Romanos 4
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs NTLH
1 Ulobal ᵽaa mala ᵽayolal afan Aburaham ! Wa nuffasale ni o ? Ni buroŋol bal arafuhow, bakanerol wa buŋallol ?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Eno Aburaham Aláemit najogenoljoh an aĉole mala bakanerol, kan nájuene asaloro. Hani ! Bakanerol biĉilutol min áju asaloro bújoŋor Aláemit.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Maagen Bahiĉer babu buoge : « Aburaham nabaje gafium n’Aláemit, ban go guĉile min Aláemit ajogol an aĉole. »
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Leti an aroke nah’ayayab bacam ? Ban bacam baubu bujoguti ti waf újier, bacam bom bal ejenol.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Bare no an akanut burok bánoban bi ésum n’Aláemit, mbiban náinen búoh Aláemit nah’abokeboket an akane gatil, Aláemit til ᵽan ajogol an aĉole mala gáinenol.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Mo may David alobe mala gásumay gal an o Aláemit ajoge an aĉole m’baᵽinut wo nakan me, no naah me :
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 « Gásumay gúni ni bugan bugagu bugo Aláemit áᵽuren me gahajenil ni gúboñ gagu,
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Gásumay gúni ni an ahu o Ataw akanut me gatilol ni gaᵽin ! »
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Gásumay gaugu go ter bi ni gáruri me búhut bareil, ter may bi n’úhulaaw ró ? Maagen nuogale gáinen gagu go Aburaham abaj me n’Aláemit, go guĉile min Aláemit ajogol an aĉole.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Ñer nay najogol me an aĉole ? O bárureri búhut aban ter o m’bárureruti ? O m’bárureruti búhut, áhula aamene.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Búsol babu nanone búhut ; búhut babu biĉila bo buomme fúffasum faa maĉole mo nayabe ni gáinenol no naroŋen me ni fúhulaet. Mamu Aburaham ánie ᵽaaya ala bugan bugagu ᵽe gáinen me n’Aláemit bugo m’báruruti búhut, min mbi Aláemit ajogil may bugan gaĉole.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Ban aĉila aamme ᵽoᵽ ᵽaaya ala gatey me búhut, gátijut to me n’etey búhut yauyu, bare n’gulagen gáinen gagu gaa ᵽayolal Aburaham go nabajen me no naamen me áhula.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Aláemit naaseh ᵽan ajis Aburaham ni gabulakenol mof mamu ᵽe. Nalobol mee let mala gákanumol gúboñ gagu, bare mala maĉoleol bújoŋor aĉila Aláemit mo gáinenol guŋallol me.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Eno uyaba-bijis bugagu gákanumil gúboñ gagu go guĉilil n’guyab bo, kan wo Aláemit alob me ekan ubbañut ubaj nafa, ban gáinen ni wo gáinen gom garakel.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Let mo, bare til gúboñ gagu guĉile Aláemit min fiiñol fitiñ bugan bugagu ; ban to bajut gúboñ, mati ᵽoᵽ baj to gahajen ni gúboñ.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Mamu bijis babu bo Aláemit alob me mala esen bo, gáinen gagu ni o guĉil bo. Bijis babu biĉila bínini gáji bi ni gabulaken Aburaham ᵽe, let bi ni bugagu gaamme ni guñen gúboñ gagu bareil, bare bi ni bugan bugagu ᵽe gáinen me ti Aburaham áinen me. Aĉila aamme ᵽayolal wolal ᵽe,
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 ti Aláemit alob me ni Bahiĉer babu aah : « Nikanikan úni ᵽaaya afan ala súsuh sammemmeŋ. » Ey, aĉila Aburaham aamme ᵽayolal mala gáinenol go nabaj me n’Aláemit ; náineyinen gaa búoh Aláemit nah’asen gaĉet me buroŋ, ban nakan wabajenut me n’ubaj.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Hani min Aburaham áfanum mee, bare nabaj gáinen to gafium gánogan gújuut me gúni ; náinen wo Aláemit alobol me no naah me : « Gabugori maa ᵽan gummeŋ me iki re. » Mamu, nánie ñer ᵽaaya afan ala súsuh sammeŋe.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Allélenut hani jatiito ni gáinenol ; mánoman nabaje maageima símit ekeme, bare akait bo eluj min sembeol sibao me, alujut ᵽoᵽ búoh far aarol Saara fubaobao.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Abajut gatehumor gánogan hani jatiito ni wo Aláemit alobol me esen, bare til gáinenol n’gufaŋ n’gubaje sembe min afaŋ nasalene Aláemit.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Ŋannoolŋanno ca gaa búoh Aláemit wo nalob me, nabaje may sembe sasu sal ekan wo.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Dáuru diĉil me min « Aláemit ajogol an aĉole bújoŋorol. »
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Ban let o bare aĉile min Bahiĉer babu buoh Aláemit maumu najogol,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 bare ᵽoᵽ wolal bugo najoh me bugan gaĉole, mala min úinenal me ni aĉila ailen me Ataolal Yésu ni gaĉet me.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Aĉila Yésu Aláemit ásimenol mal utilolal, mbiban nailenol ni gaĉet me bi ekanolal núnial bugan gaĉole bújoŋorol.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.