Hebreus 7
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs NTLH
1 Melikisedek ahumu ávi omene ala ésuh yay yaa Salem. Ateŋena naamene ᵽoᵽ ala Aláemit-Fatiya. No Aburaham aamme ni búolul ni fitih fafu bo nahekulo me úviaw, Melikisedek najow iki guemor min ásonienols.
1 Esse Melquisedeque era rei da cidade de Salém e sacerdote do Deus Altíssimo. Quando Abraão estava voltando da batalha em que matou os reis, Melquisedeque foi ao encontro dele e o abençoou.
2 Ñer Aburaham náᵽuren ni fubaj fafu ᵽe fo nabajulo me ni fitih fafu fugab fanur ni gono guñen asenol. Gajow gaugu gaa Melikisedek dóemme "ávi ala maĉole" ; ban ᵽoᵽ Melikisedek ávi ala Salem naamene : Salem yoemme "gásumay".
2 Abraão lhe deu a décima parte de tudo o que ele havia tomado dos inimigos na batalha. O nome de Melquisedeque quer dizer primeiramente “Rei da Justiça”. E, porque ele era rei de Salém , o seu nome também quer dizer “Rei da Paz”.
3 An affasut ᵽayol ni jaol ; hani sipaya gufan abajut. Bajut to ᵽoᵽ an alobe maa gabugiol ter mal eĉelol. Nánini ti Añol Aláemit, yaĉil me náni ateŋena bi nánonan.
3 Não se conhece o pai, nem a mãe, nem qualquer antepassado de Melquisedeque. E também não se sabe nada sobre o seu nascimento ou sobre a sua morte. Por ser como o Filho de Deus, ele continua sacerdote para sempre.
4 Jujuh bu Melikisedek akan me an ámah ! Ᵽayolal afan Aburaham nasenolsen fugab fanur ni gono guñen gaa wo nabajulo me ni fitih fafu.
4 Vejam como Melquisedeque era grande: Abraão, o patriarca , lhe deu a décima parte de tudo o que havia tomado dos inimigos na batalha.
5 Ban, gúboñ gagu gaa Móis guoge uteŋenaaw bugaa fiil fafu faa Lévi mbi nihi guroren bugal Israel ánoan fugab fanur ni gono guñen gaa wo gubaje me ᵽe, yaamme búoh guroren fugab faufu gutiil, gaamme ti bugo gabulaken gal Aburaham.
5 Conforme a Lei de Moisés, os sacerdotes, que são descendentes de Levi, têm a obrigação de receber do povo a décima parte de tudo. Eles recebem dos seus próprios patrícios, embora estes também sejam descendentes de Abraão.
6 Ban Melikisedek alet an ala fiil fafu faa Lévi. Bare mánoman, Aburaham nasenolsen fugab fanur ni gono guñen gaa wo nabajulo me ; ᵽúrto Melikisedek násonienol, aĉila Aburaham o Aláemit alob me esen gafum gagu.
6 Melquisedeque não era descendente de Levi, mas recebeu a décima parte daquilo que Abraão havia tomado na batalha e o abençoou. Sim, abençoou o próprio Abraão, que havia recebido as promessas de Deus.
7 Maagen mamu, nuffasale hum búoh an ahu afaŋ me gájalo o náh’ásonien ahu atiti me.
7 Não há dúvida de que aquele que abençoa é mais importante do que aquele que é abençoado.
8 Ban mala gabulaken gagu gaa Lévi gayabe me fugab faufu, bugo urafuhow bugom, bugan gaĉeleĉet ; bare Melikisedek ahumu Bahiĉer babu buoge umu ni buroŋ bi nánonan.
8 No caso dos sacerdotes, a décima parte é recebida por homens que um dia vão morrer. Mas, no caso de Melquisedeque, como dizem as Escrituras Sagradas , a décima parte foi recebida por alguém que continua vivo .
9 Nújuale may uogal no Aburaham asen me Melikisedek búalen baubu, nasenbosen akan dó butum Lévi o gabulakenol guyabe bo me.
9 Portanto, quando Abraão pagou a décima parte, Levi, cujos descendentes recebem a décima parte, também pagou.
10 Nújuale ulobal yo mata hani min Lévi abugeruti me ᵽan no Melikisedek ajow me iki guemor bugo n’Aburaham, bare áuol umuen bae ni ᵽayol afan aamme Aburaham.
10 Pois Levi não tinha nascido, e, por assim dizer, ainda estava no corpo do seu antepassado Abraão quando este se encontrou com Melquisedeque.
11 Ení ateŋena yay yajoumulo me ni Lévi, ni yo gúboñ gagu go Aláemit asen me bugal Israel gúhagoe. Ban, enoen me uteŋenaaw bugaa fiil fafu faa Lévi dó Aaroŋ áᵽullo me gújuene gukan ésuh yay n’enab, Aláemit mat’akanen min baj ateŋena ace ánie ti Melikisedek.
11 A lei que o povo de Israel recebeu se baseava no sacerdócio dos levitas . Ora, se o trabalho dos sacerdotes levitas tivesse sido perfeito, não haveria necessidade de aparecer outro tipo de sacerdote, da ordem do sacerdócio de Melquisedeque e não da ordem de Arão .
12 Maagen mamu, no éni ateŋena ébaheni, gúboñ gagu may guote gúbaheni.
12 Pois, quando se muda o sacerdócio, a lei também precisa ser mudada.
13 Ban Ataolal, o gurim gauge gulob me guya ni o, alet an ala fiil fafu faa Lévi, ban ni fiilol músut baj dó an ámuse akan burok babu bal ateŋena.
