruam cớp hếq pỡq cheng ĩt loah vil Ramôt tỡ?”
4 E disse a Josafá; Queres vir comigo à guerra contra Ramot de Galaad? Josafá respondeu: Farei o que fizeres: meu povo fará o que fizer o teu, e minha cavalaria fará o que fizer a tua.
5 Chơ án pai tữm ễn chóq puo Ahap neq: “Ma nhũang lứq, cóq hái câu blớh Yiang Sursĩ voai.”
5 E continuando a falar ao rei de Israel, Josafá ajuntou: Consulta antes de tudo, eu te peço, o oráculo do Senhor.
6 Chơ puo Ahap arô cũai tang bỗq mán pỗn culám náq toâq rôm, cớp blớh alới neq: “O tỡ, khân cứq loŏh rachíl dŏq cheng ĩt loah vil Ramôt?”
6 O rei de Israel, tendo reunido os profetas, que eram em número de quatrocentos, perguntou-lhes: Devo eu ir atacar Ramot de Galaad, eu devo-me abster? Eles responderam: Vai; o Senhor a entregará nas mãos do rei.
7 Ma puo Yê-hô-saphat blớh neq: “Ntốq nâi bữn cũai tang bỗq Yiang Sursĩ tỡ, dŏq án têq blớh Yiang Sursĩ chuai hái?”
7 Mas Josafá replicou: Haverá porventura algum outro profeta do Senhor por aqui, a quem possamos consultar?
8 Ahap ta‑ỡi: “Noâng bữn muoi noaq ễn, ramứh Mi-caya con samiang Im-la. Ma cứq kêt án, yuaq án tỡ nai pai muoi trỗ loâng ŏ́c o yỗn cứq; án pai níc ŏ́c tỡ o sâng.”
8 Sim, respondeu o rei de Israel, há ainda outro por quem poderíamos consultar o Senhor; mas eu o detesto, porque ele não profetiza jamais o bem, e sim sempre o mal: é Miquéias, filho de Jemla. Josafá disse: Não fale o rei assim.
9 Ngkíq puo Ahap arô manoaq cũai ayững atĩ án, cớp án ớn cũai ki pỡq coâiq Mi-caya toâq ramóh án sanua toâp.
9 Chamou então o rei de Israel um eunuco e deu-lhe esta ordem: Traze-me aqui depressa Miquéias, filho de Jemla.
10 Bar náq puo acứp tampâc puo, cớp ỡt tacu tâng cachơng puo pỡ ntốq púh saro yáng tiah ngoah toong vil Sa-mari, cớp máh cũai tang bỗq Yiang Sursĩ ỡt táq ntỡng choâng moat tỗp alới.
10 O rei de Israel e Josafá, rei de Judá, sentaram cada um no seu trono, revestidos de suas insígnias reais, na praça que está à entrada da porta de Samaria, e todos os profetas profetizavam diante deles.
11 Bữn manoaq ramứh Sê-dakia con samiang Khê-nana ỡt cớp tỗp ki tê. Án ĩt tac táq cỡt tacoi, cớp atỡng puo Ahap neq: “Nâi! Parnai Yiang Sursĩ pai neq: ‘Mới lứq chíl tỗp Si-ri toâq crơng anâi, cớp tỗp alới cỡt pê cuchĩt nheq.’”
11 Sedecias, filho de Canaana, fez para si uns chifres de ferro, e disse: Eis o que diz o Senhor: com estes chifres ferirás os sírios até que sejam exterminados.
12 Nheq tữh cũai tang bỗq canŏ́h la pai machớng ki tê neq: “Cóq anhia dững toâp máh tỗp tahan loŏh pỡq chíl vil Ramôt; lứq samoât anhia chíl riap, yuaq Yiang Sursĩ yỗn anhia chíl riap.”
12 E todos os profetas profetizavam da mesma maneira, dizendo: Sobe a Ramot de Galaad: serás vencedor, porque o Senhor entregará a cidade nas mãos do rei.
