Jonas 4

Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Sonas súmutol hani, min Aláemit aboket me bugaa Niniv, ban fiiñol ni fitiñ Aláemit.
1 Jonas ficou profundamente indignado com isso e, muito irritado,
2 Nalaol aagol : « Atúla, no niomen me n’ésugom, niᵽiene niffas búoh ᵽan uboketil. Mo kane nisommen nitey mbaa Tarisis. Niᵽie niffas búoh aw gamaŋi gújalojalo, nújuju ñarum enil, nújuju ebeben waf, nummemmeŋ gábboli, ban nuhat sílam sasu so numaŋenil me ekan.
2 dirigiu ao Senhor esta prece: Ah, Senhor, era bem isto que eu dizia quando estava ainda na minha terra! É por isso que eu tentei esquivar-me, fugindo para Társis, porque sabia que sois um Deus clemente e misericordioso, de coração grande, de muita benignidade e compaixão pelos nossos males.
3 Maer ñer, Atúla, uŋarom min íelo. Ey, eĉet efaŋom buroŋ. »
3 Agora, Senhor, toma a minha alma, porque me é melhor a morte que a vida.
4 Ñer Atúla naagol : « Núinene ni maageni fiiñi fitiñ me ? »
4 O Senhor respondeu-lhe: {Julgas que} tens razão para te afligires assim?
5 Sonas ñer nágat ak’arobo ga galam gaa Niniv bo tinah túᵽureul me. Nacokor bo gateb min áuro, tima mb’ajuh wajae me ebaj n’ésuh yay yaa Niniv.
5 Então saiu Jonas da cidade e fixou-se a oriente da mesma cidade. Fez uma cabana para si e lá permaneceu, à sombra, esperando para ver o que aconteceria à cidade.
6 Ñer Aláemit Atúla nakan jununuh jiilo bi éurenol, ni may bi ealen fiiñol. Sonas ni súmol nár mata jo.
6 O Senhor Deus fez crescer um pé de mamona, que se levantou acima de Jonas, para fazer sombra à sua cabeça e curá-lo de seu mau humor. Jonas alegrou-se grandemente com aquela mamoneira.
7 Tihalen fo, bala tinah túᵽurul, Aláemit náboñul eo ek’eya jununuh jaju min jihay.
7 Mas, no dia seguinte, ao romper da manhã, mandou Deus um verme que roeu a raiz da mamona, e esta secou.
8 Mbi no tinah titebulo me, ni baj érus yásuᵽe yo Aláemit ainnulo bo tinah túᵽureul me, ban bunaa babu m’búsuᵽ nár ni fuhow Sonas ak’amaŋ érit. Ñer naᵽinor eĉet bare, naah : « Eĉet éhoyumom buroŋ. »
8 Quando o sol se levantou, Deus fez soprar um vento ardente do oriente, e o sol dardejou seus raios sobre a cabeça de Jonas, de forma que o profeta, desfalecido, desejou a morte, dizendo: Prefiro a morte à vida.
9 Aláemit narorenol : « Aw núinene ni maageni fiiñi fitiñ me mata jununuh jauju ? » Nábahulol : « Ey, ni maagenom fiiñom fitiñe, iki imaŋ eĉet. »
9 O Senhor disse a Jonas: {Julgas que} fazes bem em te irritares por causa de uma planta? Jonas respondeu: Sim, tenho razão de me irar até a morte.
10 Atúla nabbañ aagol : « Aw enili erundum jununuh jauju, ban aw ukanut jo burok bánoban. Let aw ukan jo n’jiilo. N’efuga yanur jibbage, n’efuga yanur may jihae.
10 Tiveste compaixão de um arbusto, replicou-lhe o Senhor, pelo qual nada fizeste, que não fizeste crescer, que nasceu numa noite e numa noite morreu.
11 Uluj Niniv : Gaam dó me gufaŋe súuli ekeme ni ávi, gaffasut me maaro ni maarat. Baj ró may súnuhureŋ sammeŋe. Ñer aw nuoge ésuh yauyu yájalo me yaamme Niniv, ínje iarenat irum yo enil ? A-a, íjuut ikan mo ! »
11 E então, não hei de ter compaixão da grande cidade de Nínive, onde há mais de cento e vinte mil seres humanos, que não sabem discernir entre a sua mão direita e a sua mão esquerda, e uma inumerável multidão de animais?...

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.