Atos 27

Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 No jogi me gaa búoh wóli ᵽan jújuᵽo ni baraca mbaa mof mamu maa Itali, n’gúbahen Pool ni umigel guce gusen afan ekosombil ace gajaol Yulius. Yulius ahumu ace om ni gaamen me ni fuhow fuyoŋ ekosombil yay bugaa Rom fo guvoge me "fuyoŋ Sesar".
1 Como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da Coorte Augusta.
2 Ni baj baraca báᵽullo n’ésuh yay yo guvoge me Aduramit bajae égat n’úsih waw waa mof mamu maa Asi ; no jújuᵽoro me jiban, n’jifar. Ni baj ni wóli ace áine ala Tesalonik yaamme ni mof mamu maa Masedonia gajaol Arisutaruk.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Tihalen fo, n’jiĉih n’ésuh yay yo guvoge me Sidoŋ ; ñer Yulius, nemme najojoh Pool guñen gaaro, nahalol najow ak’aŋalo gubugeol, mamu aĉila Pool náju abaj wo nasohola me.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 No júᵽur to me, n’jilalenor galam mof mamu mo guvoge me Ĉipur, mata jillajelaj érus yay.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 No jisat me fal fafu galam mof mamu maa Silisi ni maa Pamfili, n’jiĉih n’ésuh yay yo guvoge me Mira, ni mof mamu maa Lisi.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 No jiya to me, afan ekosombil yay Yulius najuh baraca bal ésuh yay yo guvoge me Alekusandiri baam n’ejow mbal Itali, min ájuᵽoli ró.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Gunah gammemmeŋ wóli n’etey jatiito-jatiito. Jugumjugum min jiki julof ésuh yay yo guvoge me Kinid, ban nemme érus yay éjiutoli min júju jiya, n’jilalenor éloŋ yay yaa Kiret, galam ésuh yay yo guvoge me Salumone.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmona.
8 N’jilalenor mof maumu ni buyoh ró jugumjugum min jiĉih tiñ tice nihi guvoh to "Usíh waw wáari me" lof ésuh yay yo guvoge me Lasaya.
8 E, costeando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Bújaoroli m’biᵽio faŋ, ban ejow yay nébbañul éholeni, mata funah fafu faa baor babu baa bítiŋa fúgale. Yo eĉil me Pool nátallenil
9 Passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 aagil : « Nijuge búoh bújaorolal ᵽan búholeni : baraca babu ᵽan buhajen ni bíteb bo ró, ban ᵽoᵽ wolal faŋaolal, ujogut jon, ᵽan uhalal dó súñunduolal. »
10 dizendo-lhes: Varões, vejo que a navegação há de ser incômoda e com muito dano, não só para o navio e a carga, mas também para a nossa vida.
11 Bare afan ekosombil yay Yulius nafium afan baraca babu ni ateene bo me faŋ Pool.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre do que no que dizia Paulo.
12 Nemme gásih gagu gújahorut bi eya to ni fujam, gammeŋe n’gumaŋ júᵽur tiñ tautu : gumaŋene, íni me júe kano, n’júffus Fenis, gásih gace gabbañe bo tinah talu tiave me n’éloŋ yay yaa Kiret, bi ekan to fujam fafu.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para a banda do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Ni baj júrus jatiito jiiyul ni gañen gamay aw báᵽimborer Fenis, ñer n’guᵽinor búoh wo gumaŋ me ekan újue ukano, min gufar ban n’gulalenor galam Kiret.
13 E, soprando o vento sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam, e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Bare ᵽiout fúrus fámah fo guvoge me Eurakulon ni fiiyul.
14 Mas, não muito depois, deu nela um pé de vento, chamado Euroaquilão.
15 Ni fíjaenum baraca babu an m’bájuut to ekan wáfowaf, ñer n’jihat min fíjaenumoli ró me.
15 E, sendo o navio arrebatado e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 N’jilalenor júloŋ jice gajow jo Kauda ; jo jikan me júurenoli jatiito. No ñer jitaj me jitaj n’jújuror busana babu bal eᵽagen bugan.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Cauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 No bijingeni me buban, n’guŋar unew n’guhoh baraca babu gubosen, mbiban ni gáholi gagu gaa jambi jiki jittaj ni sipaf sasu saamme ni fal fafu galam mof mamu maa Libi, n’gualen yáka yay min jihat érus yay néjaenumoli.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Fúrus fafu ni furoŋ bae n’élamenoli nár bireg tihalen fo, n’gúkasul bíteb baraca babu gural ni fal.
18 Andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte, aliviaram o navio.
19 Funah fúfatten, bugo faŋail n’gújogul ni guñenil wañ waw waa baraca babu gural ni fal.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Gunah gammemmeŋ, hani bunaa babu, hani suut sasu, wánowan úᵽullat, ban fúrus fafu ni furoŋ bae n’eteh ni sembe iki jibbañut ñer jíinen eᵽah.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Ᵽioe no jitiñut. Ñer Pool nailo n’etut wáineaw naagil : « Ᵽan júttunen firimom min jambi júᵽurul n’éloŋ yay yaa Kiret ; mo buyoh baube ni gábbur gauge mati sibajen.