13 Bo ki toâp, cũai ayững atĩ puo pỡq coâiq Mi-caya toâq, cớp atỡng Mi-caya neq: “Cũai tang bỗq canŏ́h atỡng puo pai án bữn riap; ma cóq mới pai machớng alới ki tê.”
13 Entretanto, o mensageiro que fora buscar Miquéias dizia-lhe: Os profetas são unânimes em predizer a vitória do rei. Que o teu oráculo seja conforme o deles. Predize bom êxito.
14 Ma Mi-caya ta‑ỡi: “Nhơ ramứh Yiang Sursĩ ca tamoong níc, cứq pai ống santoiq Yiang Sursĩ ớn cứq pai sâng!”
14 Miquéias, porém, respondeu: Por Deus que eu só direi o que o Senhor me disser.
15 Tữ án toâq tayứng yáng moat puo Ahap, chơ Ahap blớh án neq: “Mi-caya ơi! O tỡ, khân puo Yê-hô-saphat cớp cứq pỡq chíl vil Ramôt?”
15 Quando ele se apresentou ao rei, este disse-lhe: Miquéias, devemos nós ir atacar Ramot de Galaad, ou não? Vai, respondeu Miquéias, serás vencedor; o Senhor a entregará nas mãos do rei.
16 Ma puo Ahap ta‑ỡi loah neq: “Cứq khoiq atỡng mới sa‑ữi trỗ chơ, khân mới atỡng nhơ ramứh Yiang Sursĩ, cóq mới atỡng ống ŏ́c lứq sâng.”
16 O rei disse-lhe: Quantas vezes será preciso conjurar-te a que só digas a verdade em nome do Senhor?
17 Mi-caya ta‑ỡi: “Cứq hữm tỗp tahan I-sarel cỡt pláh chap nheq mpễr cóh ki, cỡt riang tỗp cữu ŏ́q cũai mantán. Cớp Yiang Sursĩ pai neq: ‘Máh cũai nâi ŏ́q cũai ayông; ngkíq yỗn alới píh chu loah ien khễ pỡ dống sũ alới bữm.’”
17 Ao que Miquéias respondeu: Vejo todo o Israel espalhado pelas montanhas como um rebanho sem pastor. O Senhor disse: Essa gente não tem um guia; volte cada um em paz para a sua casa!
18 Chơ puo Ahap pai chóq puo Yê-hô-saphat neq: “Hếq khoiq atỡng anhia chơ, án tỡ nai pai ŏ́c o ntrớu yỗn hếq; án pai moang ŏ́c tỡ o sâng.”
18 O rei de Israel disse a Josafá: Não te disse eu que ele nunca profetiza o bem, mas sempre o mal?
19 Mi-caya pai ễn: “Ngkíq, sễq anhia tamứng santoiq Yiang Sursĩ atỡng tâng tangái nâi! Cứq khoiq hữm Yiang Sursĩ tacu tâng cachơng tâng paloŏng, cớp nheq tữh ranễng án ỡt lavíng mpễr án.
19 Miquéias replicou: Ouve o oráculo do Senhor: Eu, vi o Senhor sentado no seu trono e todo o exército dos céus ao redor dele, à direita e à esquerda.
20 Chơ Yiang Sursĩ blớh: ‘Noau ễ pỡq phếq Ahap yỗn án pỡq rachíl tâng vil Ramôt, chơ yỗn án cuchĩt tâng ntốq ki?’ Máh ranễng ki, án ca pai neq, án ca pai ngkíq.
20 O Senhor disse: Quem seduzirá Acab, para que ele suba e pereça em Ramot de Galaad? Um disse uma coisa e outro, outra.
21 Chơ bữn muoi ranễng loŏh tayứng yáng moat Yiang Sursĩ, cớp pai neq: ‘Cứq nâi ễ pỡq phếq thũ án.’
21 Então um espírito adiantou-se e apresentou-se diante do Senhor, dizendo: Eu irei seduzi-lo. O Senhor perguntou: De que modo?
22 Yiang Sursĩ blớh án neq: ‘Nŏ́q mới ễ táq?’
22 Ele respondeu: Irei e serei um espírito de mentira na boca de seus profetas. - É isto, replicou o Senhor. Conseguirás seduzi-lo. Vai e faze como disseste.
