Atos 12

Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ni gannay gaugu, ávi ahu Herod nanamo éceten guce n’ejangaraay.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 Naboñ guŋar gafoje n’gumuh Saak, ati Saaŋ.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 No najuh me búoh Esúif yay guruhenduhen bakanerol, nabbañ aboñ gujoh Ᵽier gúrur ni fipeh. Ban ejoh yauyu elolo ni gunah gagu gaa gaggan gagu gal unaĉ waw wabajut me lévir.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 No nárurol dó me aban, Herod naboñ mítiman mubbagir mupoyol, jánojan ekosombil gubbagir, min mb’ataliŋol bújoŋor ésuh yay gaggan gagu gaa Paak báᵽurer.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Ñer n’gupoy Ᵽier ni fipeh fafu ; bare bugaa jangu yay nihi gulaw Aláemit mola m’bállelenut.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 Efuga yay yo tihalene me Herod nataliŋol, Ᵽier, min ajeki ni ñisel, náni n’gámori n’etut ekosombil gúuba, ban ᵽoᵽ bajene upoya guce gaam gayoŋ gánonum fipeh fafu n’guiye.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 To baenah, ni baj amalaka Ataw áᵽullol dó, ban gajaŋa n’guram fipeh fafu. Nagor Ᵽier ni gacaĉ bi éliol naagol nímoro : « Uilo ni majase ! » Ñer ñisel ñañu ñajeken me guñenol ñulo n’ettam. Ñisel ñañu|src="hk00203c.tif" size="col" copy="Horace Knowles" ref="Mukanay 12.7"
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Amalaka ahu nabbañ aagol : « Uhogo gasinjai, ban ᵽoᵽ nuhoh sidalai ! » Ᵽier nakan ti nalobol me. Natajen aagol : « Ukano gájuoi gálii me, uban nulagenom ! »
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Ñer Ᵽier náᵽurul dó n’elagenol yay. Affasut búoh wo amalaka ahu akan me waf wom waa maagen, o n’gaᵽinorol bujugum najuge.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 No gúgat me upoyaaw gútiar, mbiban gúutten bugagu, n’guĉih ni ganegen gagu gaa mañ go núᵽure me núni n’ésuh yay ; n’gúpeguloro bújoŋoril. Ñer n’gúᵽur ban n’guŋar bulago bice. To baenah amalaka ahu nallimol.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 No Ᵽier sarol me, naah : « Maer niffase maagen mamu búoh Ataw naboñuloboñ amalakaol, ban naᵽagenom ni gañen gaa Herod, naᵽagenom ᵽoᵽ ni maarat mamu ᵽe mo Esúif yay gumaŋen me bi n’ínje. »
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 No najoh me wabajol me, najow bi yaŋ Mari, jaw Saaŋ o guvoge me may Maruk. Bugan gammeŋe dó guomunore n’gúni n’galaw.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 No nateh me ganegen gagu, aroka ace aarema nájoul bi épegulol, gajaol Roda.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Roda ahumu naffas firim Ᵽier ban násumaet nár mala yo, bireg nájumor épegul ganegen gagu, min til atey bi ñáraru ake egiten búoh Ᵽier umu tíyaŋ.
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 N’guogol : « Aw nutetey ni fuhow ! » Bare naliŋen gaa búoh maagen nalobeil. Ñer n’guoh : « Kan amalakaol om. »
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Bare Ᵽier naroŋ bae n’eteh yay. Búsol, no gúpegul me, n’gujugol ban n’gujahali faŋ.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 Nábilil gañenol bi eogil guᵽanor, aban nailo agitenil bu Ataw áᵽunnulol me ni fipeh fafu. Mbiban naagil : « Jigiten yo Saak ni gutiolal. » Aban náᵽur akay mbal ésuh ece.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 No tinah tihalen me, galilior gámah n’gúni n’ekosombil yay iki nihi gurorenoro : bay ᵽiaŋ Ᵽier akae ?
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Herod naboñ guliᵽol mánoman, bare tuᵽ gujugutol ; ñer naroren upoyaaw, aban naboñ gumugil. Ᵽúrto, náᵽur ni mof mamu maa Yúde ajow bi Sesare ake ᵽan anamo bo.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 N’unnay wauwu, gajamor gulelen tutor Herod ni bugaa Tir ni Sidoŋ. Bare ubuge n’gujamor min gújoul manur íkiil gutogol. N’gukan iki aroka ahu afan alof me ávi ahu, o guvoge me Bulasutus, abbañ galambil, mbiban n’gujow guke elaw Herod tima gásumay n’gubaj tutoril ; mata mofil ni mola múroŋume.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 No funah fafu fabeli me fiĉih me, Herod nakano wañol waa jávi, nanamo n’efenjeŋol, aban nalob asen ésuh yay.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Ñer ésuh yay n’guilo guya uŋan n’guoh : « Dáuru álaemit alobe mee, let arafuhow ! »
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Bare to baenah amalaka Ataw nategol, mala min asenut me Aláemit gasal. Ñer suo ni sulool ak’aĉet.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Ban firim Aláemit ni fivisor fuban babu ᵽe.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 No Barunabas ni Sóol guban me burokil Yérusalem, n’gubbañ ; ban n’ejail n’gújaenum Saaŋ, o guvoge me may Maruk.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.