13 E o nosso Senhor Jesus, a respeito de quem são ditas essas coisas, pertencia a outra tribo . E nenhum membro dessa tribo jamais serviu como sacerdote.
14 Maagen mamu, ánoan naffase búoh Ataolal ni fiil fafu faa Yuda náᵽullo, ban, mala éni ateŋena, Móis alobut wáfowaf aya ni fiil faufu.
14 É sabido que, por nascimento, Jesus, o nosso Senhor, pertencia à tribo de Judá, e Moisés não disse nada dessa tribo quando falou a respeito de sacerdotes.
15 Ban, nemme ateŋena avugul áᵽullo ánie ti Melikisedek, gitengiten ñer ŋanno ca búoh gúboñ gagu gúbahenibahen may.
15 E tudo isso se torna bem mais claro, pois surgiu um sacerdote diferente, parecido com Melquisedeque.
16 Let ni waf waa gafum náamum ateŋena, bare ni sembe saa buroŋ bájuut bubao náamum yo.
16 Ele não foi feito sacerdote pelas leis ou regras humanas, porém se tornou sacerdote por meio do poder de uma vida que não tem fim.
17 Maagen mamu, Bahiĉer babu bulobe mola buoh : « Ateŋena nom bi nánonan, ti Melikisedekt. »
17 Porque as Escrituras Sagradas dizem: “Você será sacerdote para sempre, na ordem do sacerdócio de Melquisedeque.”
18 Mamu ñer, gáboñ gagu gafan gagu gunemeni, mata gubajut sembe ban ᵽoᵽ gubajut nafa yánoyan,
18 Assim a regra antiga foi anulada porque era fraca e inútil.
19 mata gúboñ gagu gaa Móis gújuut gukan ésuh yay n’gunab. Bare maer ñer nubajale gáhagum gafaŋe jáari, gájue gukanolal min ulofal Aláemit.
19 Pois a lei não podia aperfeiçoar nada. Mas agora Deus nos deu uma esperança melhor, por meio da qual chegamos perto dele.
20 Aláemit fumumol nabbabat no nañende me Yésu min áni ateŋena, bare no bugagu gúvienei me gúni uteŋena, Aláemit abbatut.
20 Além disso, há o juramento de Deus. Não houve juramento quando os outros se tornaram sacerdotes.
21 Maagen mamu, no Yésu akan me ateŋena, Aláemit arobenol to me naaseh :
21 Porém houve juramento quando Jesus se tornou sacerdote, pois Deus lhe disse: “O Senhor jurou e não voltará atrás. Ele disse: ‘Você será sacerdote para sempre.’ ”
22 Yo eĉil me may, ni Yésu núbajumal me gafium gagu gaa búoh nubajale gajogor n’Aláemit gafaŋe n’guliŋe.
22 Portanto, essa diferença também faz com que Jesus seja a garantia de uma aliança melhor.
23 Mbiban, baje mul to sihalore : bítinar, bugan gammeŋe gukane uteŋena, dó ᵽe mata eĉet yay éfirilfir enamo uteŋena bi nánonan.
23 Há ainda outra diferença: os outros sacerdotes foram muitos porque morriam e não podiam continuar o seu trabalho.
24 Bare Yésu aĉila umu m’buroŋ bi nánonan, yaĉil me náni ateŋena may bi nánonan.
24 Mas Jesus vive para sempre, e o seu sacerdócio não passa para ninguém.
25 Yo eĉil me nájue aᵽagen bándor bugan bugagu gájoum me ni o min gulof Aláemit, mata aĉila umu m’buroŋ bábaerit min nah’alaw bi mala bugan bugaubugi.
25 E por isso ele pode, hoje e sempre, salvar as pessoas que vão a Deus por meio dele, porque Jesus vive para sempre a fim de pedir a Deus em favor delas.
26 Kan Yésu aamme ateŋena ahu ámah ahu áari me bi ni wolal. Nakakan an anabe, akanut maarat mánoman ban may abajut gatil gánogan. Aláemit náfaculorol n’utilaaw no natebenol me fatiya ak’afaŋ waf waw ᵽe dó n’émit.
26 Por isso Jesus é o Grande Sacerdote de que necessitamos. Ele é perfeito e não tem nenhum pecado ou falha. Ele foi separado dos pecadores e elevado acima dos céus .
27 Aníut ti ufan uteŋenaaw bugagu bugo nuffasal me búoh gusoholasohola ekan bísimen funah-ó-funah bi mala utilil ni wal ésuh yay. Aĉila násimene ñanur ban bándor no nasenoro me aĉila fumumol.
27 Ele não é como os outros Grandes Sacerdotes; não precisa oferecer sacrifícios todos os dias, primeiro pelos seus próprios pecados e depois pelos pecados do povo. Ele ofereceu um sacrifício, uma vez por todas, quando se ofereceu a si mesmo.
28 Maagen mamu, gúboñ gagu gaa Móis urafuhow guŋare gukan uteŋena, bugan gatiletil. Bare maer gabbat gagu gal Aláemit, go nabbat me búsol guboñ gagu, go, gurobendoben Añolol Erímbani yay anab me áni ávi uteŋena bi nánonan.
28 A Lei de Moisés escolheu homens, que são imperfeitos, para serem Grandes Sacerdotes. Mas, pela promessa feita com juramento, a qual veio depois da Lei de Moisés, Deus escolhe o Filho, que se tornou perfeito para sempre.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.