23 Chơ Mi-caya pai santoiq parsốt tháng, neq: “Tễ ranáq nâi la nneq, Yiang Sursĩ mian cũai tang bỗq nâi táq ntỡng lauq chóq anhia. Ma Ncháu toâp pai anhia lứq ramóh ŏ́c cuchĩt pứt!”
23 O Senhor pôs um espírito de mentira na boca de todos os profetas aqui presentes, mas é a tua perda que o Senhor decretou.
24 Chơ Sê-dakia la cũai tang bỗq ki loŏh ramóh Mi-caya, cớp tapáh án, chơ blớh neq: “Bo léq Raviei Yiang Sursĩ loŏh tễ cứq, chơ pỡq atỡng mới?”
24 Nesse momento, Sedecias, filho de Canaana, aproximou-se de Miquéias e deu-lhe uma bofetada, dizendo: Por onde saiu de mim o espírito do Senhor para falar a ti?
25 Mi-caya ta‑ỡi án: “Lứq mới bữn sapúh tâng tangái mới mut tooq tâng clống dống clỡp lứq.”
25 Tu o verás, respondeu Miquéias, no dia em que fores de quarto em quarto para te esconder.
26 Chơ puo Ahap ớn cũai ayững atĩ án neq: “Mới cỗp Mi-caya, chơ dững án pỡq ramóh Amon la cũai sốt tâng vil nâi, cớp dững án pỡq ramóh la con puo Yô-at hỡ.
26 Então o rei de Israel ordenou: Prende Miquéias; leva-o à casa de Amon, governador da cidade, e de Joás, filho do rei.
27 Cớp ớn alới takễl án amut tâng cuaq, cớp yỗn án cha ống bễng mi cớp nguaiq ống dỡq miat sâng, yỗn toau cứq píh chu bữn plot ien.”
27 Dize-lhes: Esta é a ordem do rei: Metei este homem na prisão e alimentai-o com um pão de miséria, até que eu volte são e salvo.
28 Mi-caya pai neq: “Khân anhia bữn píh chu plot ien, ki tỡ cỡn Yiang Sursĩ atỡng cứq!” Án pai tữm ễn: “Dũ náq anhia cóq sanhữ máh santoiq cứq pai sanua!”
28 Ao que respondeu Miquéias: Se voltares são e salvo, será um sinal de que o Senhor não falou por mim. E ajuntou: Ouvi, povo, tudo isso!
29 Chơ Ahap puo I-sarel cớp Yê-hô-saphat puo Yuda, alới dững tỗp tahan pỡq chíl vil Ramôt tâng cruang Ki-liat.
29 O rei de Israel subiu com Josafá, rei de Judá, a Ramot de Galaad.
30 Puo Ahap táq ntỡng cớp puo Yê-hô-saphat neq: “Toâq hái pỡq rachíl, hếq ễ táq nan cỡt tahan miat, ma yỗn anhia tâc tampâc puo.”
30 Disse-lhe: Vou disfarçar-me para ir ao combate; tu, porém, conserva as tuas vestes. E o rei de Israel disfarçou-se antes de entrar em combate.
31 Ma puo Si-ri khoiq patâp pái chít la bar náq cũai dững sễ aséh rachíl neq: “Anhia chỗi chíl cũai canŏ́h, ma anhia rapuai cachĩt ống puo I-sarel sâng.”
31 Ora, o rei da Síria tinha dado aos seus trinta e dois chefes de carros a seguinte ordem: Não atacareis ninguém, pequeno ou grande, mas unicamente o rei de Israel.
32 Toâq máh cũai dững sễ aséh rachíl hữm puo Yê-hô-saphat, alới chanchớm án la puo cũai I-sarel; ngkíq tỗp alới píh chíl án. Ma toâq án cu‑ỗi,
32 Os chefes de carros, tendo visto Josafá, disseram entre si: Aquele é seguramente o rei de Israel. E o atacaram. Josafá soltou o seu grito {de guerra},
33 cũai dững sễ aséh rachíl ki bữn dáng án la tỡ cỡn puo cũai I-sarel, chơ tỗp alới tangứt rapuai án.
