Atos 12
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs ARA
1 Ni gannay gaugu, ávi ahu Herod nanamo éceten guce n’ejangaraay.
1 Por aquele tempo, mandou o rei Herodes prender alguns da igreja para os maltratar,
2 Naboñ guŋar gafoje n’gumuh Saak, ati Saaŋ.
2 fazendo passar a fio de espada a Tiago, irmão de João.
3 No najuh me búoh Esúif yay guruhenduhen bakanerol, nabbañ aboñ gujoh Ᵽier gúrur ni fipeh. Ban ejoh yauyu elolo ni gunah gagu gaa gaggan gagu gal unaĉ waw wabajut me lévir.
3 Vendo ser isto agradável aos judeus, prosseguiu, prendendo também a Pedro. E eram os dias dos pães asmos.
4 No nárurol dó me aban, Herod naboñ mítiman mubbagir mupoyol, jánojan ekosombil gubbagir, min mb’ataliŋol bújoŋor ésuh yay gaggan gagu gaa Paak báᵽurer.
4 Tendo-o feito prender, lançou-o no cárcere, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem, tencionando apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Ñer n’gupoy Ᵽier ni fipeh fafu ; bare bugaa jangu yay nihi gulaw Aláemit mola m’bállelenut.
5 Pedro, pois, estava guardado no cárcere; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 Efuga yay yo tihalene me Herod nataliŋol, Ᵽier, min ajeki ni ñisel, náni n’gámori n’etut ekosombil gúuba, ban ᵽoᵽ bajene upoya guce gaam gayoŋ gánonum fipeh fafu n’guiye.
6 Quando Herodes estava para apresentá-lo, naquela mesma noite, Pedro dormia entre dois soldados, acorrentado com duas cadeias, e sentinelas à porta guardavam o cárcere.
7 To baenah, ni baj amalaka Ataw áᵽullol dó, ban gajaŋa n’guram fipeh fafu. Nagor Ᵽier ni gacaĉ bi éliol naagol nímoro : « Uilo ni majase ! » Ñer ñisel ñañu ñajeken me guñenol ñulo n’ettam. Ñisel ñañu|src="hk00203c.tif" size="col" copy="Horace Knowles" ref="Mukanay 12.7"
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão; e, tocando ele o lado de Pedro, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa! Então, as cadeias caíram-lhe das mãos.
8 Amalaka ahu nabbañ aagol : « Uhogo gasinjai, ban ᵽoᵽ nuhoh sidalai ! » Ᵽier nakan ti nalobol me. Natajen aagol : « Ukano gájuoi gálii me, uban nulagenom ! »
8 Disse-lhe o anjo: Cinge-te e calça as sandálias. E ele assim o fez. Disse-lhe mais: Põe a capa e segue-me.
9 Ñer Ᵽier náᵽurul dó n’elagenol yay. Affasut búoh wo amalaka ahu akan me waf wom waa maagen, o n’gaᵽinorol bujugum najuge.
9 Então, saindo, o seguia, não sabendo que era real o que se fazia por meio do anjo; parecia-lhe, antes, uma visão.
10 No gúgat me upoyaaw gútiar, mbiban gúutten bugagu, n’guĉih ni ganegen gagu gaa mañ go núᵽure me núni n’ésuh yay ; n’gúpeguloro bújoŋoril. Ñer n’gúᵽur ban n’guŋar bulago bice. To baenah amalaka ahu nallimol.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se lhes abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se apartou dele.
11 No Ᵽier sarol me, naah : « Maer niffase maagen mamu búoh Ataw naboñuloboñ amalakaol, ban naᵽagenom ni gañen gaa Herod, naᵽagenom ᵽoᵽ ni maarat mamu ᵽe mo Esúif yay gumaŋen me bi n’ínje. »
11 Então, Pedro, caindo em si, disse: Agora, sei, verdadeiramente, que o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judaico.
12 No najoh me wabajol me, najow bi yaŋ Mari, jaw Saaŋ o guvoge me may Maruk. Bugan gammeŋe dó guomunore n’gúni n’galaw.
12 Considerando ele a sua situação, resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, cognominado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 No nateh me ganegen gagu, aroka ace aarema nájoul bi épegulol, gajaol Roda.
13 Quando ele bateu ao postigo do portão, veio uma criada, chamada Rode, ver quem era;
14 Roda ahumu naffas firim Ᵽier ban násumaet nár mala yo, bireg nájumor épegul ganegen gagu, min til atey bi ñáraru ake egiten búoh Ᵽier umu tíyaŋ.
14 reconhecendo a voz de Pedro, tão alegre ficou, que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava junto do portão.
15 N’guogol : « Aw nutetey ni fuhow ! » Bare naliŋen gaa búoh maagen nalobeil. Ñer n’guoh : « Kan amalakaol om. »
15 Eles lhe disseram: Estás louca. Ela, porém, persistia em afirmar que assim era. Então, disseram: É o seu anjo.
16 Bare Ᵽier naroŋ bae n’eteh yay. Búsol, no gúpegul me, n’gujugol ban n’gujahali faŋ.
16 Entretanto, Pedro continuava batendo; então, eles abriram, viram-no e ficaram atônitos.
17 Nábilil gañenol bi eogil guᵽanor, aban nailo agitenil bu Ataw áᵽunnulol me ni fipeh fafu. Mbiban naagil : « Jigiten yo Saak ni gutiolal. » Aban náᵽur akay mbal ésuh ece.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão e acrescentou: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, retirou-se para outro lugar.
18 No tinah tihalen me, galilior gámah n’gúni n’ekosombil yay iki nihi gurorenoro : bay ᵽiaŋ Ᵽier akae ?
18 Sendo já dia, houve não pouco alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido a Pedro.
19 Herod naboñ guliᵽol mánoman, bare tuᵽ gujugutol ; ñer naroren upoyaaw, aban naboñ gumugil. Ᵽúrto, náᵽur ni mof mamu maa Yúde ajow bi Sesare ake ᵽan anamo bo.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a inquérito, ordenou que fossem justiçadas. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 N’unnay wauwu, gajamor gulelen tutor Herod ni bugaa Tir ni Sidoŋ. Bare ubuge n’gujamor min gújoul manur íkiil gutogol. N’gukan iki aroka ahu afan alof me ávi ahu, o guvoge me Bulasutus, abbañ galambil, mbiban n’gujow guke elaw Herod tima gásumay n’gubaj tutoril ; mata mofil ni mola múroŋume.
20 Ora, havia séria divergência entre Herodes e os habitantes de Tiro e de Sidom; porém estes, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de alcançar o favor de Blasto, camarista do rei, pediram reconciliação, porque a sua terra se abastecia do país do rei.
21 No funah fafu fabeli me fiĉih me, Herod nakano wañol waa jávi, nanamo n’efenjeŋol, aban nalob asen ésuh yay.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de trajo real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra;
22 Ñer ésuh yay n’guilo guya uŋan n’guoh : « Dáuru álaemit alobe mee, let arafuhow ! »
22 e o povo clamava: É voz de um deus, e não de homem!
23 Bare to baenah amalaka Ataw nategol, mala min asenut me Aláemit gasal. Ñer suo ni sulool ak’aĉet.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, expirou.
24 Ban firim Aláemit ni fivisor fuban babu ᵽe.
24 Entretanto, a palavra do Senhor crescia e se multiplicava.
25 No Barunabas ni Sóol guban me burokil Yérusalem, n’gubbañ ; ban n’ejail n’gújaenum Saaŋ, o guvoge me may Maruk.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, levando também consigo a João, apelidado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.