Rute 1

Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 — ausente —
1 Nos dias em que julgavam os juízes, houve fome na terra; e um homem de Belém de Judá saiu a habitar na terra de Moabe, com sua mulher e seus dois filhos.
2 — ausente —
2 Este homem se chamava Elimeleque, e sua mulher, Noemi; os filhos se chamavam Malom e Quiliom, efrateus, de Belém de Judá; vieram à terra de Moabe e ficaram ali.
3 Ᵽúrto, áin Noemi, Elimelek, naĉet min aarol áni to ni guñolol.
3 Morreu Elimeleque, marido de Noemi; e ficou ela com seus dois filhos,
4 Ᵽio, úᵽurol n’guyab sújur bugaa ró Moab : ahu gajaol Rut, ahu Orupa. N’guĉin dó butum símit guñen.
4 os quais casaram com mulheres moabitas; era o nome de uma Orfa, e o nome da outra, Rute; e ficaram ali quase dez anos.
5 Mbiban, Malon ni atiol n’guĉet may bugo éubail, Noemi nanamo to nevonol m’babajut añil m’babajut ánaine.
5 Morreram também ambos, Malom e Quiliom, ficando, assim, a mulher desamparada de seus dois filhos e de seu marido.
6 Funah fice, dó ni mof mamu maa Moab, firim fuvugul ni futolol, faamme : Atúla nakanno gásumay bugal ésugol min abbanno me asenil eᵽit yaaro. Noemi nagoror bi éᵽurul Moab, o ni gúsabulol.
6 Então, se dispôs ela com as suas noras e voltou da terra de Moabe, porquanto, nesta, ouviu que o Senhor se lembrara do seu povo, dando-lhe pão.
7 N’gúᵽurul bi ebbañ mbaa mof mamu maa Yuda.
7 Saiu, pois, ela com suas duas noras do lugar onde estivera; e, indo elas caminhando, de volta para a terra de Judá,
8 No gúᵽullo me bi ekay, naah gúsabulol : « Jibbañ bi ni saŋul. Jikanomkan maaro ni ᵽoᵽ guñolom gaĉet me. Ti buru jikanóli me, Aláemit mbi may akanul mo.
8 disse-lhes Noemi: Ide, voltai cada uma à casa de sua mãe; e o Senhor use convosco de benevolência, como vós usastes com os que morreram e comigo.
9 Mb’asenul ánoan ni buru ánaine min jibaj gásumay ni saŋ wáinul. » Naban nállloŋil. Usábulol n’gukoŋ gúihilor
9 O Senhor vos dê que sejais felizes, cada uma em casa de seu marido. E beijou-as. Elas, porém, choraram em alta voz
10 n’guogol : « Jimaŋut, wóli bi elageni mbal ésugi. »
10 e lhe disseram: Não! Iremos contigo ao teu povo.
11 Naagil : « Usábulom, jibbañ mbaa saŋ ubugaul. Wa uĉile n’jimaŋ jilagenom ? Jíinene búoh níjue ebaj maer uñil iki guᵽilo eyabul ? Jiffase maer íjuut.
11 Porém Noemi disse: Voltai, minhas filhas! Por que iríeis comigo? Tenho eu ainda no ventre filhos, para que vos sejam por maridos?
12 Neegul jibbañ mbaa saŋul. Injé nífanume nár bi ebbañ íyabo. Hani níyaboene jama min ibaj uñil,
12 Tornai, filhas minhas! Ide-vos embora, porque sou velha demais para ter marido. Ainda quando eu dissesse: tenho esperança ou ainda que esta noite tivesse marido e houvesse filhos,
13 ᵽan júju jinagil ᵽiaŋ iki gújalo min guyabul ? Ᵽan jilat búyabo mala enah yay ? A-a, sújurom. Buroŋom bufaŋe gátañi bolul, mata Aláemit najogomjoh búlat. »
13 esperá-los-íeis até que viessem a ser grandes? Abster-vos-íeis de tomardes marido? Não, filhas minhas! Porque, por vossa causa, a mim me amarga o ter o Senhor descarregado contra mim a sua mão.
14 Ñer gúsabulol n’gufaŋ n’gukoŋe. Orupa nabbañ álloŋol bala akay. Bare Rut najoh búoh ban anamo n’asomol.
14 Então, de novo, choraram em voz alta; Orfa, com um beijo, se despediu de sua sogra, porém Rute se apegou a ela.
15 Noemi naagol : « Ujuh abeli umu n’ebbañ mbal ésugol atoh bo sínatiol. Ukan ti aĉila, uot mbaa súndoi ! »
15 Disse Noemi: Eis que tua cunhada voltou ao seu povo e aos seus deuses; também tu, volta após a tua cunhada.
16 Bare Rut naagol : « Jamb’urondopenom min ihali nibbañ bi súndoom. Bánoban bo nujae, wola. Tánotan to nuĉin me, wola. Bugani buganom, ban Aláemili Aláemilom.
16 Disse, porém, Rute: Não me instes para que te deixe e me obrigue a não seguir-te; porque, aonde quer que fores, irei eu e, onde quer que pousares, ali pousarei eu; o teu povo é o meu povo, o teu Deus é o meu Deus.
17 To nujae me eĉet, wola, to may mbi gufogom me. Iní inamout n’aw iki eĉet éfaculorola, mbi Aláemit ategom. »
17 Onde quer que morreres, morrerei eu e aí serei sepultada; faça-me o Senhor o que bem lhe aprouver, se outra coisa que não seja a morte me separar de ti.
18 Noemi no najuh me Rut aban dáh bi elagenol, ñer nahabo.
18 Vendo, pois, Noemi que de todo estava resolvida a acompanhá-la, deixou de insistir com ela.
19 Min gujow éubail bi Betuleem.
19 Então, ambas se foram, até que chegaram a Belém; sucedeu que, ao chegarem ali, toda a cidade se comoveu por causa delas, e as mulheres diziam: Não é esta Noemi?
20 Naagil : « Jambi jibbañ juvogom Noemi, gajow gaa gásumay. Maer juvogom Mara, gajow gaa matalo. Mata Aláemit-Sembe nakakan buroŋom bútali.
20 Porém ela lhes dizia: Não me chameis Noemi; chamai-me Mara, porque grande amargura me tem dado o Todo-Poderoso.
21 No níᵽur me tale, biinumom mafiloe, yaŋom gárira yo. Jama Atúla nabbañulom guñen gurakel. Atúla návuomvu búsol, Emít-Sembe ekanutom maaro. Yo eĉil me, jambi jibbañ juvogom Noemi ! »
21 Ditosa eu parti, porém o Senhor me fez voltar pobre; por que, pois, me chamareis Noemi, visto que o Senhor se manifestou contra mim e o Todo-Poderoso me tem afligido?
22 Mamu Noemi abbañulo me, bugo ni ásabulol Rut ala Moab. N’guĉigul Betuleem bugan n’eju ealo eᵽit mitiñil mo guoge me oris.
22 Assim, voltou Noemi da terra de Moabe, com Rute, sua nora, a moabita; e chegaram a Belém no princípio da sega da cevada.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.