33 e os chefes de carros, vendo que não era o rei de Israel, afastaram-se dele.
34 Ma bữn muoi noaq tahan tễ tỗp Si-ri pán saráh ma lơ pĩeiq puo Ahap. Saráh ki sarloâiq bân parsap au tac án sớp. Án cu‑ỗi chóq cũai dững sễ aséh rachíl neq: “Cứq chũl chơ; mới apíh sễ aloŏh tễ ntốq rachíl nâi.”
34 Nesse momento, estirando um homem o seu arco ao acaso, feriu o rei de Israel entre as junturas da couraça. O rei disse ao condutor de seu carro: Volta a rédea, leva-me para fora do campo de batalha, porque estou ferido.
35 Tâng tangái ki noau rachíl hâp lứq, ngkíq puo Ahap caniq tỗ án tâng sễ aséh rachíl to moat chu coah tahan tỗp Si-ri. Ma aham án loŏh poân nheq tâng púng sễ aséh rachíl. Toâq pên tabữ án ta-ŏh rangứh.
35 Mas o combate foi naquele dia tão violento, que o rei teve que ficar de pé em seu carro diante dos sírios. Morreu ao cair da tarde. O sangue corria de sua ferida e inundava o seu carro.
36 Cheq mandang pât, bữn sưong ớn máh poâl tahan I-sarel ca ỡt tâng ntốq rachíl yỗn loŏh tễ ntốq ki; noau ớn neq: “Dũ náq cũai tahan cóq píh chu loah pỡ vil cớp dống án bữm!”
36 Ao pôr-do-sol, ouviu-se um clamor que corria por todo o exército: Volte cada um para a sua cidade e para a sua casa!
37 Puo Ahap cuchĩt, cớp noau dững tứp án tâng ping pỡ vil Sa-mari.
37 Morreu o rei! Levaram-no para Samaria e enterraram-no ali.
38 Tỗp alới ariau sễ aséh rachíl tâng dỡq amống vil Sa-mari, chơ acho yễl aham án; ma ntốq ki la ntốq máh cũai mansễm chếq tỗ dốq pỡq mpơi dỡq. Máh ranáq nâi cỡt rapĩeiq santoiq Yiang Sursĩ khoiq pai dũ ramứh.
38 Quando lavaram o carro na piscina de Samaria, os cães lamberam o sangue do rei, e as prostitutas banhavam-se ali, conforme o oráculo do Senhor.
39 Máh ranáq puo Ahap táq, dếh ranáq án pasang dống puo toâq paluac achĩang, cớp máh vil án khoiq táq viang khâm, noau chĩc dŏq tâng pơ saráq atỡng tễ Ranáq Máh Puo Cũai I-sarel Khoiq Táq.
39 O resto da história de Acab, suas ações, o palácio de marfim que construiu, as cidades que edificou, tudo isso se acha consignado no livro das Crônicas dos reis de Israel.
40 Toâq vớt án cuchĩt chơ, Aha-sia con samiang án ễn chỗn cỡt puo pláih án.
40 Acab adormeceu com os seus pais, e seu filho Ocozias sucedeu-lhe no trono.
41 Tâng cumo pỗn Ahap cỡt puo cũai I-sarel, Yê-hô-saphat con samiang Asa chỗn cỡt puo cũai Yuda.
41 No quarto ano de Acab, rei de Israel, Josafá, filho de Asa, tornou-se rei de Judá.
42 Bo ki án bữn pái chít la sỡng cumo, cớp cỡt puo tâng vil Yaru-salem bar chít la sỡng cumo. Mpiq án ramứh A-suba con Sil-hi.
42 Tinha trinta e cinco anos quando começou a reinar, e reinou vinte e cinco anos em Jerusalém. Sua mãe chamava-se Azuba, filha de Salai.
43 Án táq dũ ranáq machớng puo Asa mpoaq án khoiq táq; án tỡ bữn chứng clĩ chóq máh ranáq ki. Án táq tanoang tapứng chóq Yiang Sursĩ, ma án tỡ bữn talốh táh máh ntốq noau cucốh sang yiang canŏ́h tâng anũol cóh; cớp máh cũai noâng dững níc crơng chiau sang cớp crơng phuom dŏq bốh sang tâng ntốq ki.
