Atos 27
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs VC
1 No jogi me gaa búoh wóli ᵽan jújuᵽo ni baraca mbaa mof mamu maa Itali, n’gúbahen Pool ni umigel guce gusen afan ekosombil ace gajaol Yulius. Yulius ahumu ace om ni gaamen me ni fuhow fuyoŋ ekosombil yay bugaa Rom fo guvoge me "fuyoŋ Sesar".
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Ni baj baraca báᵽullo n’ésuh yay yo guvoge me Aduramit bajae égat n’úsih waw waa mof mamu maa Asi ; no jújuᵽoro me jiban, n’jifar. Ni baj ni wóli ace áine ala Tesalonik yaamme ni mof mamu maa Masedonia gajaol Arisutaruk.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Tihalen fo, n’jiĉih n’ésuh yay yo guvoge me Sidoŋ ; ñer Yulius, nemme najojoh Pool guñen gaaro, nahalol najow ak’aŋalo gubugeol, mamu aĉila Pool náju abaj wo nasohola me.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 No júᵽur to me, n’jilalenor galam mof mamu mo guvoge me Ĉipur, mata jillajelaj érus yay.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 No jisat me fal fafu galam mof mamu maa Silisi ni maa Pamfili, n’jiĉih n’ésuh yay yo guvoge me Mira, ni mof mamu maa Lisi.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 No jiya to me, afan ekosombil yay Yulius najuh baraca bal ésuh yay yo guvoge me Alekusandiri baam n’ejow mbal Itali, min ájuᵽoli ró.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Gunah gammemmeŋ wóli n’etey jatiito-jatiito. Jugumjugum min jiki julof ésuh yay yo guvoge me Kinid, ban nemme érus yay éjiutoli min júju jiya, n’jilalenor éloŋ yay yaa Kiret, galam ésuh yay yo guvoge me Salumone.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 N’jilalenor mof maumu ni buyoh ró jugumjugum min jiĉih tiñ tice nihi guvoh to "Usíh waw wáari me" lof ésuh yay yo guvoge me Lasaya.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Bújaoroli m’biᵽio faŋ, ban ejow yay nébbañul éholeni, mata funah fafu faa baor babu baa bítiŋa fúgale. Yo eĉil me Pool nátallenil
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 aagil : « Nijuge búoh bújaorolal ᵽan búholeni : baraca babu ᵽan buhajen ni bíteb bo ró, ban ᵽoᵽ wolal faŋaolal, ujogut jon, ᵽan uhalal dó súñunduolal. »
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Bare afan ekosombil yay Yulius nafium afan baraca babu ni ateene bo me faŋ Pool.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Nemme gásih gagu gújahorut bi eya to ni fujam, gammeŋe n’gumaŋ júᵽur tiñ tautu : gumaŋene, íni me júe kano, n’júffus Fenis, gásih gace gabbañe bo tinah talu tiave me n’éloŋ yay yaa Kiret, bi ekan to fujam fafu.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Ni baj júrus jatiito jiiyul ni gañen gamay aw báᵽimborer Fenis, ñer n’guᵽinor búoh wo gumaŋ me ekan újue ukano, min gufar ban n’gulalenor galam Kiret.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Bare ᵽiout fúrus fámah fo guvoge me Eurakulon ni fiiyul.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Ni fíjaenum baraca babu an m’bájuut to ekan wáfowaf, ñer n’jihat min fíjaenumoli ró me.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 N’jilalenor júloŋ jice gajow jo Kauda ; jo jikan me júurenoli jatiito. No ñer jitaj me jitaj n’jújuror busana babu bal eᵽagen bugan.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 No bijingeni me buban, n’guŋar unew n’guhoh baraca babu gubosen, mbiban ni gáholi gagu gaa jambi jiki jittaj ni sipaf sasu saamme ni fal fafu galam mof mamu maa Libi, n’gualen yáka yay min jihat érus yay néjaenumoli.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Fúrus fafu ni furoŋ bae n’élamenoli nár bireg tihalen fo, n’gúkasul bíteb baraca babu gural ni fal.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Funah fúfatten, bugo faŋail n’gújogul ni guñenil wañ waw waa baraca babu gural ni fal.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Gunah gammemmeŋ, hani bunaa babu, hani suut sasu, wánowan úᵽullat, ban fúrus fafu ni furoŋ bae n’eteh ni sembe iki jibbañut ñer jíinen eᵽah.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Ᵽioe no jitiñut. Ñer Pool nailo n’etut wáineaw naagil : « Ᵽan júttunen firimom min jambi júᵽurul n’éloŋ yay yaa Kiret ; mo buyoh baube ni gábbur gauge mati sibajen.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Maer ñer ínje umu n’eogul jifilen uinumul ; ánoan ni buru mát’ábbur buroŋol, baraca babu bare bujae me ébburi.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Amalaka ala Aláemit ahu aĉilom me, Aláemit ahu o nih’ikan me bíteŋen, najoulojow atogom n’efuga yauye
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 ban naagom : “Pool, jamb’úholi ! Ᵽan uk’utaliŋi bújoŋor ávi ahu ámah ahu Sesar, ban Aláemit ni músumol mo násum me n’aw, ᵽan akani nuĉil min bugan bugagu ᵽe bugo jijaore mee guᵽah.”
