Jonas 4
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs NAA
1 Sonas súmutol hani, min Aláemit aboket me bugaa Niniv, ban fiiñol ni fitiñ Aláemit.
1 Mas Jonas ficou muito aborrecido e com raiva.
2 Nalaol aagol : « Atúla, no niomen me n’ésugom, niᵽiene niffas búoh ᵽan uboketil. Mo kane nisommen nitey mbaa Tarisis. Niᵽie niffas búoh aw gamaŋi gújalojalo, nújuju ñarum enil, nújuju ebeben waf, nummemmeŋ gábboli, ban nuhat sílam sasu so numaŋenil me ekan.
2 Ele orou ao Senhor e disse: — Ah!
3 Maer ñer, Atúla, uŋarom min íelo. Ey, eĉet efaŋom buroŋ. »
3 Agora, Senhor , peço que me tires a vida, porque para mim é melhor morrer do que viver.
4 Ñer Atúla naagol : « Núinene ni maageni fiiñi fitiñ me ? »
4 E o Senhor disse: — Você acha que é razoável essa sua raiva?
5 Sonas ñer nágat ak’arobo ga galam gaa Niniv bo tinah túᵽureul me. Nacokor bo gateb min áuro, tima mb’ajuh wajae me ebaj n’ésuh yay yaa Niniv.
5 Então Jonas saiu da cidade e sentou-se num lugar a leste da mesma. Ali construiu um abrigo, sentou-se na sombra, para ver o que aconteceria com a cidade.
6 Ñer Aláemit Atúla nakan jununuh jiilo bi éurenol, ni may bi ealen fiiñol. Sonas ni súmol nár mata jo.
6 Então o Senhor Deus fez crescer uma planta por cima de Jonas, para que fizesse sombra sobre a sua cabeça, a fim de o livrar do seu desconforto. E Jonas ficou muito contente por causa da planta.
7 Tihalen fo, bala tinah túᵽurul, Aláemit náboñul eo ek’eya jununuh jaju min jihay.
7 Mas no dia seguinte, ao amanhecer, Deus enviou um verme, que atacou a planta, e ela secou.
8 Mbi no tinah titebulo me, ni baj érus yásuᵽe yo Aláemit ainnulo bo tinah túᵽureul me, ban bunaa babu m’búsuᵽ nár ni fuhow Sonas ak’amaŋ érit. Ñer naᵽinor eĉet bare, naah : « Eĉet éhoyumom buroŋ. »
8 Quando o sol nasceu, Deus fez soprar um vento leste muito quente. O sol bateu na cabeça de Jonas, de maneira que ele quase desmaiou. Então pediu para morrer, dizendo: — Para mim é melhor morrer do que viver!
9 Aláemit narorenol : « Aw núinene ni maageni fiiñi fitiñ me mata jununuh jauju ? » Nábahulol : « Ey, ni maagenom fiiñom fitiñe, iki imaŋ eĉet. »
9 Então Deus perguntou a Jonas: — Você acha que é razoável essa sua raiva por causa da planta? Jonas respondeu: — É tão razoável que até quero morrer!
10 Atúla nabbañ aagol : « Aw enili erundum jununuh jauju, ban aw ukanut jo burok bánoban. Let aw ukan jo n’jiilo. N’efuga yanur jibbage, n’efuga yanur may jihae.
10 E o Senhor disse: — Você tem compaixão da planta que não lhe custou nenhum trabalho. Você não a fez crescer. Numa noite ela nasceu e na noite seguinte desapareceu.
11 Uluj Niniv : Gaam dó me gufaŋe súuli ekeme ni ávi, gaffasut me maaro ni maarat. Baj ró may súnuhureŋ sammeŋe. Ñer aw nuoge ésuh yauyu yájalo me yaamme Niniv, ínje iarenat irum yo enil ? A-a, íjuut ikan mo ! »
11 E você não acha que eu deveria ter muito mais compaixão da grande cidade de Nínive, em que há mais de cento e vinte mil pessoas, que não sabem distinguir entre a mão direita e a mão esquerda, e também muitos animais?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.