Atos 12

Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Ni gannay gaugu, ávi ahu Herod nanamo éceten guce n’ejangaraay.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes estendeu as mãos sobre alguns da igreja para os maltratar;
2 Naboñ guŋar gafoje n’gumuh Saak, ati Saaŋ.
2 e matou à espada Tiago, irmão de João.
3 No najuh me búoh Esúif yay guruhenduhen bakanerol, nabbañ aboñ gujoh Ᵽier gúrur ni fipeh. Ban ejoh yauyu elolo ni gunah gagu gaa gaggan gagu gal unaĉ waw wabajut me lévir.
3 E, vendo que isso agradara aos judeus, continuou, mandando prender também a Pedro. E eram os dias dos asmos.
4 No nárurol dó me aban, Herod naboñ mítiman mubbagir mupoyol, jánojan ekosombil gubbagir, min mb’ataliŋol bújoŋor ésuh yay gaggan gagu gaa Paak báᵽurer.
4 E, havendo-o prendido, o encerrou na prisão, entregando- o a quatro quaternos de soldados, para que o guardassem, querendo apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Ñer n’gupoy Ᵽier ni fipeh fafu ; bare bugaa jangu yay nihi gulaw Aláemit mola m’bállelenut.
5 Pedro, pois, era guardado na prisão; mas a igreja fazia contínua oração por ele a Deus.
6 Efuga yay yo tihalene me Herod nataliŋol, Ᵽier, min ajeki ni ñisel, náni n’gámori n’etut ekosombil gúuba, ban ᵽoᵽ bajene upoya guce gaam gayoŋ gánonum fipeh fafu n’guiye.
6 E, quando Herodes estava para o fazer comparecer, nessa mesma noite, estava Pedro dormindo entre dois soldados, ligado com duas cadeias, e os guardas diante da porta guardavam a prisão.
7 To baenah, ni baj amalaka Ataw áᵽullol dó, ban gajaŋa n’guram fipeh fafu. Nagor Ᵽier ni gacaĉ bi éliol naagol nímoro : « Uilo ni majase ! » Ñer ñisel ñañu ñajeken me guñenol ñulo n’ettam. Ñisel ñañu|src="hk00203c.tif" size="col" copy="Horace Knowles" ref="Mukanay 12.7"
7 E eis que sobreveio o anjo do Senhor, e resplandeceu uma luz na prisão; e, tocando a Pedro no lado, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa! E caíram-lhe das mãos as cadeias.
8 Amalaka ahu nabbañ aagol : « Uhogo gasinjai, ban ᵽoᵽ nuhoh sidalai ! » Ᵽier nakan ti nalobol me. Natajen aagol : « Ukano gájuoi gálii me, uban nulagenom ! »
8 E disse-lhe o anjo: Cinge-te e ata as tuas sandálias. E ele o fez assim. Disse-lhe mais: Lança às costas a tua capa e segue-me.
9 Ñer Ᵽier náᵽurul dó n’elagenol yay. Affasut búoh wo amalaka ahu akan me waf wom waa maagen, o n’gaᵽinorol bujugum najuge.
9 E, saindo, o seguia. E não sabia que era real o que estava sendo feito pelo anjo, mas cuidava que via alguma visão.
10 No gúgat me upoyaaw gútiar, mbiban gúutten bugagu, n’guĉih ni ganegen gagu gaa mañ go núᵽure me núni n’ésuh yay ; n’gúpeguloro bújoŋoril. Ñer n’gúᵽur ban n’guŋar bulago bice. To baenah amalaka ahu nallimol.
10 E, quando passaram a primeira e a segunda guarda, chegaram à porta de ferro que dá para a cidade, a qual se lhes abriu por si mesma; e, tendo saído, percorreram uma rua, e logo o anjo se apartou dele.
11 No Ᵽier sarol me, naah : « Maer niffase maagen mamu búoh Ataw naboñuloboñ amalakaol, ban naᵽagenom ni gañen gaa Herod, naᵽagenom ᵽoᵽ ni maarat mamu ᵽe mo Esúif yay gumaŋen me bi n’ínje. »
11 E Pedro, tornando a si, disse: Agora, sei, verdadeiramente, que o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que o povo dos judeus esperava.
