Gênesis 8
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs ARA
1 Bare Aláemit naroŋ ᵽoᵽ n’gaᵽinor mala Nóe, súnuhureŋ sasu ni sihaj sasu saamme ni busana babu. Min ainnul érus bi ékasul mal mamu.
1 Lembrou-se Deus de Noé e de todos os animais selváticos e de todos os animais domésticos que com ele estavam na arca; Deus fez soprar um vento sobre a terra, e baixaram as águas.
2 Súbula sasu saa fal fámah bi ni sílinga émit ró ni sutojo, émit yay may nehat galub.
2 Fecharam-se as fontes do abismo e também as comportas dos céus, e a copiosa chuva dos céus se deteve.
3 No baj me gunah ekeme ni úvi gúuba ni guñen (150), mal mamu ni múkasulo jatito-jatito
3 As águas iam-se escoando continuamente de sobre a terra e minguaram ao cabo de cento e cinquenta dias.
4 uk’uĉiga funah fafu fakan me gaat ni gúuba faa fieñ fafu fakan me futoh ni gúuba, busana babu m’butaj fatiya firijaŋ fafu fo guvoge me Ararat.
4 No dia dezessete do sétimo mês, a arca repousou sobre as montanhas de Ararate.
5 Mal mamu ni muroŋ n’ékasulo bi funah fítiar faa fieñ fafu fakan me guñen, no gurijaŋ gagu gutiulo me.
5 E as águas foram minguando até ao décimo mês, em cujo primeiro dia apareceram os cimos dos montes.
6 Nóe natajen airigen gunah úvi gúuba balama ápegul elajen yay yo nakan me ni busana babu,
6 Ao cabo de quarenta dias, abriu Noé a janela que fizera na arca
7 aban nahalen gaganar gúit nihi gujow n’gúbbañul iki mal mamu muñah.
7 e soltou um corvo, o qual, tendo saído, ia e voltava, até que se secaram as águas de sobre a terra.
8 Nahalen may gálab bi ejuh ter mal mamu muhae.
8 Depois, soltou uma pomba para ver se as águas teriam já minguado da superfície da terra;
9 Bare gálab gagu gujugut tiñ tahae to gújue gulo, min ñer gúbbañul bi ni busana babu, mata mal mamu murondoŋ. Nóe naalen gañenol min ájogul go árur dó ni busana babu.
9 mas a pomba, não achando onde pousar o pé, tornou a ele para a arca; porque as águas cobriam ainda a terra. Noé, estendendo a mão, tomou-a e a recolheu consigo na arca.
10 Nabbañ airigen gunah futoh ni gúuba bala abbañ ahalen go n’gúit.
10 Esperou ainda outros sete dias e de novo soltou a pomba fora da arca.
11 No gubbañulo me gállim, n’gútebul ni gáñin go gatoj gajeb gaa bice bununuh gajow bo buoliv. Ñer Nóe naffas búoh mal mamu múkasuloe faŋ n’ettam yay.
11 À tarde, ela voltou a ele; trazia no bico uma folha nova de oliveira; assim entendeu Noé que as águas tinham minguado de sobre a terra.
12 Natajen airigen guce gunah futoh ni gúuba, nabbañ ahalen go, n’gúit n’gufa bo.
12 Então, esperou ainda mais sete dias e soltou a pomba; ela, porém, já não tornou a ele.
13 Funah fítiar faa fieñ fítiar fal émit evugul, gannay gaugu no Nóe abaj me símit sikeme futoh ni yanur ni émit yanur (601), mal mamu mo bajuer ehay. Ñer Nóe náᵽuren firihinjaŋ busana babu. Naluj tíyaŋ najuh búoh ettam yay ehahay.
13 Sucedeu que, no primeiro dia do primeiro mês, do ano seiscentos e um, as águas se secaram de sobre a terra. Então, Noé removeu a cobertura da arca e olhou, e eis que o solo estava enxuto.
14 Mb’uĉiga ni fieñ fúuten fo babajer gunah ávi ni futoh ni gúuba, ettam yay yo bahaer was,
14 E, aos vinte e sete dias do segundo mês, a terra estava seca.
15 Aláemit naah Nóe :
15 Então, disse Deus a Noé:
16 « Uᵽúrul ni busana babu, aw, aari, guñoli ni waaril !
16 Sai da arca, e, contigo, tua mulher, e teus filhos, e as mulheres de teus filhos.
17 Uᵽúnnul may súnuhureŋ sasu ᵽe, upu waw, sihaj sasu, bi ni sáfulore me n’ettam ró, min mbi sitey siban babu ᵽe, ni sibbañ subugor simmeŋen mof mamu. »
17 Os animais que estão contigo, de toda carne, tanto aves como gado, e todo réptil que rasteja sobre a terra, faze sair a todos, para que povoem a terra, sejam fecundos e nela se multipliquem.
18 Ñer Nóe náᵽurul ni aarol, guñolol ni waaril ró.
18 Saiu, pois, Noé, com seus filhos, sua mulher e as mulheres de seus filhos.
19 Súnuhureŋ sasu may ni súᵽurul ᵽe, sánosan ni ganogor so, bi ni sáfulore me n’ettam yay ni upu waw ró.
19 E também saíram da arca todos os animais, todos os répteis, todas as aves e tudo o que se move sobre a terra, segundo as suas famílias.
20 Mbiban, Nóe nateᵽ físimenum bi n’Atúla, naŋar tánotan ni súnuhureŋ sasu sáari me sice bi may n’upu waw wáari me ró bi bísimen Atúla : namuh so, aban naremben so to min asaen so iki sirem.
20 Levantou Noé um altar ao Senhor e, tomando de animais limpos e de aves limpas, ofereceu holocaustos sobre o altar.
21 Atúla no naun me gatiŋ gagu gásum me gaa bísimen babu, ni súmol. Naah m’biinumol : « Maer mat’ibbañ itab ettam yay mala búkanum arafuhow. Maagen, újogum ni fiñileol, biinumol maarat bare nihi biᵽinor ekan. Ban mat’ibbañ inemen wáfowaf waife me n’ettam, ti nikanen mo me.
21 E o Senhor aspirou o suave cheiro e disse consigo mesmo: Não tornarei a amaldiçoar a terra por causa do homem, porque é mau o desígnio íntimo do homem desde a sua mocidade; nem tornarei a ferir todo vivente, como fiz.
22 Nánonan no mof mamu muroŋe n’ebaj,
22 Enquanto durar a terra, não deixará de haver sementeira e ceifa, frio e calor, verão e inverno, dia e noite.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.