21 Havendo já muito que se não comia, então, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó varões, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perdição.
22 Maer ñer ínje umu n’eogul jifilen uinumul ; ánoan ni buru mát’ábbur buroŋol, baraca babu bare bujae me ébburi.
22 Mas, agora, vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Amalaka ala Aláemit ahu aĉilom me, Aláemit ahu o nih’ikan me bíteŋen, najoulojow atogom n’efuga yauye
23 Porque, esta mesma noite, o anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ban naagom : “Pool, jamb’úholi ! Ᵽan uk’utaliŋi bújoŋor ávi ahu ámah ahu Sesar, ban Aláemit ni músumol mo násum me n’aw, ᵽan akani nuĉil min bugan bugagu ᵽe bugo jijaore mee guᵽah.”
24 dizendo: Paulo, não temas! Importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Yo eĉil me, jifilen uinumul ! Nifiufium Aláemit : wo nalobom me, ᵽan ukano.
25 Portanto, ó varões, tende bom ânimo! Porque creio em Deus que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Bare ᵽan ukaal uttajal n’epaf éloŋ ece. »
26 É, contudo, necessário irmos dar numa ilha.
27 Efuga yauyu ekan me sufuga guñen ni sibbagir fúrus fafu n’éjaenumoli ni fal fafu fo guvoge me Aduria. Nan mbal etut fuh, wáineaw garoke ró me ni baraca babu ni nogoril ti nihi julof me ettam.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de uma e outra banda no mar Adriático, lá pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Ñer n’guhalen galigum másikie mamu, ni baj simetar ávi ni gaat ni súuba (37) ; n’jutos maa, n’gubbañ guhalen go, ni baj simetar ávi ni futoh ni sífaji (28) saa másikie.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Ni gáholi jambi jiki jílaŋulor guval gagu gatieul me ni fal, n’gubelen sílakin sibbagir ni fúrum baraca babu, min gúni n’enah ni sommen dó tinah min tihalen.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Bare garoke me dó ni baraca babu n’guliᵽ etey gukay guhamen bo ; n’gúannul busana babu bal eᵽagen bugan ni fal fafu min guoh ban gújaenum sílakin sasu iki gubet ni gafus baraca babu.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Pool naah ekosombil yay ni afanil : « Iní me wáineaw ubugi gunavut dáre ni baraca babu, mati jiᵽah. »
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Ñer ekosombil yay n’gusaren gulaor gagu gahoh me busana babu min guhalen bo m’bukay.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Bugo n’enah yay tinah min tihalen, Pool natañil sembe ni gurim bugo ᵽe tima n’gutiñ naagil : « Jama ñer baje gunah guñen ni gubbagir buru n’enah ni gáholi ró, ban ᵽoᵽ m’batiñut wáfowaf.
33 E, enquanto o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Nilaul ñer juboket jitiñ : dó jáhore bi gásumayul. Ban ánoan ni buru añumut ébbur hani gal ganur gaa fuhool. »
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 No Pool alob me gurim gaugu aban, naŋar ganaĉ nasalen Aláemit bújoŋoril ᵽooil, namusul go aban nanamo fitiñ.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo- o, começou a comer.
36 Ñer bugan bugagu ᵽe n’gunamo fitiñ n’ésumay ró.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Wóli ᵽe juomene bugan sikeme súuba n’úvi gúfaji ni bugan gaat ni an anur (276).
37 E éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 No gutiñ me iki guᵽilo, n’guteb mitiñay mamu maŋaño me gural ni fal min baraca babu bivili.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 No tinah titebulo me, garoke ró me ni baraca babu n’gujuh ettam, bare guffasut yo. N’guŋanden bo gapaf, ñer n’gujoh yaa bi éjaenum baraca babu mbaa bo, íni me júe kano.
39 E, sendo já dia, não reconheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Ñer n’gujal sílakin sasu guhalen min sikay, n’gujal ᵽoᵽ gulaor gagu gaa siven sasu so nihi sítigul me baraca babu. Mbiban, n’guhoh yáka gayoŋ baraca babu tima érus yay néjaenumil bi ni gapas gaugu.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Bare n’guke gulo ni epaf ece yaam n’etut uel úuba, min baraca babu buttaj ró. Gafus bo nemme gubolobolo nár n’epaf yay, gújuut egoror ; bare fúrum fafu fala bo, fo, sembe gulongos gagu nihi sufum fo.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Ñer ekosombil yay n’gujamor bi emuh umigel waw, mamu jambi ace ni bugo aloy akay.
42 Então, a ideia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Bare nemme afan fuyoŋ ekosombil yay Pool namaŋe eᵽagen, náfirenil ekan burok ti baubu. Aban naboñ bugagu gáju me galoy gumundum gúñag guya ni mal mamu min guloy gúᵽur ni mahae ;
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar e se salvassem em terra;
44 bugaguil mbi guhoten n’ubabar ter ni waf uce wárende waa baraca babu bafumoe mee. Mamu bugo ᵽooil guloy me gusat bi ni mahae waf m’babajutil, apuñil jas.
44 e os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra, a salvo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.