Atos 12
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs NAA
1 Ni gannay gaugu, ávi ahu Herod nanamo éceten guce n’ejangaraay.
1 Por aquele tempo, o rei Herodes mandou prender alguns da igreja para os maltratar.
2 Naboñ guŋar gafoje n’gumuh Saak, ati Saaŋ.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 No najuh me búoh Esúif yay guruhenduhen bakanerol, nabbañ aboñ gujoh Ᵽier gúrur ni fipeh. Ban ejoh yauyu elolo ni gunah gagu gaa gaggan gagu gal unaĉ waw wabajut me lévir.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, prosseguiu, mandando prender também Pedro. E eram os dias dos pães sem fermento.
4 No nárurol dó me aban, Herod naboñ mítiman mubbagir mupoyol, jánojan ekosombil gubbagir, min mb’ataliŋol bújoŋor ésuh yay gaggan gagu gaa Paak báᵽurer.
4 Depois de prendê-lo, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem. A intenção de Herodes era apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Ñer n’gupoy Ᵽier ni fipeh fafu ; bare bugaa jangu yay nihi gulaw Aláemit mola m’bállelenut.
5 E assim Pedro estava guardado na prisão; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 Efuga yay yo tihalene me Herod nataliŋol, Ᵽier, min ajeki ni ñisel, náni n’gámori n’etut ekosombil gúuba, ban ᵽoᵽ bajene upoya guce gaam gayoŋ gánonum fipeh fafu n’guiye.
6 Na noite anterior ao dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro dormia entre dois soldados, preso com duas correntes. Sentinelas, junto à porta, guardavam a prisão.
7 To baenah, ni baj amalaka Ataw áᵽullol dó, ban gajaŋa n’guram fipeh fafu. Nagor Ᵽier ni gacaĉ bi éliol naagol nímoro : « Uilo ni majase ! » Ñer ñisel ñañu ñajeken me guñenol ñulo n’ettam. Ñisel ñañu|src="hk00203c.tif" size="col" copy="Horace Knowles" ref="Mukanay 12.7"
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão. O anjo tocou no lado de Pedro e o despertou, dizendo: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Amalaka ahu nabbañ aagol : « Uhogo gasinjai, ban ᵽoᵽ nuhoh sidalai ! » Ᵽier nakan ti nalobol me. Natajen aagol : « Ukano gájuoi gálii me, uban nulagenom ! »
8 E o anjo continuou: — Coloque o cinto e calce as sandálias. E ele assim o fez. O anjo lhe disse mais: — Ponha a capa e siga-me.
9 Ñer Ᵽier náᵽurul dó n’elagenol yay. Affasut búoh wo amalaka ahu akan me waf wom waa maagen, o n’gaᵽinorol bujugum najuge.
9 Então, saindo, Pedro o seguia, não sabendo que era real o que estava sendo feito pelo anjo; ele pensava que era uma visão.
10 No gúgat me upoyaaw gútiar, mbiban gúutten bugagu, n’guĉih ni ganegen gagu gaa mañ go núᵽure me núni n’ésuh yay ; n’gúpeguloro bújoŋoril. Ñer n’gúᵽur ban n’guŋar bulago bice. To baenah amalaka ahu nallimol.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se afastou dele.
11 No Ᵽier sarol me, naah : « Maer niffase maagen mamu búoh Ataw naboñuloboñ amalakaol, ban naᵽagenom ni gañen gaa Herod, naᵽagenom ᵽoᵽ ni maarat mamu ᵽe mo Esúif yay gumaŋen me bi n’ínje. »
11 Então Pedro, caindo em si, disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judeu.
12 No najoh me wabajol me, najow bi yaŋ Mari, jaw Saaŋ o guvoge me may Maruk. Bugan gammeŋe dó guomunore n’gúni n’galaw.
12 Ao se dar conta disso, Pedro resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, também chamado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 No nateh me ganegen gagu, aroka ace aarema nájoul bi épegulol, gajaol Roda.
13 Quando ele bateu à porta da frente, uma empregada, chamada Rode, foi ver quem era.
14 Roda ahumu naffas firim Ᵽier ban násumaet nár mala yo, bireg nájumor épegul ganegen gagu, min til atey bi ñáraru ake egiten búoh Ᵽier umu tíyaŋ.
14 Reconhecendo a voz de Pedro, ficou tão alegre que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava à porta.
15 N’guogol : « Aw nutetey ni fuhow ! » Bare naliŋen gaa búoh maagen nalobeil. Ñer n’guoh : « Kan amalakaol om. »
15 Então os outros disseram: — Você ficou louca! Ela, porém, persistia em afirmar que era verdade. Então disseram: — É o anjo dele.
16 Bare Ᵽier naroŋ bae n’eteh yay. Búsol, no gúpegul me, n’gujugol ban n’gujahali faŋ.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Quando abriram a porta, viram-no e ficaram admirados.
17 Nábilil gañenol bi eogil guᵽanor, aban nailo agitenil bu Ataw áᵽunnulol me ni fipeh fafu. Mbiban naagil : « Jigiten yo Saak ni gutiolal. » Aban náᵽur akay mbal ésuh ece.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tinha tirado da prisão. E acrescentou: — Anunciem isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, foi para outro lugar.
18 No tinah tihalen me, galilior gámah n’gúni n’ekosombil yay iki nihi gurorenoro : bay ᵽiaŋ Ᵽier akae ?
18 Quando amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido com Pedro.
19 Herod naboñ guliᵽol mánoman, bare tuᵽ gujugutol ; ñer naroren upoyaaw, aban naboñ gumugil. Ᵽúrto, náᵽur ni mof mamu maa Yúde ajow bi Sesare ake ᵽan anamo bo.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a interrogatório, ordenou que se aplicasse a pena de morte. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 N’unnay wauwu, gajamor gulelen tutor Herod ni bugaa Tir ni Sidoŋ. Bare ubuge n’gujamor min gújoul manur íkiil gutogol. N’gukan iki aroka ahu afan alof me ávi ahu, o guvoge me Bulasutus, abbañ galambil, mbiban n’gujow guke elaw Herod tima gásumay n’gubaj tutoril ; mata mofil ni mola múroŋume.
20 Havia uma séria divergência entre Herodes e os moradores de Tiro e de Sidom. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de obter o apoio de Blasto, que era assessor do rei, pediram paz, porque a terra deles recebia alimentos do país do rei.
21 No funah fafu fabeli me fiĉih me, Herod nakano wañol waa jávi, nanamo n’efenjeŋol, aban nalob asen ésuh yay.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de traje real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra.
22 Ñer ésuh yay n’guilo guya uŋan n’guoh : « Dáuru álaemit alobe mee, let arafuhow ! »
22 E o povo gritava: — É voz de um deus, e não de um homem!
23 Bare to baenah amalaka Ataw nategol, mala min asenut me Aláemit gasal. Ñer suo ni sulool ak’aĉet.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, morreu.
24 Ban firim Aláemit ni fivisor fuban babu ᵽe.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 No Barunabas ni Sóol guban me burokil Yérusalem, n’gubbañ ; ban n’ejail n’gújaenum Saaŋ, o guvoge me may Maruk.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, trazendo consigo João, também chamado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.