43 Andou em todos os caminhos de Asa, seu pai, e não se desviou deles. Fez o que é bom aos olhos do Senhor.
44 Puo Yê-hô-saphat cớp puo cũai I-sarel táq tếc parkhán dŏq ỡt ratoi.
44 Todavia, não desapareceram os lugares altos, onde o povo continuava sacrificando e queimando incenso.
45 Máh ranáq puo Yê-hô-saphat táq, máh ranáq án tốh rêng, cớp máh ranáq án rachíl, noau chĩc dŏq tâng pơ saráq atỡng tễ Ranáq Máh Puo Cũai Yuda Khoiq Táq.
45 Josafá viveu em paz com o rei de Israel.
46 Án tuih aloŏh nheq máh cũai chếq tỗ, dếh mansễm dếh samiang noâng khlâiq tễ dỡi Asa mpoaq án cỡt puo; máh cũai ki dốq táq ranáq bân prông yiang canŏ́h.
46 O resto da história de Josafá, seus grandes feitos e suas campanhas, tudo se acha consignado no livro das Crônicas dos reis de Judá.
47 Bo ki cruang Ê-dôm ŏ́q puo, ma bữn cũai sốt dŏq nhêng salĩq.
47 Expulsou da terra as prostitutas {sagradas} que ainda restavam do tempo de seu pai.
48 Yê-hô-saphat táq tuoc tâng dỡq mưt machớng tháng cớp tuoc pỡ vil Tar-sit, ien án ngcỗi yễng tễ cruang Ô-phia; ma tuoc nâi pacháh pỡ vil Ê-si-ôn Ki-bơ, cớp tỡ têq pỡq noâng.
48 Não havia então rei em Edom, mas um governador que exercia as funções de rei.
49 Chơ Aha-sia con samiang Ahap, la puo cũai I-sarel pai neq: “Khân ngkíq, yỗn cũai anhia cớp cũai hếq pỡq parnơi tâng tuoc.”
49 Josafá construiu um navio de Társis para ir buscar ouro em Ofir. Mas não pôde ir, porque o seu navio naufragou em Asiongaber.
50 Chơ puo Yê-hô-saphat cuchĩt, cớp noau dững tứp án tâng ping puo pỡ Vil Davĩt. Moâm ki, Yê-hô-ram con samiang án ễn chỗn cỡt puo pláih án.
50 Ocozias, filho de Acab, disse a Josafá: Deixa os meus servos embarcar com os teus. Mas Josafá não quis.
51 Tâng cumo muoi chít tapul Yê-hô-saphat cỡt puo cruang Yuda, Aha-sia con samiang puo Ahap chỗn cỡt puo cruang I-sarel, cớp cỡt puo tâng vil Sa-mari bar cumo.
51 Josafá adormeceu com os seus pais, e foi sepultado com eles na cidade de Davi. Seu filho Jorão sucedeu-lhe no trono.
52 Án táq ranáq loâi lứq chóq Yiang Sursĩ, machớng cớp puo Ahap mpoaq án, Yê-sabel mpiq án, cớp puo Yê-rabũam con samiang Nê-bat, la cũai radững máh cũai I-sarel táq lôih.
52 No décimo sétimo ano de Josafá, rei de Judá, Ocozias, filho de Acab, tornou-se rei de Israel em Samaria, e reinou dois anos sobre Israel.
53 Án pỡq cucốh sang toam yiang Ba-al machớng mpoaq án khoiq táq, dŏq mandốq Yiang Sursĩ la Ncháu tỗp I-sarel cutâu mứt lứq chóq án.
53 Fez o mal aos olhos do Senhor: seguiu os caminhos de seu pai e de sua mãe, e de Jeroboão, filho de Nabat, que tinha arrastado Israel ao pecado.
54 — ausente —
54 Prestou culto a Baal e prostrou-se diante dele, provocando desse modo a cólera do Senhor, Deus de Israel, como o fizera seu pai.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.