Romanos 4
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs VC
1 Ulobal ᵽaa mala ᵽayolal afan Aburaham ! Wa nuffasale ni o ? Ni buroŋol bal arafuhow, bakanerol wa buŋallol ?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Eno Aburaham Aláemit najogenoljoh an aĉole mala bakanerol, kan nájuene asaloro. Hani ! Bakanerol biĉilutol min áju asaloro bújoŋor Aláemit.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Maagen Bahiĉer babu buoge : « Aburaham nabaje gafium n’Aláemit, ban go guĉile min Aláemit ajogol an aĉole. »
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Leti an aroke nah’ayayab bacam ? Ban bacam baubu bujoguti ti waf újier, bacam bom bal ejenol.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Bare no an akanut burok bánoban bi ésum n’Aláemit, mbiban náinen búoh Aláemit nah’abokeboket an akane gatil, Aláemit til ᵽan ajogol an aĉole mala gáinenol.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Mo may David alobe mala gásumay gal an o Aláemit ajoge an aĉole m’baᵽinut wo nakan me, no naah me :
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 « Gásumay gúni ni bugan bugagu bugo Aláemit áᵽuren me gahajenil ni gúboñ gagu,
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Gásumay gúni ni an ahu o Ataw akanut me gatilol ni gaᵽin ! »
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Gásumay gaugu go ter bi ni gáruri me búhut bareil, ter may bi n’úhulaaw ró ? Maagen nuogale gáinen gagu go Aburaham abaj me n’Aláemit, go guĉile min Aláemit ajogol an aĉole.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Ñer nay najogol me an aĉole ? O bárureri búhut aban ter o m’bárureruti ? O m’bárureruti búhut, áhula aamene.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Búsol babu nanone búhut ; búhut babu biĉila bo buomme fúffasum faa maĉole mo nayabe ni gáinenol no naroŋen me ni fúhulaet. Mamu Aburaham ánie ᵽaaya ala bugan bugagu ᵽe gáinen me n’Aláemit bugo m’báruruti búhut, min mbi Aláemit ajogil may bugan gaĉole.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Ban aĉila aamme ᵽoᵽ ᵽaaya ala gatey me búhut, gátijut to me n’etey búhut yauyu, bare n’gulagen gáinen gagu gaa ᵽayolal Aburaham go nabajen me no naamen me áhula.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Aláemit naaseh ᵽan ajis Aburaham ni gabulakenol mof mamu ᵽe. Nalobol mee let mala gákanumol gúboñ gagu, bare mala maĉoleol bújoŋor aĉila Aláemit mo gáinenol guŋallol me.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Eno uyaba-bijis bugagu gákanumil gúboñ gagu go guĉilil n’guyab bo, kan wo Aláemit alob me ekan ubbañut ubaj nafa, ban gáinen ni wo gáinen gom garakel.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Let mo, bare til gúboñ gagu guĉile Aláemit min fiiñol fitiñ bugan bugagu ; ban to bajut gúboñ, mati ᵽoᵽ baj to gahajen ni gúboñ.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Mamu bijis babu bo Aláemit alob me mala esen bo, gáinen gagu ni o guĉil bo. Bijis babu biĉila bínini gáji bi ni gabulaken Aburaham ᵽe, let bi ni bugagu gaamme ni guñen gúboñ gagu bareil, bare bi ni bugan bugagu ᵽe gáinen me ti Aburaham áinen me. Aĉila aamme ᵽayolal wolal ᵽe,
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 ti Aláemit alob me ni Bahiĉer babu aah : « Nikanikan úni ᵽaaya afan ala súsuh sammemmeŋ. » Ey, aĉila Aburaham aamme ᵽayolal mala gáinenol go nabaj me n’Aláemit ; náineyinen gaa búoh Aláemit nah’asen gaĉet me buroŋ, ban nakan wabajenut me n’ubaj.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Hani min Aburaham áfanum mee, bare nabaj gáinen to gafium gánogan gújuut me gúni ; náinen wo Aláemit alobol me no naah me : « Gabugori maa ᵽan gummeŋ me iki re. » Mamu, nánie ñer ᵽaaya afan ala súsuh sammeŋe.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Allélenut hani jatiito ni gáinenol ; mánoman nabaje maageima símit ekeme, bare akait bo eluj min sembeol sibao me, alujut ᵽoᵽ búoh far aarol Saara fubaobao.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Abajut gatehumor gánogan hani jatiito ni wo Aláemit alobol me esen, bare til gáinenol n’gufaŋ n’gubaje sembe min afaŋ nasalene Aláemit.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Ŋannoolŋanno ca gaa búoh Aláemit wo nalob me, nabaje may sembe sasu sal ekan wo.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Dáuru diĉil me min « Aláemit ajogol an aĉole bújoŋorol. »
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Ban let o bare aĉile min Bahiĉer babu buoh Aláemit maumu najogol,
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 bare ᵽoᵽ wolal bugo najoh me bugan gaĉole, mala min úinenal me ni aĉila ailen me Ataolal Yésu ni gaĉet me.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Aĉila Yésu Aláemit ásimenol mal utilolal, mbiban nailenol ni gaĉet me bi ekanolal núnial bugan gaĉole bújoŋorol.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.