12 No najoh me wabajol me, najow bi yaŋ Mari, jaw Saaŋ o guvoge me may Maruk. Bugan gammeŋe dó guomunore n’gúni n’galaw.
12 E, considerando ele nisso, foi à casa de Maria, mãe de João, que tinha por sobrenome Marcos, onde muitos estavam reunidos e oravam.
13 No nateh me ganegen gagu, aroka ace aarema nájoul bi épegulol, gajaol Roda.
13 E, batendo Pedro à porta do pátio, uma menina chamada Rode saiu a escutar.
14 Roda ahumu naffas firim Ᵽier ban násumaet nár mala yo, bireg nájumor épegul ganegen gagu, min til atey bi ñáraru ake egiten búoh Ᵽier umu tíyaŋ.
14 E, conhecendo a voz de Pedro, de alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, anunciou que Pedro estava à porta.
15 N’guogol : « Aw nutetey ni fuhow ! » Bare naliŋen gaa búoh maagen nalobeil. Ñer n’guoh : « Kan amalakaol om. »
15 E disseram-lhe: Estás fora de ti. Mas ela afirmava que assim era. E diziam: É o seu anjo.
16 Bare Ᵽier naroŋ bae n’eteh yay. Búsol, no gúpegul me, n’gujugol ban n’gujahali faŋ.
16 Mas Pedro perseverava em bater, e, quando abriram, viram-no e se espantaram.
17 Nábilil gañenol bi eogil guᵽanor, aban nailo agitenil bu Ataw áᵽunnulol me ni fipeh fafu. Mbiban naagil : « Jigiten yo Saak ni gutiolal. » Aban náᵽur akay mbal ésuh ece.
17 E, acenando-lhes ele com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão e disse: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, partiu para outro lugar.
18 No tinah tihalen me, galilior gámah n’gúni n’ekosombil yay iki nihi gurorenoro : bay ᵽiaŋ Ᵽier akae ?
18 E, sendo já dia, houve não pouco alvoroço entre os soldados sobre o que seria feito de Pedro.
19 Herod naboñ guliᵽol mánoman, bare tuᵽ gujugutol ; ñer naroren upoyaaw, aban naboñ gumugil. Ᵽúrto, náᵽur ni mof mamu maa Yúde ajow bi Sesare ake ᵽan anamo bo.
19 E, quando Herodes o procurou e o não achou, feita inquirição aos guardas, mandou-os justiçar. E, partindo da Judeia para Cesareia, ficou ali.
20 N’unnay wauwu, gajamor gulelen tutor Herod ni bugaa Tir ni Sidoŋ. Bare ubuge n’gujamor min gújoul manur íkiil gutogol. N’gukan iki aroka ahu afan alof me ávi ahu, o guvoge me Bulasutus, abbañ galambil, mbiban n’gujow guke elaw Herod tima gásumay n’gubaj tutoril ; mata mofil ni mola múroŋume.
20 E ele estava irritado com os de Tiro e de Sidom; mas estes, vindo de comum acordo ter com ele e obtendo a amizade de Blasto, que era o camarista do rei, pediam paz, porquanto o seu país se abastecia do país do rei.
21 No funah fafu fabeli me fiĉih me, Herod nakano wañol waa jávi, nanamo n’efenjeŋol, aban nalob asen ésuh yay.
21 E, num dia designado, vestindo Herodes as vestes reais, estava assentado no tribunal e lhes dirigiu a palavra.
22 Ñer ésuh yay n’guilo guya uŋan n’guoh : « Dáuru álaemit alobe mee, let arafuhow ! »
22 E o povo exclamava: Voz de Deus, e não de homem!
23 Bare to baenah amalaka Ataw nategol, mala min asenut me Aláemit gasal. Ñer suo ni sulool ak’aĉet.
23 No mesmo instante, feriu-o o anjo do Senhor, porque não deu glória a Deus; e, comido de bichos, expirou.
24 Ban firim Aláemit ni fivisor fuban babu ᵽe.
24 E a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 No Barunabas ni Sóol guban me burokil Yérusalem, n’gubbañ ; ban n’ejail n’gújaenum Saaŋ, o guvoge me may Maruk.
25 E Barnabé e Saulo, havendo terminado aquele serviço, voltaram de Jerusalém, levando também consigo a João, que tinha por sobrenome Marcos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.