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Yo eĉil me, jifilen uinumul ! Nifiufium Aláemit : wo nalobom me, ᵽan ukano.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Bare ᵽan ukaal uttajal n’epaf éloŋ ece. »
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Efuga yauyu ekan me sufuga guñen ni sibbagir fúrus fafu n’éjaenumoli ni fal fafu fo guvoge me Aduria. Nan mbal etut fuh, wáineaw garoke ró me ni baraca babu ni nogoril ti nihi julof me ettam.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Ñer n’guhalen galigum másikie mamu, ni baj simetar ávi ni gaat ni súuba (37) ; n’jutos maa, n’gubbañ guhalen go, ni baj simetar ávi ni futoh ni sífaji (28) saa másikie.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Ni gáholi jambi jiki jílaŋulor guval gagu gatieul me ni fal, n’gubelen sílakin sibbagir ni fúrum baraca babu, min gúni n’enah ni sommen dó tinah min tihalen.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Bare garoke me dó ni baraca babu n’guliᵽ etey gukay guhamen bo ; n’gúannul busana babu bal eᵽagen bugan ni fal fafu min guoh ban gújaenum sílakin sasu iki gubet ni gafus baraca babu.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Pool naah ekosombil yay ni afanil : « Iní me wáineaw ubugi gunavut dáre ni baraca babu, mati jiᵽah. »
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ñer ekosombil yay n’gusaren gulaor gagu gahoh me busana babu min guhalen bo m’bukay.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Bugo n’enah yay tinah min tihalen, Pool natañil sembe ni gurim bugo ᵽe tima n’gutiñ naagil : « Jama ñer baje gunah guñen ni gubbagir buru n’enah ni gáholi ró, ban ᵽoᵽ m’batiñut wáfowaf.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Nilaul ñer juboket jitiñ : dó jáhore bi gásumayul. Ban ánoan ni buru añumut ébbur hani gal ganur gaa fuhool. »
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 No Pool alob me gurim gaugu aban, naŋar ganaĉ nasalen Aláemit bújoŋoril ᵽooil, namusul go aban nanamo fitiñ.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Ñer bugan bugagu ᵽe n’gunamo fitiñ n’ésumay ró.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Wóli ᵽe juomene bugan sikeme súuba n’úvi gúfaji ni bugan gaat ni an anur (276).
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 No gutiñ me iki guᵽilo, n’guteb mitiñay mamu maŋaño me gural ni fal min baraca babu bivili.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 No tinah titebulo me, garoke ró me ni baraca babu n’gujuh ettam, bare guffasut yo. N’guŋanden bo gapaf, ñer n’gujoh yaa bi éjaenum baraca babu mbaa bo, íni me júe kano.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Ñer n’gujal sílakin sasu guhalen min sikay, n’gujal ᵽoᵽ gulaor gagu gaa siven sasu so nihi sítigul me baraca babu. Mbiban, n’guhoh yáka gayoŋ baraca babu tima érus yay néjaenumil bi ni gapas gaugu.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Bare n’guke gulo ni epaf ece yaam n’etut uel úuba, min baraca babu buttaj ró. Gafus bo nemme gubolobolo nár n’epaf yay, gújuut egoror ; bare fúrum fafu fala bo, fo, sembe gulongos gagu nihi sufum fo.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Ñer ekosombil yay n’gujamor bi emuh umigel waw, mamu jambi ace ni bugo aloy akay.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Bare nemme afan fuyoŋ ekosombil yay Pool namaŋe eᵽagen, náfirenil ekan burok ti baubu. Aban naboñ bugagu gáju me galoy gumundum gúñag guya ni mal mamu min guloy gúᵽur ni mahae ;
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 bugaguil mbi guhoten n’ubabar ter ni waf uce wárende waa baraca babu bafumoe mee. Mamu bugo ᵽooil guloy me gusat bi ni mahae waf m’babajutil, apuñil jas.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.